Portret van George Floyd door andresitoguzman/Instagram.

"Nee, deze zwarte man valt me niet lastig, we slapen al 7 jaar samen. Racisme zit hem in details"

Het is erg onrustig in de Amerikaanse stad Minneapolis. Honderden mensen komen al dagenlang op straat om te protesteren tegen de dood van een 46-jarige zwarte man (George Floyd) na zijn arrestatie door de politie. Het nieuws van dat overlijden kwam ook hard binnen bij Isa Tubbax en haar zwarte vriend. "Ik dacht dat racisme eruit aan het gaan was, maar dat blijkt niet zo te zijn", zegt ze. Het zit hem vaak in details en die optelsom van kleine dingen maakt het zwaar. Daarom schreef ze een brief. U leest hem hieronder: 

opinie
Isa Tubbax
Isa Tubbax is researcher en reporter bij zender Klara, en al 7 jaar samen met haar vriend uit Ghana.

Normaal schrijf ik hier nooit iets. Maar vandaag ben ik verdrietig. En boos. Dus vandaag schrijf ik. Vandaag schrijf ik, voor de man wiens laatste woorden "I can’t breathe" moesten zijn. George Floyd. Voor zijn familie. Voor Breonna Taylor, Jamarion Robinson, Mehdi Bouda… en iedereen die meer dan de drie puntjes verdienen te zijn. Iedereen die nooit de drie puntjes geweest zouden mogen zijn.

Alessandro Bremec/NurPhoto

Vandaag schrijf ik, voor de man die vannacht naast me in bed lag te huilen. En hij huilt bijna nooit, zelfs niet als hij uien snijdt. Ik hoor hem stilletjes "I can’t breathe" nasnikken. Ik schrijf voor hem, de man van wie ik hou. Die nu zo boos is, dat hij het liefst de politieagenten persoonlijk zou gaan opzoeken. Maar zijn boosheid probeert te temperen met muziek. Die zo boos en verdrietig is dat hij geen woorden vindt, uit schrik voor wat hij na al die opgekropte woede zou loslaten. Hij is sterk.

Puur omdat onze huid anders tint

Ik schrijf voor al de keren dat hij door de bewaking in de winkel "subtiel" gevolgd wordt, voor de ruzie over mijn identiteitskaart die ik weer vergeten ben. Want wat als we gecontroleerd worden? Ik die vertel dat ik nog nooit gecontroleerd ben op straat, hij honderden keren. En hij is nochtans maar 6 jaar ouder.

Ik betaalde mijn frieten 14 euro, hij kreeg zijn frieten gratis omdat ze dachten dat hij dakloos was

Ik schrijf voor de keer op reis, toen ik mijn frieten 14 euro 99 cent betaalde, hij zijn frieten gratis kreeg omdat ze hem voor een dakloze zagen. Wij waren samen, hij droeg zijn hipsterkleren, en toch. Ik schrijf voor de keren dat ze ons niet als geliefden zagen, puur omdat onze huid anders tint. Dat ze dachten dat hij me lastigviel terwijl we al 7 jaar samen slapen.

Spontaan de straat oversteken

Voor de keer aan de Beurs, dat een politieagent ook zijn keel dichtkneep en zijn honden hem beten. Zonder reden. Voor de keren dat hij op de trein uit eerste klasse werd gekeken, want hij kan toch nooit een eersteklassenticket gekocht hebben. Ik schrijf voor alle keren dat mensen hem in het Engels aanspreken in plaats van in het Nederlands.

Hij krimpt ineen als een politie-auto voorbijrijdt, ik merk de sirene niet eens op

Ik schrijf omdat hij de straat spontaan oversteekt als hij ’s avonds een meisje of oudere persoon kruist. Zodat ze niet zouden denken dat hij hen wil lastigvallen. Omdat hij zijn bril uitdoet als hij ergens binnenkomt om niet dreigend over te komen. Omdat hij toch telkens weer opnieuw vriendelijk lacht als iemand een racistische mop maakt. Omdat hij ineenkrimpt en agressief wordt als er een politie-auto voorbijrijdt, terwijl ik de sirene niet eens opmerk.

Toch ook een "dankjewel"

Ik schrijf voor de vriendin die me zei dat ze nooit samen met iemand zwart zou kunnen zijn. Maar dat ik wel "een goeie" had gekozen. Voor iedereen die niet eens de moeite neemt om zijn naam juist uit te spreken, want dat is veel te moeilijk, hoor. Waarvan akte: "Oké, dan Jeannine-with-a-PhD(-graad)."

Maar ook voor de collega die heel veel foute moppen maakte en Arabische muziek achter een interview met een Haider of Mohammed zette, en dat nu niét meer doet. Voor de winkels waar de bewakingsagent gewoon blijft staan, voor alle mensen die van ons houden. Dank je wel.

De nuance voelen

Maar ik schrijf ook voor mezelf, omdat ik al die jaren dacht dat racisme toch bijna verdwenen was. Ik die vaak genoeg nog steeds niet geloof dat er ergens iets racistisch achter schuilt. Dat hij niet flauw moet doen, het zich niet moet aantrekken. Omdat ik de nuance niet altijd voel. Maar dat dat even fout is, daarom schrijf ik ook.

Want racisme is vaak obvious (voor de hand liggend, red.), maar zit even vaak in details. Ik schrijf voor de kinderen die we misschien ooit zullen krijgen. Ik hoop dat zij dit nooit zullen moeten schrijven. Ik schrijf omdat iemand niet genoeg adem kreeg en stierf.

BEKIJK Isa Tubbax legt bij Michèle Cuvelier op Studio Brussel uit waarom ze in haar pen kroop:

Video player inladen...

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen