Bewoners WZC 't Zand blij met nieuwe bezoekregels: "Eindelijk, dit hebben we veel te lang moeten missen"

Vanaf vandaag is weer meer bezoek toegelaten in de woonzorgcentra. Hoe dat precies in zijn werk gaat, hangt af van centrum per centrum. Bij woonzorgcentrum 't Zand van het Antwerpse Zorgbedrijf is bezoek weer op de kamer toegelaten,  tot grote tevredenheid van de bewoners en hun bezoekers.

"Het heeft veel te lang geduurd", mijmert bewoonster Ludovica Van Bouwelde. "Ik heb het heel lang zonder bezoek moeten doen. Akkoord, er kwamen dan plots babbelboxen (ruimtes met plexiglas nvdr.), maar dan moest ik op 3 meter afstand gaan zitten. Dat was erg moeilijk." Ludovica's zoon Roger knikt. "Op oudere leeftijd is het bijna ondoenbaar om elkaar op die afstand te verstaan, zeker als je een mondmasker moet dragen en iedereen rondom je ook luider begint te praten. We zijn dan ook blij dat we nu weer wat dichter bij elkaar mogen komen en zo een praatje kunnen slaan."

Door de coronamaatregelen mochten de bewoners de afgelopen tijd telkens maar 1 vaste persoon ontvangen, maar ook daar is sinds vandaag verandering in gekomen. "Ik smacht ernaar om ook andere familieleden nog eens te zien", zegt Ludovica met tranende ogen. "We bellen gelukkig vaak met elkaar, maar langer had het echt niet mogen duren." Graag wil ze nog eens enkele familieleden tegelijk zien, maar daar zal Ludovica toch nog even op moeten wachten. Voorlopig mogen de bewoners nog geen meerdere personen tegelijk ontvangen. 

Ik ben blij dat ik bezoek mag ontvangen, maar ik zou graag nog eens naar buiten gaan. De Schelde zien.

Bewoner Jean Van Biesbrouck

Even verderop in het centrum klinkt een gulle lach uit de kamer van de de 90-jarige Jean Van Biesbrouck. Hij heeft zijn goede vriend François op visite en die heeft een hele voorraad aan snoepgoed en fruit meegenomen. "Frangipannes, koekjes,... zelfs 2,5 kilogram appelen. Dan kunt ge voort hé Jean!" Jean neemt al dat lekkers met plezier aan. "Hij is mijn oudste en beste maat. Ik ben heel blij dat hij terug op de kamer mag want ik heb hem erg hard gemist. Elkaar via de babbelbox eens zien, dat is toch niet hetzelfde." 

Het lachen doet beide heren deugd. Zeker omdat Jean enkele weken terug nog besmet was met het coronavirus. "Ik ben daar even niet goed van geweest. Maar ik ben er goed doorgekomen", glimlacht Jean. "Gelukkig maar", treedt François hem bij. Toen we vernamen dat hij besmet was, maakten we ons op voor het ergste. Hij is niet meer van de jongsten en heeft ook nog eens astma. We zijn heel blij dat hij er nog is."

"En nu is het enkel nog wachten op een vaccin", zegt Jean. "Ik begin me erg hard te vervelen. Ik ga eens op mijn bed liggen of kijk wat televisie, maar dat blijf je niet volhouden. Ik hoop dat ik snel nog naar buiten mag.  Ik zou graag nog eens de Schelde zien. Die is hier vlakbij, maar ik mag er nog niet naartoe. Het voelt op die manier toch alsof ik gevangen zit", is Jean plots somber. "Maar goed, ik mag niet klagen. Ik ben gelukkig nog gezond, en ze zorgen hier goed voor me."