Vlaamse documentairemaakster filmt maandenlang tijdens Black Lives Matter-protesten in Austin

Sinds George Floyd in mei overleed door politiegeweld, wordt er in de Verenigde Staten geprotesteerd door de Black Lives Matter-beweging. Vijf maanden later zijn de spanningen alleen maar opgelopen. Dat merkte ook Louise Van Assche, een documentairemaakster die een jaar geleden naar Austin, Texas verhuisde. De afgelopen maanden trok ze de straat op om een reportage te maken voor De Nomaden, jonge televisiemakers die reportages maken voor het programma "Vranckx".

“Toen ik de beelden van George Floyd zag, was ik heel erg aangedaan. Ik ben meteen mijn fiets op gesprongen en naar het politiekantoor van Austin gereden, de plek in de stad waar de meeste protesten plaatsvinden. Ik ben daar dan met mensen beginnen praten en beginnen filmen, het was een impuls. Ik voelde dat het een speciaal moment was en dat ik op een speciale plek was. Ik moest het vastleggen.”

Ik voelde dat het een speciaal moment was en dat ik op een speciale plek was. Ik moest het vastleggen.
Louise Van Assche

Louise trok in juni, juli en augustus vaak de straat op. Ze volgde verschillende protestbewegingen. “Black Lives Matter is niet één homogene beweging. Er zijn veel kleine en grote groeperingen die de straat op komen. Er wordt geprotesteerd tegen alle vormen van geweld tegen mensen van kleur, waaronder politiegeweld.” Zo ging Louise op stap met de familie van Javier Ambler. De man werd door de politie achtervolgd omdat de grootlichten van zijn wagen niet gedimd waren. Hij overleed na een gewelddadige arrestatie. De familie organiseert nu regelmatig evenementen in de hoop eindelijk antwoorden op hun vragen te krijgen. Ze willen dat de agenten ter verantwoording worden geroepen.

Lees verder onder de video.

Video player inladen...

Hoe langer de protesten duren, hoe grimmiger de sfeer wordt. “Het allereerste weekend waren er  massale opkomsten en reageerde de politie heel repressief. Er raakten verschillende manifestanten gewond. Daarna is er een periode van vreedzaam protest geweest en vonden er gesprekken plaats tussen betogers en politie”, vervolgt Louise. “Maar daarna ging het steeds meer de foute kant op. De taal wordt harder. Door de vele confrontaties met tegenstanders van de Black Lives Matter-beweging voelen manifestanten zich steeds onveiliger. Er wordt naar wapens gegrepen, zelfs door mensen die eigenlijk tegen wapens zijn. De politie wordt steeds repressiever en het wordt alleen maar moeilijker om in dialoog te gaan. Veel mensen denken foutief dat het geweld van de manifestanten komt. Maar ik heb ondervonden dat het overgrote deel van de protesten vreedzaam verloopt. Het ontaardt wanneer er geprovoceerd wordt: iemand rijdt in op de protesten, er dreigt iemand met een wapen of de politie reageert met buitensporig machtsvertoon. In plaats van kalmte te brengen, doen ze vaak het tegenovergestelde.”

Er wordt naar wapens gegrepen, zelfs door mensen die eigenlijk tegen wapens zijn.

Louise gaat ook vaak op stap met Hiram, een livestreamer van 23 jaar die dagelijks urenlang live verslag uitbrengt . Hij wil laten zien wat er op straat gebeurt. “Dit is mijn manier om het onrecht aan te klagen”, zegt Hiram. “Ik heb gemerkt dat de camera een krachtig wapen is dat kan ingezet worden om manifestanten te beschermen. Dankzij sociale media is het makkelijker geworden om beelden politiegeweld naar buiten te brengen, kijk maar naar George Floyd.” En dan gebeurt voor zijn lens waar Louise altijd voor gevreesd heeft. Voor de zoveelste keer rijdt een auto de massa in. Er wordt geschoten. Garrett, een vriend van Hiram, wordt dodelijk geraakt. 

Lees verder onder de video.

Video player inladen...

Louise vraagt zich af hoe er een einde kan komen aan het geweld en ze hoopt antwoorden te vinden in Wahington D.C., waar eind augustus de jaarlijkse Martin Luther King Jr.-memoiral plaatsvond op de plaats waar hij de gevleugelde woorden ‘I have a dream’ uitsprak. De dag daarna is het ook in Washington D.C. onrustig en krijgt Louise zelf een flashbang-granaat op haar been. Ze houdt er een ernstige brandwonde aan over maar relativeert: “Mijn wonde stelt niets voor in vergelijking tot die van anderen.” Met de presidentsverkiezingen in het vooruitzicht is het alleen nog woeliger geworden. En Louise houdt haar hart vast voor de toekomst. “Ik vind het moeilijk om te zeggen omdat ik echt in die bubbel van protesten zit. Maar het ziet er niet goed uit. Dit gaat niet stoppen tot er echt iets verandert.”

Bekijk The Conversation, de reportage van Louise, op VRT NU.

Meest gelezen