Racisme binnen politiediensten verzwijgen is dodelijk

Er zijn genoeg politieagenten die willen bouwen aan een positieve maatschappij, vindt Amir Bachrouri. Het is belangrijk dat de rotte racistische appels eruit gehaald worden.

opinie
Amir Bachrouri
Amir heeft zijn middelbare school afgewerkt en ambieert een universitaire opleiding rechten. Hij komt uit Borgerhout in Antwerpen.

De afgelopen weken deden verschillende media onrustbarende feiten uit de doeken. Van een studentendoop die fataal eindigde tot een stilgezwegen dood in de luchthaven van Charleroi. Ook over driehonderd betogers die illegaal over de zeedijk wandelden en racistische slogans scandeerden en over een groepchat van agenten die geweld jegens gekleurde mensen verheerlijkt. Van welke feiten ik het meest walg, moet ik nog uitmaken, maar ik weet wel dat ik me diep schaam om op deze manier Belg te zijn.

Groepchat Thin Blue Line

Een zorgwekkende politiegroep op Facebook, genaamd Thin Blue Line, demoniseert minderheden, zet aan tot geweld en predikt geweld. De uitspraken in die groep zijn beneden alle peil. Toen ik las dat er maar liefst 6.700 (ex-)agenten in die groep zaten (inclusief commissarissen, korpschefs etc.), viel ik vol verontwaardiging achterover. In een groep voor lokale agenten van het Antwerpse politiekorps zaten maar liefst 1.500 agenten. Met in het achterhoofd houdende dat er ongeveer 2.100 operationele agenten taken uitvoeren in Antwerpen, is dit ronduit schandalig. Hoe kan het dat ongeveer een vijfde van alle agenten in ons land mij niet liefheeft? ‘Politie uw vriend’ leek meer een sprookje, dan een sterke leuze. 

Diepbeschaamd, woedend en bang

Diepbeschaamd ben ik. Omdat wij als maatschappij falen. We mislukken erin hen uit het politieberoep te filteren. Dat we selectief verontwaardigd zijn: we zijn er als de kippen bij wanneer Brusselse jongeren met zand en parasols in de clinch raken met agenten, maar zwijgen en kijken weg wanneer agenten geweld plegen en/of verheerlijken. Dat stilzwijgen is dodelijk, het kost levens: Adil, Mehdi, Lamine, Semira, Josef en Akram lieten daarom het leven. Omdat we die rotte appels niet straffen. Wir schaffen das nicht.

Daarnaast ben ik woedend en bang. Die 6.700 agenten zwoeren een eed, horen getrouwheid te tonen aan de wetten. Met al hun racistische berichten deden ze het tegenovergestelde. Eigen wetten opstellen, met heimwee naar het nazisme van de jaren ‘40. Ze wilden met alle plezier harder schoppen op ‘tuig uit bepaalde landen’, leerden elkaar truukjes aan om bij arrestaties gewelddadig op te treden en dus een middelvinger op te steken naar de rechtsstaat. 

Dat we die agenten er uit gooien, is van cruciaal belang. Alleen zo kunnen we de band tussen politie en jongeren restaureren. Zo beschermen we ook de reputatie van de agenten die wel willen bouwen aan een positieve en sterke maatschappij, die hun werk wel goed verrichten en deze feiten ook verafschuwen. Twee vliegen in één klap. Door te doen alsof er helemaal geen problemen zijn binnen de politiecultuur, lossen we niets op. Door die problemen te erkennen en daar aan te werken, kunnen we wel bergen verzetten. Niet door bij elk incident ‘jongeren’ te culpabiliseren. Maar wel door de onderliggende symptomen te benoemen om ze nadien te behandelen. 

Racisme binnen de politie ≠ alle agenten zijn racisten

Voor een Dries Van Langenhove die in de Kamercommissie zulke voorvallen tot uitzonderingen rekent en dus minimaliseert, is het vandaag de dag een doodnormale zaak om zich hiertegen niet te ageren. Hij zou nooit mea culpa slaan. Of het een uitzondering is of niet, daar gaat het niet om: het is gebeurd en dat is al schandalig genoeg. Eerlijkheid duurt het langst. Tussen zeggen dat er een probleem (bv. op vlak van racisme) bestaat binnen de politiediensten, en beweren dat alle agenten racisten zijn, zit een grote grijze zone. Eén waarin we applaudisseren voor good cops, én bad cops genadeloos straffen en de laan uitsturen.

Én tenslotte mogen we niet vergeten hoe bepaalde partijen relschoppende jongeren veroordelen en nultolerantie eisen, zich opwerpen als ‘de beschermers van de politiemachten’, maar zodra dat ‘hun mensen’ het hard te verduren krijgen, hun verantwoordelijkheid ontlopen en wijzen met een beschuldigende vinger naar de politie, omdat zij de fouten maakt. Hypocrisie van jewelste. 

Met politieke praatjes brengen we mensen niet dichter bijeen, we doen ze juist divergeren. We moeten zoeken naar de raakpunten: menselijkheid, eerlijkheid en fatsoen. Waarden waarmee we positief aan de slag moeten gaan, zodat we doden vermijden, hard optreden tegen strafbare feiten en racisme de wereld uit helpen, want racisme is - net als het corona-virus - dodelijk. 

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen