Pixabay

Week van de Pleegzorg - Ellen uit Belsele is al 20 jaar pleegzus "Ik probeer niet te close te worden, want ik weet dat ze terug weg moeten"

Ellen Wauters uit Belsele is 20 jaar en kan zich niet herinneren dat ze ooit eens geen pleegzus had en was. Haar vader en moeder hebben 3 biologische kinderen, maar hebben daarnaast bijna altijd een pleegkind dat bij hen inwoont. Dit jaar staan tijdens de Week van de Pleegzorg de zussen en broers van de pleegkinderen, dat zijn de kinderen die al in het huishouden wonen, in de schijnwerpers. Ellen is er een van: "Ik heb al sinds ik ben geboren pleegzussen."

De familie Wauters uit Belsele heeft altijd pleegkinderen in huis. Vader André en moeder Margriet hebben zelf 3 eigen kinderen. Ellen is 20 jaar en een van hun biologische kinderen. Ze heeft al heel haar leven pleegbroers -of zussen gehad, vanaf haar geboorte. "Op dit moment heb ik 4 jongere pleegzussen. Maar er zijn hier thuis al heel veel pleegkinderen over de vloer geweest. Ik ben een beetje de tel kwijtgeraakt," lacht Ellen.

Het gevoel is niet altijd hetzelfde, maar ik behandel hen wel als mijn eigen broers

Ellen Wauters

Afscheid nemen

Toen het het gezin met pleegzorg begon, ging het vaak om crisisopvang: een korte periode waarin een kind niet in zijn of haar eigen gezin kan leven. Dat kan een paar maanden zijn, een paar weken of zelfs maar een weekend.  Maar ondanks een korte of langere periode worden de pleegkinderen op dezelfde manier behandeld als de biologische kinderen in het gezin, zegt Wauters: "Het gevoel is niet altijd hetzelfde als voor mijn eigen broers, maar ik behandel hen wel op dezelfde manier. Er is wel een bepaalde afstand omdat we weten dat pleegkinderen op een bepaald moment weg moeten. Dan is het beter dat ik niet te gehecht ben aan hen."

Maar sommige kinderen hebben het zo moeilijk thuis, dat ze in een pleeggezin blijven tot ze meerderjarig zijn. "Anderen gaan terug naar hun eigen gezin of naar een ander pleeggezin. Dan moet je vaarwel zeggen", zegt Ellen Wauters. En soms is afscheid nemen moeilijk, kan ze getuigen: "Toen ik 6 jaar was had ik een oudere pleegzus. Het was de eerste keer dat ik een pleegzus had die ongeveer mijn leeftijd had. We waren net echte zussen. We deden alles samen, maar dan moest ze weg. Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad. Het contact is met de tijd ook vervaagd."

Er is maar 1 verschil: de pleegkinderen mogen niet "mama" of "papa" zeggen
Ellen Wauters

Veilige haven

Alle kinderen in het gezin Wauters zijn hetzelfde voor papa André en mama Margriet. Er is maar 1 regel: de pleegkinderen mogen niet "mama" en "papa" zeggen tegen hen, ze moeten de echte naam gebruiken. Dat geeft een duidelijk onderscheid, maar het is ook meteen het enige echte opvallende verschil tussen de biologische en de pleegkinderen. "Mijn ouders willen pleegkinderen een veilige haven geven om in op te groeien, zonder meer. Die kinderen hebben vaak nog hun eigen ouders waar ze van houden. Het is nooit de bedoeling geweest om die te vervangen."

Op dit moment heeft Wauters 4 kleinere pleegzusjes, elk met een beperking. De kinderen zijn er al best lang, zegt ze: "Ik heb een van hen zien opgroeien van een getraumatiseerd klein meisje tot waar ze nu staat. De oudste van mijn pleegzusjes is al meer dan 10 jaar bij ons. Zij blijft ook tot ze volwassen is. Ik zou hen niet meer kunnen missen."

Meest gelezen