FOTO: Afstandsonderwijs aan de UGent

Eerstejaarsstudent Felix Coens: "Ik heb het verdomd lastig en het enige wat ik wil is een doel om naar te streven"

Aan de universiteiten en hogescholen loopt de eerste examenperiode stilaan op zijn einde. De strenge coronamaatregelen beginnen intussen bij veel studenten door te wegen. "Ik voel mij een nummer in een universiteit, waar niemand weet van mijn bestaan en waar het niemand zou opvallen moest ik er nu wel of niet zijn", schrijft de 18-jarige Felix Coens.

Nood aan een gesprek? Bij Tele-Onthaal kan je terecht voor een luisterend oor op het telefoonnummer 106, of via chat op tele-onthaal.be. Jongeren kunnen terecht bij Awel op telefoonnummer 102, of via chat op awel.be

In normale omstandigheden eindigde ik nu vrijdag mijn laatste examen en vertrok ik op skireis. Om te skiën, maar vooral te après-skiën met vrienden. Nog nooit gedaan, maar wat keek ik ernaar uit om de buitenlandse pilsen naar binnen te trekken. Dit jaar gaat dit niet door, net zoals er nog veel dingen wegvielen. Ik miste de mooiste momenten van mijn laatste jaar humaniora. Mijn 100 dagen, mijn schoolreis naar Parijs, mijn septemberreis… Toch heb ik het gevoel dat ik niet mag klagen. Ik zit niet in die positie. Ik heb een goede thuis, met mensen die om me geven, het kan erger en het duurt maar even, ik moet gewoon op mijn tanden bijten. 

Ik was optimistisch en dacht dat het over zou gaan. Dat als we dit allemaal samen volhouden, het dan in orde zou komen. Maar ik weet oprecht niet hoe lang ik dit nog volhoud. Ik voel me een "nope", ik loop rond in mijn studentenstad en ik ken er niemand, leg mijn examen af en ken geen enkele studiegenoot, zit op mijn kot en ken amper mijn kotgenoten… Ik voel mij een nummer in een universiteit, waar niemand weet van mijn bestaan en waar het niemand zou opvallen moest ik er nu wel of niet zijn. 

Ik zit elke dag te blokken, maar heb niets om naartoe te leven. Een lesvrije week die ik moet doorbrengen met mijn enige knuffelcontact, dat ik niet beu mag worden, want ik mag niet zomaar wisselen. Ik leef de maatregelen na, ik weet waarvoor ik het doe, voor mijn grootvader die een risicopersoon is, voor mijn grootmoeder, maar vooral voor versoepelingen. De regels naleven lukt me, ik kan wel eventjes alleen doorbrengen, maar ik heb angst. 

De regels naleven lukt me, ik kan wel eventjes alleen doorbrengen, maar ik heb angst

Angst dat ik hier niet weg uit raak, dat ik in dit isolement vast kom te zitten. Dat wanneer er versoepelingen komen, ik mijn vriendengroep bij elkaar moet rapen, dat ik moet kiezen met wie ik mijn bubbel ga uitbreiden. Angst dat ik geen nieuwe mensen ga leren kennen. Angst dat de studenten in de aula me onbekend blijven. Ik heb vrienden al een jaar niet meer gezien, hen amper gehoord, en heb het gevoel dat ik ze aan het verliezen ben.

Er was iets om naar te streven, “flatten the curve” zeiden ze, een zomervakantie, een perspectief. Een gevoel dat het wel goed komt. Dat gevoel is compleet weg. We zijn nog in de lockdown van de tweede golf en de derde zit er al aan te komen. De vaccinaties vertragen continu en niemand kan mij zeggen wanneer dit ophoudt. 

We zitten allemaal met een rotgevoel, we hebben de gewoonte om dat op te kroppen. Sociale media dwingen ons elke dag om de beste versie van onszelf te zijn. Een versie die niet realistisch is. We praten daar niet over, dat is niet hoe we zijn, we reageren het af op anderen. Mensen worden zot en iedereen begint met de vinger te wijzen naar elkaar. Alles is wel iemand zijn schuld en op een of andere manier slagen we er niet in om echt te beseffen dat het voor niemand gemakkelijk is en dat we hier gewoon samen inzitten.

We viseren iedereen: politici, experts, jongeren, etnische groepen… We willen een schuldige aanduiden, een zondebok. We hebben het gevoel dat we allemaal verwaarloosd worden en reageren dat af op elkaar. De maatregelen houden niet genoeg rekening met iedereen. Beleidsmakers zijn schandalige mensen zonder hart. Alsof iemand anders het zoveel beter zou doen. 

Ik heb het lastig, verdomd lastig en het enige wat ik wil is een doel om naar te streven

Ik wil niet zagen, ik vind niet dat ik meer recht heb om te klagen dan een ander, integendeel. Ik wil geen steun krijgen, wil niet horen dat het erg is, dat weet ik zelf ook wel. Ik zeg dit niet als jongere, ik moet niet anders behandeld worden omdat ik het lastig heb. Niemand zit hier alleen in, in tegenstelling tot hoe het soms lijkt, is er geen wij-zij. Niet alleen jongeren hebben het lastig, niet alleen de horeca, iedereen zit in deze situatie.

Ik heb het lastig, verdomd lastig en het enige wat ik wil is een doel om naar te streven. Een datum waarvan ik weet dat alles goed zal zijn, dat ik weer kan knuffelen en mensen ontmoeten. Kan drinken, sociaal zijn en gewoon kan leven.

Bekijk hier een debat mét Felix Coens in "De zevende dag" op Eén 

Videospeler inladen...

Nood aan een gesprek? Bij Tele-Onthaal kan je terecht voor een luisterend oor op het telefoonnummer 106, of via chat op tele-onthaal.be. Jongeren kunnen terecht bij Awel op telefoonnummer 102, of via chat op awel.be

Eind oktober lieten we een aantal studenten uit Brussel en Leuven aan het woord over hoe zij omgaan met de coronamaatregelen en het afstandsonderwijs. Bekijk hieronder de getuigenis van Khalil. Meer getuigenissen vind je in het artikel.

Videospeler inladen...

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen