De leerkrachten: meer dan een bank vooruit

Het mag volgens leerkracht secundair onderwijs Caroline Robberechts eens gezegd worden: sinds de coronacrisis is lesgeven een risicoberoep. De meeste leerkrachten verzetten bergen om kinderen en jongeren toch het nodige mee te geven in moeilijke tijden. Een pluim.

opinie
Caroline Robberechts
Leerkracht secundair onderwijs Sint-Donatusinstituut bovenbouw Merchtem

De coronacrisis heeft glashelder gemaakt dat mensen die voor andere mensen zorgen een onmisbaar puzzelstuk in onze samenleving vormen. Als je er even over nadenkt zijn er heel veel mensen die dit, op welke manier dan ook, doen. Elke opsomming zou tevergeefs zijn. Laten we dus maar onmiddellijk inzoomen op een groep die mij nauw aan het hart ligt: het onderwijspersoneel. Met hart en ziel zorgen ze elke dag voor kinderen en jongeren, én dus voor onze toekomst.

Het sluiten van de scholen vanaf 16 maart trof de onderwijswereld als een pijl in het hart. Afstandsonderwijs werd totaal onvoorbereid de dagdagelijkse realiteit. Binnen de beperkingen deed iedereen zijn uiterste best om elke leerling aan boord te houden. Nieuwe mogelijkheden werden volop verkend, maar aan het einde van de rit moesten we vaststellen dat er niets gaat boven een klas leerlingen met wie je in reële interactie kan treden.

Daarna volgde het lesgeven in mei en juni, akelig bevreemdend: kleine groepen, angst om te dicht bij elkaar te komen, de hele tijd bewust van wat je aanraakte. De terugkeer naar school op 1 september was dan ook, de bezorgdheden even buiten beschouwing gelaten, een verademing.

Helemaal gewoon was het wel niet: andere lestijden, in rijen naar de klas gaan (in het secundair), telkens handen ontsmetten bij het binnenkomen, ramen en deuren de hele tijd open … Last but not least: het mondmasker waardoor je de hele tijd je stem forceert en meermaals aan leerlingen moet vragen om te herhalen wat ze gezegd hebben. Vele leerkrachten keren met hoofd- en keelpijn naar huis terug.

Tegelijkertijd zijn ze ook voldaan, want de scholen leven terug: er vinden ontmoetingen plaats, er wordt geleerd, de eerste ergernissen doken op, alsook de eerste hartverwarmende gesprekken. Toch werd al snel duidelijk dat er geen sprake was van een terugkeer naar de normaliteit. Sommige leerlingen werden gecontacteerd door de contact tracing en moesten thuis in quarantaine blijven. Andere leerlingen testten zelf positief waardoor hele klassen in quarantaine belandden.

Dit leidt tot de redelijk chaotische situatie dat sommige klassen volledig thuis in quarantaine zitten en dat andere klassen onvolledig op school zijn. Het ongemakkelijke besef groeit dat dit de realiteit zal zijn van de komende maanden. Bijgevolg worden leerkrachten opnieuw uitgedaagd om het anders aan te pakken.

Niemand kan hen zeggen hoe ze dit het beste doen. Nergens ligt kant-en-klaarmateriaal zomaar voor het grijpen. Toch doen ze het: opdrachten herwerken zodat leerlingen zelfstandig thuis aan leerdoelen kunnen werken, lesgeven via videocall aan een hele klas of aan de leerlingen die in quarantaine zitten, feedback geven waarmee leerlingen van thuis uit verder kunnen, een planning uitdokteren en die soms de dag zelf nog weer omgooien.

Tot slot wil ik nog wijzen op iets dat zo evident is dat velen het lijken te vergeten: leerkrachten hebben een gezin, kinderen, ouders en grootouders, misschien een zieke partner. Sommige leerkrachten behoren zelf tot een risicocategorie. Bijgevolg hebben ze toch wel schrik om besmet te worden.

Ze willen kwaliteitsvol en dynamisch onderwijs verschaffen aan hun leerlingen. Ze lopen daarom rond in de klas of gaan eens korter bij een leerling omdat die individuele uitleg nodig heeft. Daarom moeten we eerlijk zijn: hoe lastig het ook is, het mondmasker in de secundaire scholen mag niet ter discussie staan.

Afsluiten doe ik graag met een boodschap voor al het personeel dat het beste van zichzelf geeft in een school. Jullie hebben de afgelopen maanden blijk gegeven van een bewonderenswaardige wendbaarheid en sterkte. Jullie voelen nu wellicht angst om besmet te worden en constante chaos in je hoofd. Jullie verdienen een dikke virtuele kus van de samenleving en zo veel meer dan een bank vooruit.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen