“Die make-over in “The Breakfast Club”, van doodgewone tiener naar prinses, dat was zo jaren 80”

Het was een strafstudie die hun leven zou veranderen. Sportjock Andrew, crimineel John, nerd Brian, schoonheidsprinses Claire en outsider Allison moesten voor straf hun zaterdag doorbrengen in de bibliotheek van Shermer High School. Ondanks hun verschillende achtergrond en daarmee samenhangende aversie voor elkaar veranderde hun houding geleidelijk in wederzijds respect en vriendschap, om uiteindelijk de dag af te sluiten onder de noemer “Don’t you forget about me”. 35 jaar geleden ging “The Breakfast Club” ook in België in première en groeide uit tot een van de meest besproken en bekeken films uit de jaren 80.

Een van de opmerkelijkste rollen in “The Breakfast Club” was weggelegd voor Ally Sheedy. Als Allison was zij het meisje dat, helemaal in het zwart gekleed, geen contact zocht met andere scholieren en het liefst door iedereen met rust gelaten werd. Als buitenbeentje binnen de groep moest zij alvast de grootste transformatie ondergaan om aanvaard te worden. Daardoor kon ze uiteindelijk wel de sportiefste gozer van de groep, Andrew, aan de haak slaan. Voor de toen 22-jarige Sheedy betekende “The Breakfast Club”, die dus vanaf augustus 1985 bij ons te zien was, haar grote doorbraak, na een eerder succes in “Wargames”.

Ally Sheedy: “Drie maanden lang hebben we samen in die bibliotheek doorgebracht en we zijn elkaar nooit beu geworden. Iedereen, acteurs en opnameploeg, zat op dezelfde golflengte. Het maken van de film voelde de hele tijd gewoonweg goed aan. Die chemie, zeker tussen de acteurs, kon de bioscoopbezoeker dan ook zelf ervaren bij het zien van de film.” (Den Of Geek, mei 2008)

“De reden van het succes ligt, denk ik, vooral aan het feit dat iedereen zich op het eind van de film bevestigd en geliefd voelt.” (SXSW, maart 2015)

“Tijdens de opnames had ik het gevoel dat we met iets geweldigs bezig waren. Maar dat het zo geweldig zou worden, nee, dat had ik nooit gedacht.” (Elle, mei 2015)

“Dankzij “The Breakfast Club” heb ik een carrière. De film blijft maar populair en ik word nog altijd herkend als Allison wanneer ik over straat loop.” (Den Of Geek)

“De kleding die ik moest dragen was perfect. Zo zag ik Allison in gedachten en eens ik die kleren aanhad, begon ik haar volledig te voelen. Hoe zou ze nu zitten? Wat zou ze nu eten? Wat zou ze daarover denken? Heel geleidelijk werd ik het personage van Allison. Het was dan ook niet makkelijk om na de opnames afscheid van haar te moeten nemen. Ik heb nu nog altijd het gevoel dat ze ergens deel van mij uitmaakt.” (Elle)

“Nee, de kleren van toen heb ik niet mogen meenemen. Ik wou dat het wel gemogen had.” (Variety, maart 2015)

“Ik weet niet of die make-over in het oorspronkelijke script stond of dat dat een scène was die tijdens de opnames ter plaatse bedacht is. Maar Allison zou dus veranderen van een erg oppervlakkig persoon naar een glamoureus iemand. Ik was daarvan geen voorstander. Ik stelde dan voor om haar zwarte schmink rond de ogen te verwijderen en de nadruk te leggen op haar bleke huidskleur. In de zin van: ze neemt haar masker af en toont haar ware gelaat. De regisseur kon daarmee leven en er werd niet zoveel make-up gebruikt om me op te tutten. Het idee bleef immers om Allison mooi te maken. Voor mij had dat wel iets minder gemogen.” (Elle)

“Als ik de scène van de make-over nu bekijk, dan denk ik steeds: “We hadden dat beter niet gedaan!” Ik denk nu dat, als men enkel mijn gezicht schminkvrij gemaakt zou hebben, dat dat ook gewerkt zou hebben.” (Mandatory, mei 2015)

“Die make-over paste perfect in de tijdsgeest van toen. Ik weet niet waarom, maar toen was dat iets belangrijks. De overgang van een doodgewone tiener naar een prinses. Ik kon me daar moeilijke in vinden, in dat idee dat je er adembenemend moet uitzien om ook adembenemend te zijn.” (Elle)

“Ik denk dat die make-over belangrijk was om in de groep te kunnen thuishoren. Om zelf ook in die groep te willen thuishoren. Bovendien was ze zo ook meer toegankelijk voor Andrew, de sportjock. Maar nogmaals, voor mij had het zo niet gemoeten.” (Elle)

“Mocht die film nu gemaakt worden, dan zou het uiterlijk van Allison niet veranderd geweest zijn en zou alle verantwoordelijkheid bij Andrew gelegen hebben om dieper te kijken dan de looks van Allison en vast te stellen wie ze diep vanbinnen werkelijk was. Ik zou me niet moeten veranderen om te tonen wie ik werkelijk ben. Maar de tijden waren toen anders.” (Huffington Post, oktober 2016)

“Na “The Breakfast Club” kreeg ik veel aanbiedingen. Maar werd "the brat pack" (een groepje jonge acteurs en actrices die in de jaren 80 regelmatig samenspeelden in gelijkaardige tienerfilms, red) plots een scheldwoord, alsof je deel uitmaakte van iets slechts. Men had het dan over “die jongeren die te snel te veel in hun schoot geworpen kregen”. Mijn carrière ondervond daarvan de gevolgen en kende een dipje. Ik wilde de nieuwe Debra Winger worden, maar door dat gedoe rond "the brat pack" was het plots moeilijk om volwassen rollen vast te krijgen. Maar intussen weet ik dat een mindere periode altijd door een betere gevolgd wordt in dit beroep.” (Variety)

Ally Sheedy

Na “The Breakfast Club” schitterde Sheedy aanvankelijk nog in bioscoopsuccessen als “St. Elmo’s fire”, “Twice in a lifetime” en “Short circuit”. Dat succes kon ze vanaf de jaren 90 niet vasthouden en Sheedy legde zich meer toe op rollen in tv-films en tv-series. De nu 57-jarige Sheedy heeft één dochter.

Meest gelezen