Magagi uit Leuven verhuisde door racisme naar Senegal: “Ik blijf in Vlaanderen altijd die zwarte”

Magagi werd op 3-jarige leeftijd geadopteerd door een Leuvense familie. Zijn hele kindertijd en jeugd woonde hij in Vlaanderen, maar de continue racistische opmerkingen dreven hem naar Afrika. “Ik was het kotsbeu en heb nu voorlopig geen zin meer om nog terug te komen”, aldus Magagi. 

De dood van George Floyd, de zwarte Amerikaan die stierf bij zijn arrestatie in Minneapolis, riep bij Magagi uit Leuven heel wat negatieve herinneringen op: “Het was een heel zware week, ineens werd ik weer geconfronteerd met alle vernederingen uit het verleden. Ook vernederingen door de politie ja.”

Ik kan niet op een plaats blijven waar er nooit iets verandert
Magagi

Magagi werd geboren in Niger en woonde meer dan 20 jaar bij zijn familie in Leuven en ook even in Brussel, in de hoop dat die stad wat “opener” was tegenover zwarten, maar door het blijvend racisme besloot hij om naar Senegal te verhuizen. Daar verblijft hij nu in Dakar waar hij werkt voor het Franse Agentschap voor Ontwikkelingssamenwerking. “Ik heb heel veel frustraties tegenover Vlaanderen, de mentaliteit die er heerst. Ik kan niet op een plaats blijven waar er nooit iets verandert. Ik zal altijd “die zwarte” blijven.”

Magagi kreeg vaak racistische opmerkingen, maar de druppel was voor hem het geweld van de politie. Op een avond in 2013 kreeg hij twee schoppen in zijn aangezicht van een politieman. “Ik was met de fiets op weg naar huis, mijn licht werkte niet naar behoren. Plots zag ik een combi en dacht meteen: “die gaan me tegenhouden” en dat gebeurde ook.”

Politiegeweld

Er ontstond een discussie en toen kreeg Magagi ook nog telefoon van zijn toenmalige vriendin die hij beantwoordde. “Ik vertelde haar wat er gebeurde en dat ik daar niet blij mee was, de politieagenten hoorden mijn gesprek en vonden het smaad aan de politie. Ze wilden me boeien, ik weigerde en zette me af tegen de deur van de combi. De politie achtte mij gevaarlijk en riep versterking in. Plots belandde ik in een armgreep op de grond en kreeg ik twee schoppen in mijn gezicht van één van de agenten.”

Magagi hield er een hersenschudding aan over en raakte zwaar geblesseerd in zijn aangezicht. Hij diende daarvoor een klacht in bij het Comité P. “Er is een rechtszaak van gekomen die ik uiteindelijk na drie jaar verloren heb. Er kon zogezegd niet bewezen worden welke agent me zou hebben geschopt. Ik kreeg zelf voorwaardelijk en mocht drie jaar lang niet in contact komen met de politie. Maar intussen ben ik naar Senegal verhuisd. Hier voel ik me gelukkig.”

Mensen met lichtere huidskleur worden bevoorrecht, dat moet erkend worden

“Er is nood aan een discussie maar die zal, jammer genoeg, altijd in één richting gehouden worden: wij mensen met een donkere huidskleur vragen dat mensen met een lichtere huidskleur erkennen dat de maatschappij waarin wij leven, hen bevoorrecht, op alle vlakken. Zolang dit niet gebeurt, gaan wij onze frustratie, angst en woede moeten blijven uiten met de weinige middelen die we hebben”, besluit Magagi.

Meest gelezen