Een trouwfeest zonder dansen is geen echt feest

Louis van Dievel, schrijver en journalist, schrijft elke week over de kleine en grote actualiteit. Vandaag botsen zijn trouwplannen, of tenminste die van Roger en Elvire, op wispelturige coronaregels.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ons Elvire en ik zijn al twaalf jaar verloofd. Ja, lach maar, ge zijt niet de eerste. Elvire en ik zijn nog van de ouderwetse stempel. Wij nemen het huwelijk heel serieus. Trouwen doet ge maar één keer. Wat vraagt ge? Of wij dan al samenwonen? Nee, dus. Heb ik u daarjuist niet gezegd dat wij ouderwetse opvattingen hebben?

Wij wonen nog thuis. Afijn, Elvire woont nog bij haar ouders. Ik woon op een appartementje, maar ik ga iedere avond thuis eten en ons moeder doet mijn was en mijn plas. Bon, als ge uitgelachen zijt kan ik misschien voortgaan met mijn uitleg. Ah, ge wilt nog iets weten. Of wij al seks hebben? Nee, wij hebben nog geen geslachtelijke omgang, dat is iets voor na het huwelijk. Kan ik nu?

Op mijn rechterknie

Op het kerstfeest verleden jaar nam de vader van Elvire mij apart.

‘Roger,’ zei hij, ‘ik wil u niet onder druk zetten, maar wordt het nu niet stilaan tijd dat ge de grote beslissing neemt? Ons Elvire wordt straks 44, ge zijt zelf nog een paar jaar ouder. Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig, nietwaar, Roger?’

En hij klopte mij amicaal op de schouders.

Ik heb een week slecht geslapen. Was ik er echt klaar voor? Was Elvire er klaar voor? Toen we met oudejaarsnacht naar het vuurwerk stonden te kijken, heb ik tegen mijzelf gezegd: Roger, het is nu of nooit. Ik ben op mijn rechterknie gaan zitten en ik heb de Grote Vraag gesteld. Elvire keek mij aan met tranen in haar ogen.

‘Sta recht, zotteke,’ zei ze, ‘ge maakt uw zondagse broek nog vuil. Kom, pak mij eens goed vast.’

Ik heb haar in mijn armen genomen en ze heeft ‘ja’ in mijn oor gefluisterd.

Toen sloeg corona toe

Om een lang verhaal kort te maken: we zouden vrijdag de 13e maart gaan trouwen, met alles erop en eraan. Alles was besteld: de schepen, de pastoor, de feestzaal, de traiteur en DJ Dréke, bij ons in de streek dé specialist van de trouwfeesten. En toen sloeg corona toe, ik moet het u niet uitleggen. Tot donderdagmorgen hadden wij nog hoop dat ons huwelijk zou kunnen doorgaan.

Maar het was ijdele hoop. De schepen, de pastoor, de feestzaaluitbater, de traiteur, DJ Dréke, een voor een lieten ze weten dat er niet kon getrouwd worden. Ik was er niet goed van. Elvire al helemaal niet. Ze is in een diepe put gevallen. Ze at niet meer, ze sliep niet meer, ze zat de hele dag voor de tv naar flutprogramma’s te gapen. En ik mocht haar potverdorie niet meer thuis gaan bezoeken, want wij hadden geen familiale band!

Uitstel is geen afstel

Zo zijn wij van elkaar vervreemd geraakt, besef ik nu. We konden bellen en mailen en skypen en facetimen, of hoe heten die moderne dingen, maar dat is toch niet hetzelfde als hand in hand op een bank naar de ontluikende lente kijken.

‘Het is maar uitstel, Elvire,’ heb ik haar bezworen, ‘van zodra het mag van professor Van Ranst, zet ik alles opnieuw in gang.’

‘Ja, doe maar Roger.’

Ik had wel iets meer enthousiasme verwacht, depressie of geen depressie.

Alle dagen heb ik naar het nieuws gekeken, drie keer per dag heb ik de website van het Crisiscentrum gecheckt: wat mocht er en wat mocht er niet? Van de week sloeg mijn hart van pure vreugde een slag over: trouwfeesten werden van de zwarte lijst gehaald. Ik ben op mijn fiets gesprongen en ik ben gelijk een zot naar Elvire gepeddeld. Dat mocht, want wij zaten nu in elkaars bubbel.

Alarm in mijn hoofd

‘Elvire, heb ik buiten adem geroepen, ‘zullen wij zaterdag de 18e juli trouwen?’

‘Boh… Ja, zeker?’

Ze haalde nog juist haar schouders niet op.

Er had een alarm in mijn hoofd moeten afgaan toen ze dat zei en hoe ze dat zegde. Maar ik was verblind, ik had nog zoveel te doen om ons trouwfeest nog in orde te krijgen. Het voelde dan ook als een mokerslag toen ze mij een dag later belde.

‘Roger, er mag niet gedanst worden,’ klonk het toonloos, ‘een trouwfeest zonder dansen is geen echt trouwfeest.’

‘Bedoelt ge…?’

‘Ja,’ zei ze, en ze legde in.

Nu zijn wij dus opnieuw gewoon verloofd. Denk ik toch. En weet ge wat raar is? Elvire danst helemaal niet graag.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen