André Vermeulen met pensioen: "Meerdere keren nachtmerrie gehad dat ik zelf moest zingen op het Eurovisiesongfestival"

VRT-journalist André Vermeulen gaat na 36 jaar nieuwsdienst met pensioen, maar niet van harte. Hij was zowel een gedreven buitenlandverslaggever als dé man van het Eurovisiesongfestival. Martine Tanghe en Johnny Logan wuiven hem uit: "André, what's another year?".

Verplicht met pensioen op je 65e, dat vindt André Vermeulen "een beetje onzin", vertelt hij in "Vandaag" op Eén. "Er zijn mensen die ernaar snakken, maar als je langer wil werken zou dat moeten kunnen." 

Langer werken dan je 65e moet kunnen

Helemaal weg is André Vermeulen nog niet; hij gaat van een aantal bekende artiesten nog een in memoriam maken- ja, dat gebeurt soms op voorhand op nieuwsredacties. Of meehelpen in het VRT-archief met de inventarisatie van oude uitzendingen. "Daar heb je iemand voor nodig met wat jaren op de teller". Voorts zit er een boek in de pijplijn over de Belgische preselecties voor het Eurovisiesongfestival, met alle kennis van jaren verzameld. En André gaat eindelijk zijn gigantische platencollectie ordenen.

Wat gaat hij het hardst missen? "De collega’s. Het dagdagelijks bezig zijn met nieuws. Ik blijf het nieuws natuurlijk volgen, je kunt dat niet zomaar opzij zetten. Reportages maken heb ik altijd het leukst gevonden." André Vermeulen was een notoir flirter met deadlines. "Positieve stress" noemt hij dat.

Adios, compañero

Collega Martine Tanghe, met wie Vermeulen op zijn 17e aan de opleiding Germaanse filologie begon aan de KULAK in Kortrijk, wijst erop dat ze hun belangstelling voor talen deelden en voor alles wat gebeurde in Latijns-Amerika, in die tijd van bevrijdingstheologie en volksopstanden tegen militaire dictaturen. Martine Tanghe, die binnenkort zelf ook met pensioen gaat, wuift André Vermeulen uit met een "Adios, compañero".  

Maar natuurlijk is er ook die andere kant van André Vermeulen, af te lezen aan de opwinding die zich van hem meester maakt als de begintune van het Eurovisiesongfestival weerklinkt. Een stukje Te Deum van de Franse barokcomponist Charpentier, een tune "die vroeger veel vaker op tv klonk, bij het begin van allerlei programma’s."

Video player inladen...

Mijn spreidstand werd te groot geacht

Buitenlandverslaggever (Italië, Vaticaanstad, Spanje, Latijns-Amerika, Haïti…) én commentator bij de lichte muziek van Eurosong? Hoe kan iemand nu zoveel specialiteiten hebben? "Er werd wel eens gezegd dat mijn spreidstand te groot was. Toen me dat voor de voeten werd geworpen, heb ik gezegd dat ik geen royalty meer wilde doen." Tussen 1985 en 1996 was André Vermeulen ook nog eens journaalanker, een woord dat toen wellicht nog niet in zwang was.

Echt een liedje voor een kind van elf: "Puppet on a string"

Hoe de Eurovisiekoorts begon? "In 1967, op mijn elfde, keek ik  voor het eerst naar het Eurovisiesongfestival, toen ik bij een tante logeerde die een winkel met sigaren en sigaretten had. Thuis hadden we nog geen televisie. Het was voor mij een openbaring dat al die landen in hun eigen taal zongen. Louis Neefs zong "Ik heb zorgen" en de winnares was Sandie Shaw met "Puppet on a string", echt een lied voor een kind van elf. ‘s Anderendaags luisterde ik al intensiever naar de radio om dat lied opnieuw te horen. Het was een fantastische periode om muziek te leren kennen. Mijn belangstelling was veel ruimer dan Eurovisiesong. Aretha Franklin stond in de hitparade, stel je voor!"

In 1991, het jaar dat België Clouseau stuurde, gaf hij voor het eerst commentaar bij het Eurovisiesongfestival. "Ik ging niet akkoord met de winnares, de Zweedse Carola, die evenveel punten maar meer tienen had dan Amina uit Frankrijk met "C’est le dernier qui a parlé qui a raison", zegt André Vermeulen.  

En hij doet een bekentenis: "Ik heb verschillende keren dezelfde nachtmerrie gehad dat ik klaarstond in de coulissen, klaar om op het podium te komen en te zingen. Toen realiseerde ik mij dat ik helemaal niet kan zingen. Om dan in grote paniek wakker te worden."

"Het Eurovisiesongfestival nu heeft wat van zijn glans verloren, vooral doordat er zoveel in het Engels wordt gezongen. Het lijkt ook meer op elkaar en het is heel jammer dat er geen orkest meer is."  

André, what’s another year?

Ten afscheid krijgt André Vermeulen een persoonlijke serenade van de Ierse zanger Johnny Logan, die het Eurovisiesongfestival twee keer won - in 1980 met "What's another year" en in 1987 met "Hold me now" - en met wie Vermeulen ooit ook in een jury zetelde.  

Video player inladen...

Bekijk hier het volledige gesprek met André Vermeulen in "Vandaag":

Video player inladen...

Meest gelezen