Wij geven niet aan de deur

Louis van Dievel, schrijver en journalist, schrijft elke week een tikkeltje sarcastisch over de kleine en grote actualiteit. De Weerborstel van deze week gaat over de roep om een formateur die boven de partijen staat. Komen ze toch wel niet bij hem terecht, zeker?!

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ik had het zien aankomen. Al dagen slopen er schimmige lieden rond mijn huis, van het soort dat men doorgaans aantreft in de achterkamertjes van de politiek. Ik kreeg berichtjes die op het eerste gezicht nergens op sloegen: ”Gij kunt dat!” “Het land rekent op u!” “Maak er komaf mee!” In de duidingsprogramma’s van VRT NWS viel te pas en te onpas mijn naam. Ik wist genoeg en nam mijn voorzorgen.

Mijn huis leek al een versterkte burcht, met een diepe slotgracht tegen het coronavirus en dichtgetimmerde ramen tegen de hittegolf. Ik rolde toch nog een extra-laag prikkeldraad uit en zette een ketel pek op het vuur.

De sterke man die wij zoeken

De eerste die zijn nek uitstak was Pieter Timmermans, de grote baas van het VBO. Toen ik mij na zijn herhaalde aanbellen toch niet wilde vertonen, nam Timmermans een megafoon ter hand en sprak mij op smachtende toon toe, als speelde hij de hoofdrol in een romantische draak van het amateurtoneel.

‘Mijnheer Van Dievel!’ kreet hij, ‘het land snakt naar een regering, de partijen kunnen het niet, door onbekwaamheid of koppigheid of eigenwaan, het volk roept uw naam, u bent de nestor, de sterke man die wij zoeken, iemand die boven de partijen staat en geen eigen ambities nastreeft, neem de leiding van de formatie op u, …’

En zo ging dat maar door.

De geburen kwamen naar buiten, mopperend om de rustverstoring in onze villawijk.

‘Wij geven niet aan de deur!’ onderbrak ik bars de baas van het VBO. ‘Ga weg of ik laat de hond los.’

Nuttige idioot

Ontdaan en teleurgesteld ging Timmermans heen. Ik besefte evenwel dat het hiermee nog lang niet afgelopen was. Dat het ging om een zorgvuldig beraamde campagne om mij over de streep te trekken. En inderdaad. Een uur later verscheen politicoloog Carl Devos aan mijn opgehaalde valbrug.

‘Lowie!’ riep hij mij familiair en met een licht West-Vlaams accent toe, ‘de tijd van onschuldige zotternijen is voorbij, als ge **** aan uw lijf hebt, komt ge uit uw kot en neemt ge de touwtjes van de formatie in handen. Ik zal u met raad en daad bijstaan!’

Vooral die laatste toevoeging bezorgde mij ogenblikkelijk kippenvel.

‘Ik heb geen tijd en geen goesting en geen roeping,’ riep ik vanop mijn donjon, ‘zoek u een andere nuttige idioot.’

Zoek eerlijk werk

En nog hield het niet op. Achtereenvolgens maakten Vincent Kompany, koningin Mathilde, de oudere staatsman Urbanus, en Kamervoorzitter Patrick Dewael hun opwachting aan mijn woonst. Kompany beloofde mij een basisplek als spits bij Anderlecht, Mathilde zei dat ze gemachtigd was om mij de functie van Onderkoning aan te bieden, Urbanus lachte onbedaarlijk om zijn eigen moppen en Patrick Dewael liet verstaan dat er wel een jobke als vice-arrondissementscommissaris voor mij inzat, na gedane arbeid.

‘Zoek eerlijk werk!’ riep ik hem verontwaardigd toe.

Ten val

Morrend en grommelend zette ik het vuur onder de ketel pek wat hoger, want in de verte zag ik reeds Yves Leterme aan komen fietsen, met Karel De Gucht op de bagagedrager en Willy Claes op het stuur. Gelukkig voor mij – én voor hen – sukkelde Leterme in een put in de weg en kwam het trio ten val, voor het zich aan het uitstrooien van versleten gemeenplaatsen kon bezondigen en aldus mijn toorn oproepen.

Toen ging mijn telefoon. Het was Siegfried Bracke, mijn voormalige hiërarchische meerdere.

‘Kameraad Louis,’ zei hij, ‘ik hoor dat ze u aldoor komen ambeteren. Ik versta heel goed dat gij geen goesting hebt om een regering te vormen, dat is toch niks voor u. Weet ge wat, stuur die mensen door naar bij mij thuis in Mol, ik heb toch niets anders te doen.’

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen