Ge moest mij zien in mijn strandkabien

Louis van Dievel, schrijver en journalist, schrijft elke week over de kleine en grote actualiteit. Vandaag kijkt hij op zijn eigenzinnige manier naar de hetze over wie voorrang krijgt om kustwaarts te trekken.

opinie
Louis Van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Aan burgemeester Jean-Marie Dedecker van Middelkerke,

De naam die op mijn eenzelvigheidskaart prijkt– Florimond Veroegstraeten – zal u allicht niets zeggen. Maar als ik mijn artiestennaam vermeld, zal u zeker een licht opgaan: Don Claxon, inderdaad, de zanger van de megahit “Ge moest mij zien in mijn strandkabien”. Misschien hebt u nog wel mee in de polonaise gelopen wanneer op de zeedijk van Middelkerke mijn aanstekelijke meezinger uit de luidsprekers van brasserie “La Jarretelle” schalde. Deze drankgelegenheid is namelijk sinds lang de uitvalsbasis voor mijn tour de chant in het zomerseizoen aan de Belgische kust.

Strandgenoegen

Ik had bijna gezegd: mijn tweede thuis, maar dat klopt niet, want mijn tweede thuis is de strandcabine die sinds mensenheugenis in het bezit is van de familie Veroegstraeten. Mijn overgrootvader Casimir kocht ze in 1920 van de lokale timmerman, wat betekent dat ze deze zomer een eeuwlang op het strand van Middelkerke zal pronken.

Deze strandcabine, geschilderd in het blauw, oranje en groen van Middelkerke – en boven de deur voorzien van het frisse opschrift “Strandgenoegen”, is niet alleen een bron van trots, maar in deze moeilijke tijden ook een groot zorgenkind.

Stembanden smeren

Net daarom richt ik mij tot u, heer burgemeester. Vermoeid en wat gedeprimeerd van het lockdownen willen mijn vrouw (“Dolly Claxon”) en ik zo vlug mogelijk komen verpozen in uw prachtige kustgemeente. Zeelucht inademen, verkloeken, het lichaam inwendig zuiveren met mosselen-friet, vispannetjes en Irish coffees. Onze longen en stembanden smeren met het oog op een succesvolle tournee langsheen de kusthoreca. Vorig jaar konden wij niet minder dan tachtig optredens in onze agenda schrijven, wat betekent dat wij soms twee keer per dag ons publiek hebben kunnen verblijden.

(lees verder onder de afbeelding)

Twee stoelen

Ik vrees echter dat wij met onze strandcabine tussen twee stoelen vallen. Men kan namelijk een strandcabine niet laten registreren als tweede verblijf. Ik heb dat geprobeerd, maar ik werd door de gemeentelijke diensten in mijn gezicht uitgelachen. Dat gebeurde, voor alle duidelijkheid, onder de vorige burgemeester. Sinds u de plak zwaait over Middelkerke, is er veel ten goede veranderd. Het is mij dus volstrekt onduidelijk wanneer wij opnieuw welkom zullen zijn aan de Belgische kust, en heel concreet, in Middelkerke. 

Wij zijn geen tweede verblijvers, huren geen appartement, en wij zijn al zeker geen vaste campingbewoners. Het kan toch niet zijn dat wij, met onze honderdjarige verankering in Middelkerke, net als de “dagjesmensen” tot Sint-Juttemis moeten wachten om op het strand te worden toegelaten? Te meer daar dit nefast zou zijn voor onze geplande tour de chant. Wij bewaren namelijk onze showbizzkostuums en het Farsifaorgeltje dat door mijn vrouw wordt bespeeld precies in onze strandcabine. Wij kleden ons daar ook om en wanneer het niet anders gaat, brengen wij er ook de nacht door. Ideaal is dat niet, maar wij zijn het inmiddels gewend. Verschonen doen wij ons dan in de al eerdergenoemde brasserie “La Jartelle”.

Een uitzondering

Wat ik u dus wil vragen, heer burgemeester, is om ons een uitzondering toe te staan, niet alleen in ons eigen belang, maar ook in dat van uw inwoners en bezoekers. Een zomer zonder Don Claxon (en Dolly) en “Ge moest mij zien in mijn strandkabien” is geen echte zomer. Kunt u ervoor zorgen dat onze cabine (die staat opgehokt in de garagebox van de familie Tommelein, geen familie van!) naar het strand wordt gesleept en daar op haar vaste plek naast de trap naar het strand wordt verankerd? Wij zouden het ook op prijs stellen als u rondom onze cabine met blauw politielint een ruime zone kunt laten afspannen die uitsluitend voor mijn vrouw en mij (en eventuele gasten) betreedbaar is. En omdat ik weet dat een veilig Middelkerke voor u de hoogste prioriteit is, verstout ik mij u te verzoeken om des nachts een agent bij onze cabine te willen posteren.

Als wederdienst, waarde burgemeester, zal ik met bekwame spoed een loflied op Middelkerke componeren, dat ook uw grote verdiensten niet onvermeld laat. De melodie zit al in mijn hoofd en een titel heb ik ook al: “Ge ziet geen emigrant op Middelkerke-strand!”

lvd

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen