Jules Bogaerts en Jeannette Jacobs, credits: Het Nieuwsblad
Mediahuis

Wie vermoordde Jules en Jeanne gruwelijk in 1991? En waarom? Na 30 jaar speuren begint vandaag dan toch het proces

30 jaar na de gruwelijke moord op Jules Bogaerts en zijn vrouw Jeannette Jacobs begint in Leuven dan toch nog een assisenproces. Het koppel werd in 1991 in hun huis in Tienen vermoord. Van een dader was jarenlang geen spoor, tot er vijf jaar geleden toch een doorbraak geforceerd werd. Een achternichtje van het koppel staat nu terecht voor de moord, al ontkent ze alles. Wat is er die fatale 9e december 1991 precies gebeurd? En hoe zijn de speurders na al die jaren bij de beschuldigde uitgekomen? Een reconstructie. 

We schrijven 10 december 1991. Om kwart over 9 's morgens belt Paula aan aan de Reizigersstraat 52 in Tienen. Het is dinsdag en dan komt ze altijd groenten brengen bij Jules Bogaerts en Jeannette "Jeanne" Jacobs. Maar niemand komt opendoen. De rolluiken zijn naar beneden en door de spleten ziet ze dat er licht brandt in de woonkamer. Paula vertrouwt het niet en belt de politie. 

Binnen doet de politie een gruwelijke ontdekking. Jules Bogaerts, 81 jaar, en zijn vrouw Jeanne, 78 jaar, zijn dood. Vermoord. Allebei hebben ze kneuzingen, gebroken neuzen en verschillende snij- en steekwonden. Het moordwapen, een beenhouwersmes, steekt nog in de buik van Jeanne. En, zo klinkt het bij de wetsdokter, het lijkt alsof de dader zijn slachtoffers wilde villen. "In onze 37-jarige loopbaan als wetsgeneesheer hebben wij nog nooit zoiets gezien. Het is in onze streken een uiting van ongemene barbaarsheid, doch was vermoedelijk ook bedoeld als marteling", klinkt het verbijsterd. 

In onze 37-jarige loopbaan als wetgeneesheer hebben wij nog nooit zoiets gezien

Verslag wetsdokters

Want wie zou Jules en Jeanne dood willen? Buren omschrijven het koppel als gewoontedieren. Om 17 uur aten ze, nadien keken ze naar het BRT-journaal (dat toen nog om 19.30 uur werd uitgezonden), slapen deden ze rond 22 uur. Jules dronk al eens graag een porto, zijn gasten kregen bier. Maar veel contact was er niet. Jules werd weggezet als wantrouwig: "Hij zou nooit een vreemde binnenlaten", klinkt het. Vijanden hadden de twee niet. 

Lees verder onder de foto:

Jules en Jeanne, credits: Het Nieuwsblad
Mediahuis

Was het dan om geld te doen? Het koppel genoot van een klein pensioen – Jules was altijd meubelbekleder en stoffeerder geweest – en had enkele keren geërfd. In de buurt en bij de familie was geweten dat het koppel "goed bemiddeld" was. Maar de kasbons ter waarde van 4,4 miljoen oude Belgische frank en het geld waren spoorloos. Dus gingen de speurders ervan uit dat de daders die gestolen hadden.

Bovendien verklaarde een buurman dat hij de avond van de moord een ruzie gehoord had. Een vrouwenstem zou toen geroepen hebben: "Geef me geld". Geld leek dus het motief. Maar wanneer een medewerker van een kringloopwinkel vijf jaar na de moord het huis moet leegmaken en op de zolder een metalen koffertje vindt met daarin de kasbons en het cash geld, gaat dat motief van tafel.  

Bewijzen: ja, een dader: nee

Het is niet zo dat er geen bewijzen zijn. Allesbehalve zelfs. Op de tafel waarlangs het koppel dood teruggevonden is, vinden de speurders drie glazen en twee lege bierflesjes Adler en op de grond lagen de scherven van een kapotte fles porto. Aannemelijk is dat er die avond wel degelijk bezoek over de vloer gekomen is en dat het geen onbekenden waren. Op een van de glazen vinden de speurders het DNA van een onbekende vrouw.

En dan is er nog het spoor van de bebloede kleren - een cruciaal spoor zou vele jaren later blijken. 

Want op enkele honderden meters van de woning van Jules en Jeanne vinden de speurders de dag na de moord een bebloede witte pull. Twee dagen later wordt er ook een bebloede rechterdamesschoen gevonden, de linkerschoen wordt pas enkele maanden later gevonden. Tenslotte wordt er ook nog een jeansbroek aangetroffen van het merk Pepe, maat 42. En ook nu weer is het kledingstuk besmeurd met bloed. Bloed van Jules Bogaerts.

Lees verder onder de kaart: 

In de jaren na de moord bijten de speurders hun tanden tevergeefs stuk op dit dossier. Even lijkt er een doorbraak te zijn, wanneer de zoon van Paula en zijn vrouw aangehouden worden, maar ook dat spoor loopt uiteindelijk dood. 

Het onderzoek zit vast. Muurvast. Op 24 september 2004 kan de raadkamer dan ook niet anders dan vaststellen dat de dader(s) niet gevonden werd(en). Conclusie: het dossier wordt afgesloten en de zaak wordt een cold case. Het ziet ernaar uit dat de moord op Jules en Jeanne voor altijd een mysterie zal blijven. 

Dan toch een doorbraak?

Tot in 2014. Tien jaar nadat de zaak een cold case werd, doorploegen speurders van de moordsectie enkele onopgeloste dossiers. Zo ook de dubbele moord op Jules en Jeanne. In de loop der jaren zijn een aantal bewijsstukken vernietigd, maar toch vinden politie en gerecht genoeg aanwijzingen om het dossier te heropenen. 

De wetenschap – en het DNA-onderzoek - staat intussen immers heel wat stappen verder. In een poging om toch nog antwoorden te vinden in het dossier wil men DNA afnemen bij 50 vrouwen die een link hadden met de slachtoffers of de locatie. De eerste tien vrouwen op de lijst doen dat zonder tegenstribbelen, de elfde vrouw zegt onomwonden “nee”. Die elfde vrouw, dat is A. V.d.C., het achternichtje van Jules en Jeanne dat zich vanaf vandaag zal moeten verantwoorden voor het hof van assisen. 

Uiteindelijk staat ze toch een DNA-staal af in 2016, en wat blijkt? Er is een “aan zekerheid grenzende waarschijnlijke” match met het DNA dat op de bebloede jeans teruggevonden werd. Na 25 jaar is er ineens een verdachte in het dossier.

Lees verder onder de foto:

Beschuldigde A. met haar advocaten

A. ontkent alle feiten. In een eerste verhoor verklaart ze dat ze niet weet hoe haar DNA op de jeansbroek terechtgekomen is. Later komt ze met de verklaring dat "haar nonkel Guy haar ooit is komen ophalen met zijn rode sportauto om op bezoek te gaan bij Jules en Jeanne". Daarna zouden ze naar een café in Tienen gaan, maar nonkel Guy vond dat ze geen geschikte kleren had. Daarom zou ze bij hem enkele broeken gepast hebben. Ook haar ouders hangen een gelijkaardig verhaal op. Nonkel Guy kan het niet meer bevestigen, hij stierf in 1995.

Wie is A. V.d.C.?

Vandaag de dag is A. een 47-jarige vrouw. Op het moment van de feiten was ze net 18 geworden. Uit het onderzoek komt naar voren dat ze – zacht gezegd – nogal woelige jeugdjaren gehad heeft, waarin ze wegliep van huis en nogal met drugs experimenteerde. In 1993, twee jaar na de moorden dus, heeft ze ook even in een psychiatrische instelling gezeten voor haar gedragsstoornissen en druggebruik. Haar huisdokter omschreef haar gedrag toen als "psychotisch, ongestructureerd, pervers en amoreel". Maar zelf beweert ze dat ze nooit mentale of psychische problemen gehad heeft en dat haar drug- of alcoholgebruik niet problematisch was.  

Haar advocaat Nick Heinen benadrukt dat ze het momenteel "zeer zwaar" heeft. "Haar leven is overhoop gegooid, ze wordt onterecht beschuldigd van een dubbele moord. "Ze heeft een logische uitleg voor dat DNA-spoor op de jeans. Hoe de combinatie van het bloed en het DNA op de broek geraakt is, is voor ons ook een raadsel."

Het wordt ongetwijfeld een opmerkelijk proces. Veel van de getuigen van toen leven niet meer, burgerlijke partijen zijn er niet. Voor het parket staat het vast: A. is schuldig aan de moord op Jules en Jeannette. Of ze dat ook werkelijk is, daar zal een volksjury in de loop van volgende week over oordelen. Hoe dan ook blijven er nog vele vragen open: wie is de mogelijke tweede dader waarvan sprake zou zijn? Van wie is het DNA op het bierglas? En wat zou het motief kunnen zijn? Het is nog maar de vraag of we die antwoorden ooit zullen kennen.

Meest gelezen