Verwendung weltweit

Haalt Britse regering-Johnson het einde van het jaar? De pluimen op zijn hoed of het gebrek daaraan

De hoogste oversterfte in Europa door COVID-19 en de ergste economische recessie. Alarmerende werkloosheidscijfers, duizenden getalenteerde eerstejaarsstudenten die naast een plaats aan een gerenommeerde universiteit grijpen en een eerste minister die geplaagd wordt door de naweeën van een coronabesmetting. Haalt de regering-Johnson nog wel het einde van het jaar?

Cummings, nog maar eens...

Herinnert u zich Dominic Cummings nog? De belangrijkste adviseur van Boris Johnson. Hij werd besmet met corona en lapte middenin de lockdown de coronamaatregelen aan zijn laars. Welnu, hij zit nog altijd op zijn stoel in Downing Street, ondanks het natiebrede protest tegen zijn aanblijven vier maanden geleden. Na vier maanden is iedereen de man vergeten –vier maanden is een eeuwigheid in de Britse politiek.

Een gewond paard

Welnu, de schoonvader van deze Dominic Cummings, een man die luistert naar de naam Sir Humphry Wakefield, zei vorige week in een kranteninterview dat Johnson van plan is om omstreeks de jaarwisseling zijn premierschap aan de kapstok van Downing Street te hangen. Johnson herstelt maar moeizaam van zijn coronabesmetting en van zijn verblijf op de afdeling intensieve zorg in april in het St. Thomasziekenhuis in Londen.

Geheel in lijn met de metaforen die in de kringen van Sir Humphry gebezigd worden, zou hij een journaliste hebben toevertrouwd: "Wanneer je een gewond paard te snel weer aan het werk zet, herstelt het nooit." Johnson was al een paar weken na zijn ziekenhuisopname weer aan de slag.

De Britten zijn eruit gestapt

Downing Street heeft Sir Humphry’s woorden in alle toonaarden ontkend.  Maar toch blijft het een feit dat Boris Johnson en zijn regering vooralsnog niet veel pluimen op hun hoed kunnen steken.  

De enige belofte die ze tot nu toe hebben gehouden, is die van de brexit. "Get Brexit done", met die slagzin trok de Conservatieve Partij eind december vorig jaar naar de stembus. En, by Jove, that’s what he did. Op 31 januari om elf uur ’s avonds Britse tijd was het zover: het Verenigd Koninkrijk stapte uit de Europese Unie. Tenminste toch op papier. Want het land bleef (voorlopig nog) lid van de douane-unie en van de eenheidsmarkt.

James Arthur Photography

En het beloofde vrijhandelsakkoord?

En daar hield het mee op. Johnsons verzekering dat hij erin zou slagen om op enkele maanden tijd een vrijhandelsakkoord met de Europese Unie in elkaar te boksen ging in rook op. De kans dat er op 1 januari volgend jaar geen akkoord is, en dat er dus grenscontroles komen en invoerheffingen, wordt met de dag groter.  

Dat ligt natuurlijk niet alleen aan Johnson. It takes two to tango, om een akkoord te sluiten moet je met zijn tweeën zijn, maar dat wist Johnson zelf ook voor hij die wel heel ambitieuze belofte deed.

Corona

Van alle Europese landen had het Verenigd Koninkrijk tijdens de coronacrisis de grootste oversterfte. Dat is, zoals u ongetwijfeld weet, het aantal mensen dat er meer gestorven is in vergelijking met het gemiddelde van de voorgaande jaren.  

Eind juli, het tijdstip dat zo ongeveer samenvalt met het einde van de eerste golf, bedroeg die in het Verenigd Koninkrijk 6,9 procent. Engeland op zich scoorde nog slechter: 7,5 procent (ter vergelijking: in België was dat bijna vier procent). Van de vijftien hardst getroffen Europese steden, lagen er zeven in het Verenigd Koninkrijk: Birmingham, Londen, Manchester, Edinburgh, Glasgow, Belfast en Cardiff.

Te laat maatregelen

Het is te vroeg en dus gevaarlijk om uitspraken te doen over de oorzaak daarvan, maar het is een feit dat de Britse regering pas heel laat maatregelen heeft genomen om de corona-epidemie in te dijken. Pas toen Boris Johnson zelf ziek werd. En ook daarna blonk de aanpak niet bepaald uit in coherentie.

Het gevolg is een economische recessie. Ook wat de economische gevolgen van de pandemie betreft, scoort het Verenigd Koninkrijk hoog in de Europese lijst. Wat zeg ik, op de wereldranglijst. Tijdens het tweede kwartaal van 2020 kromp de Britse economie met iets meer dan twintig procent. Honderdduizenden werknemers zijn hun baan kwijt, en volgens de minister van Financiën Rishi Sunak zullen er nog veel volgen.

Eindexamens

En dan is er nog de knullige aanpak van de eindexamens in het onderwijs. Of beter: het gebrek aan examens. Prestigieuze universiteiten als Oxford, Cambridge Of Durham trekken het liefst bovenmatig getalenteerde studenten aan, studenten die bijvoorbeeld bij hun eindexamen op school een A*AA hebben gehaald. Maar wat doe je wanneer die scholen, vanwege corona, geen eindexamen hebben georganiseerd? Je moet toch iets doen?

Een algoritme

Daar had de regering het volgende op gevonden: de basis is het oefenexamen dat afgenomen is aan het begin van het schooljaar (september 2019 dus), gecombineerd met het advies van de leerkrachten. Het is een mank systeem, maar goed, je kunt er als overheid maar het beste van maken. Maar toen liet het ministerie van Onderwijs daar een algoritme op los, een algoritme dat rekening hield met de reputatie van een school.

En daar liep het mis. Peperdure scholen scoorden beter dan scholen in arme wijken, zodat de cijfers van welgestelde leerlingen werden overschat, die van armere leerlingen onderschat. En zo’n algoritme werkt prima om scholen als geheel te quoteren, maar gaat de mist in als je er individuele scholieren mee quoteert.

De U-bocht

Toen de regering dat besefte, was het al te laat. Er brak een schandaal los, de regering maakte een bocht, en keerde op haar beslissing terug. En toen was de logistieke chaos in de universiteiten niet meer te overzien. Het was de zoveelste U-bocht van de regering-Johnson, een waarbij de minister van Onderwijs overkop ging en amper nog zijn baan kon behouden.

Over een halfjaar

Een mens zou er van minder de brui aan geven. "Volslagen onzin", luidt de officiële reactie van Downing Street op de onvoorzichtige uitlating van Sir Humphry dat Johnson begin volgend jaar ontslag zal nemen. Of Sir Humphry al dan niet de waarheid spreekt, zullen we uiteraard pas over een halfjaar weten. Maar dat sommigen in de pers, ook de doorgaans welingelichte regeringsgezinde pers, er niet compleet verrast door zijn, zegt veel over het regeringspalmares van Boris Johnson.

Meest gelezen