Alexander Dumarey

Die nacht in de De Gryspeerstraat

Louis van Dievel, schrijver en journalist, schrijft elke week over de kleine en grote actualiteit. Vandaag kijkt hij op eigenzinnige manier naar Antwerpen waar explosies, schietincidenten en granaten schering en inslag zijn.

opinie
Louis van Dievel
Louis van Dievel is schrijver en journalist. Hij was journalist bij VRT NWS.

Ik was om drie uur ’s nachts op wandel in Deurne. Dat is verboden, zult ge zeggen, en ge hebt gelijk. Maar ik was niet alleen op wandel. Ik had onze Bodo aan de leiband. Dan mag het nog niet, zult ge herhalen, want er is een nachtelijk uitgangsverbod van kracht in de hele provincie Antwerpen en dus ook in Deurne. Uw hond mag misschien op straat lopen, maar gij niet. Andermaal hebt ge gelijk.

En toch ook weer niet. Onze Bodo is namelijk oud en versleten en hij heeft een zeldzame hondenziekte: hij verdraagt geen daglicht. Er zijn mensen die daaraan lijden, dus waarom zou een hond die ziekte niet mogen hebben. Ik weet dat het een lange uitleg is, en ik heb hem al dikwijls moeten doen, ge moogt gerust zijn. Ik heb altijd een attest van de dierenarts op zak, met een stempel van Cathy Berx, voor als ik word tegengehouden.

Grijspeer

Onze Bodo stond juist aan de paal van een verkeersbord te snuffelen in de Lakborslei toen daar heel traag een BMW voorbij kwam gereden. Honderd meter verder keerde hij om. Het was precies of de chauffeur wist niet goed waar hij moest zijn. Die BMW stopt, vertrekt weer, stopt, vertrekt weer, stopt tenslotte waar wij stonden. Onze Bodo die juist zijn gevoeg wilde doen, keek verstoord op.

Het raampje van de BMW ging open. "Hey, ouwe!" werd ik op eigentijdse wijze aangesproken, "weet gij waar de Grijspeerstraat is?" In de auto zaten twee jongelieden met een hoodie over hun hoofd getrokken. De ene hield het stuur vast, de andere een soort van machinegeweer.

"De Grijspeerstraat ken ik helaas niet, jonge vrienden", antwoordde ik minzaam. "Niet met ons voeten spelen hé, ouwe", sprak de chauffeur nu al iets minder vriendelijk. "Het moet hier vlakbij zijn, maar onze gps is kapot." "Dat hebt ge met gestolen auto’s", voegde zijn passagier eraan toe. "Maar als ge de De Gryspeerstraat zoekt, kan ik u wel helpen", bood ik behulpzaam aan.

Vooraanstaande familie

"Wat is het f***ing verschil, ouwe", snauwde de passagier. "Een grijspeer zou een soort peer kunnen zijn, hoewel ik van die variant om eerlijk te zijn nog nooit heb gehoord", ging ik verder. "‘De Gryspeer’ verwijst daarentegen naar de familienaam van een vooraanstaande en vooral rijke familie uit de streek. Niet te verwarren met de familienaam Gryspeert – zonder De ervoor en met een slot-t – die veel voorkomt in West-Vlaanderen, de Borinage en in sommige dorpen in Noord-Frankrijk. Zo is er bijvoorbeeld in Koekelare een bouwonderneming die Gryspeert heet, en in Knokke is er een gevelschilder die zo heet."

De chauffeur trok geërgerd zijn mond open, maar ik was hem te vlug af. "Ik zie dat ge u afvraagt hoe ik dat allemaal weet. Ik doe aan heemkunde, ziet ge. Kent ge dat, heemkunde? Gij ziet er mij nog jonge kerels uit, die zijn daar misschien niet meer zo mee bezig. Gamet gij? Mijn kleinzoon Tesla doet de hele dag niks anders."

"Weet ge waar ge uw heemkunde kunt steken, ouwe?"

"Wist ge trouwens dat de Lakborslei, waar wij ons nu bevinden, tot in 1921 Kerkstraat heette?"

"Gaat ge nu uw bakkes houden, ouwe?!"

"Ja maar, moet ik zwijgen of wilt ge weten waar de De Gryspeerstraat gelegen is?"

Kalashnikov

Klak klak, deed het machinegeweer in de handen van de passagier. "Is dat een echte Kalashnikov", vroeg ik. "Of is het namaak uit ex-Joegoslavië? Het is dikwijls moeilijk om dat op het eerste gezicht uit te maken, en al zeker in het donker."

"Ouwe," fluisterde de passagier op dreigende toon, "als ge nu binnen de tien seconden niet zegt hoe we moeten rijden, gaat ge blauwe bonen slikken." De loop van het wapen wees nu inderdaad in mijn richting. Onze Bodo zat intussen maar te janken. Hij kan zijn gevoeg niet doen als er mensen bij zijn.

"Aan de Turkse bakker rechtsaf", zei ik. "Volg gewoon de tramsporen. À propos, de naam “grijspeer” of “grijspeerdt” verwijst naar een kleine schemerige ruimte, mogelijk afgeleid van het oud-Frans “enclos gris”. Interessant hé?" Vloekend gaf de chauffeur van de BMW gas.

Pas toen viel mijn nikkel. Ik was vergeten te vragen of ze een attest hadden om ’s nachts op straat te mogen komen, gelijk ik en onze Bodo.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen