Volg de instructies, let op de kleuren!

Het mag dan al moeilijk zijn om te weten te komen welk buitenland veilig is voor op reis, Louis Van Dievel ziet in zijn glazen bol dat het binnenkort in ons eigenste binnenland pas echt hel wordt.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Wij zijn dus terug thuis van gisterenavond, ons Vera en ik en de kinderen. Onze hond niet, die is in Lotenhulle achtergebleven, in quarantaine. Eerlijk gezegd, ik weet niet of we Blackie nog gaan terugzien. Om ze toch een beetje een vakantiegevoel te geven, hebben Seppe en Mette in de mobilhome mogen slapen. Op onze oprit.

Wij hebben deze nacht in ons bed geslapen. Afijn, liggen draaien en keren en woelen. Ons Vera heeft liggen janken en snikken en ik heb met gesmoorde stem de website van Binnenlandse Zaken vervloekt. 

Volg de instructies!

Wij hadden dus een mobilhome gehuurd om zonder zorgen in ons eigen land met vakantie te kunnen gaan. Dat alle campings tot aan het eind van de zomer waren volgeboekt, kon ons niet schelen. We zouden altijd wel een rustig plekje vinden om te overnachten en een beek om er de inhoud van de chemische WC in te dumpen.

Houd de website van Binnenlandse Zaken in het oog, was ons gezegd. Volg de instructies. Let op de kleuren. Er zijn gemeenten waar ge beter niet passeert, omdat er te veel besmettingen zijn. Er zijn dorpen waar ge gewoon niet binnen moogt, ook niet op eigen risico. Als ge dat wel doet, wordt ge ter plekke “in slaap gedaan”.

Er zijn locaties waar ge wel door moogt rijden maar niet uitstappen. Ook niet om te plassen of de benen eens te strekken. Als ge dat toch doet, krijgt ge een coronaboete van 250 euro, direct te voldoen!  Er zijn plaatsen waar ge u aan de gemeentegrens verplicht moet laten ontsmetten met Roundup.

Er zijn locaties waar ge in een smoorhete container wordt opgesloten als ge per ongeluk eens kucht of uw neus snuit. Er zijn plekken waar ge altijd een mondmasker moet dragen, ook als ge slaapt. En zo verder en zo voort. Al die situaties hebben een aparte code, let daar goed op!

Ossenbloedrode bollen

We wilden van bij ons in Onze-Lieve-Vrouw-Olen naar het Heuvelland rijden, aan de andere kant van het land, 180 kilometer ver. We hadden ons goed voorbereid. Ons Vera zou voor navigator spelen, ik zou aan het stuur haar instructies opvolgen en de kinderen zouden zich amuseren op hun tablet en proberen om niet misselijk te worden.

We zouden wegblijven van autostrades en van alle plaatsen waar Binnenlandse Zaken een licht-, donker-, zalm-, koraal- of gewoon oranje, paarse, purperen, vermiljoen-, karmijn-, cadmium-, tomaat- of ossenbloedrode bol had gezet.

Goed zedelijk gedrag

Tot voorbij Heist-op-den-Berg liep alles op wieltjes. In Mechelen moesten we een uur aanschuiven om onze temperatuur te laten meten. In Dendermonde moesten we op de gemeentegrens door een mobiele carwash rijden. Ik weet niet wat er in het zeepsop zat, maar de verf van onze mobilhome begon af te bladderen.

De kinderen begonnen te zeuren, Blackie begon te janken. In Oudenaarde liep het fout. Politiecontrole! Wij konden geen document van de burgemeester van Olen voorleggen waarin hij ons toestemming gaf om onze eigen gemeente te verlaten. Daar wisten wij niets van.

‘Allez toe,’ deed ons Vera nog lacherig tegen de Oudenaardse dienders, ‘moeten we soms ook een bewijs van goed zedelijk gedrag voorleggen?’ Dat bleek nog te kloppen ook. Het was een uur eerder op de website van Binnenlandse Zaken verschenen.

We mochten niet door. We reden dan maar naar richting Deinze. Dat hadden we misschien beter niet gedaan. Aan de gemeentegrens kregen we te horen dat onze mondmaskers niet voldeden aan de plaatselijke kwaliteitsvereisten. We moesten er ter plekke nieuwe kopen, à 25 euro per stuk, of rechtsomkeert maken. En waarom droeg onze hond geen mondmasker?

We sloegen rechtsaf naar Tielt.

Rieken en gaffels

De kinderen begonnen te jengelen, de hond begon zenuwachtig te blaffen. Ons Vera werd zenuwachtig en ik begon kribbig te worden.

‘Hebt gij wel goed op de website van Binnenlandse Zaken gekeken?' ‘Ik doe niets anders! Als ge het soms beter kunt…’

In Tielt hadden de dorpelingen zelf barricades opgericht op de grote kruispunten die ze bewaakten met rieken, gaffels en dorsvlegels. Er was geen doorkomen aan.

‘Ga terug naar uw eigen!’ of iets in die aard, schreeuwden ze, want wij verstonden hun taaltje niet zo goed. Ik draaide onze mobilhome en sloeg de eerste de beste straat in. Een steenwegske dat naar Lotenhulle leidde, zo bleek.

Onze Blackie moet kakken!

De kinderen zaten nu echt te blèten op de achterbank en de hond begon rondjes te draaien op zijn kussen.

‘Mama, onze Blackie moet kakken!’ riep onze Seppe.

Ik kon niets anders dan stoppen. Onze Blackie springt uit de mobilhome, kromt zijn rug en placeert mij daar een drol van kan niet meer, juist voor de voeten van de veldwachter van Lotenhulle.

Pas nadat wij in totaal meer dan duizend euro aan boetes hadden betaald voor overtredingen waarvan wij het bestaan niet kenden maar die dezelfde ochtend op de website van Binnenlandse Zaken waren verschenen, mochten wij weer vertrekken. Met achterlating van onze hond, evenwel. Want Blackie had niet alleen een ferme drol gedraaid, maar ook een keer geniest van contentement. Quarantaine!

Hoe ons Vera en de kinderen ook smeekten, de sjampetter was niet te vermurwen. Onze hond moest voor veertien dagen achter de tralies. Waar al drie pitbull terriërs en een rottweiler het op elkaars strot gemunt hadden.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen