Gettyimages

"Huidige norm voor telewerken goed voor wie na kankerbehandeling weer aan het werk wil", weet Arteveldehogeschool Gent

Telewerk blijkt een zegen te zijn voor veel (ex-)kankerpatiënten, blijkt uit een onderzoek van de Arteveldehogeschool in Gent. Een deel van hen zegt op die manier toch weer kansen te krijgen die er eerder niet of veel minder waren. Arteveldehogeschool deelt deze resultaten op wereldkankerdag. "Ook wie na kanker weer aan het werk wil verdient aandacht", klinkt het.

Telewerk is tegenwoordig verplicht, om de verspreiding van het coronavirus zoveel mogelijk te beperken. Velen onder ons zijn het intussen dan ook gewoon om via allerlei digitale toepassingen van thuis te werken. Via het I-KNOW-HOW-project van de Arteveldehogeschool stelden onderzoekers vast dat telewerk wel valkuilen en beperkingen kan hebben, maar ook kansen voor mensen die na een lange afwezigheid opnieuw aan het werk willen. “Ze hebben er dikwijls de zin en de energie voor, maar het hoge ritme van het werk is niet makkelijk voor mensen die er lange tijd zijn uit geweest.” Dat zegt Elise Pattyn van de Arteveldehogeschool bij Radio 2 Oost-Vlaanderen. “Daarom is telewerk voor hen zeker een kans om langzaam weer het werk op te pikken.”

Ex-kankerpatiënten kunnen telewerken op momenten dat ze veel energie hebben

Elise Pattyn, projectleider van I-KNOW-HOW bij de Arteveldehogeschool

Volgens het onderzoek van de hogeschool worden redelijk veel mensen ontslagen tot 1 à 2 jaar na hun kankerdiagnose. “Soms komt het omdat ze te lang afwezig geweest zijn, of soms presteren ze niet genoeg als ze weer aan het werk zijn gegaan,” zegt Elise. “Maar over werk op maat wordt nog te weinig gesproken. Eens weer aan het werk, wordt van hen het gewone werkritme verwacht zoals voorheen. Als je van thuis werkt kan je beter plannen wanneer je de moeilijkste taken doet. Want het is niet omdat een kankerbehandeling achter de rug is, dat je weer helemaal de oude bent. En je moet dan ook nog het evenwicht tussen werk en privé in het oog houden.”

Mijn vermoeidheid en mijn chemobrein hinderden mij om mijn werk weer voluit te doen

Véronique Verheyen uit Zelzate, kreeg borstkanker in 2016

Bij Véronique Verheyen uit Zelzate werd in 2016 borstkanker vastgesteld, en ze kreeg chemotherapie, bestralingen en anti-hormoonbehandeling. “Daarvan ondervind ik nu nog altijd de gevolgen”, zegt Véronique. “De vermoeidheid is niet te onderschatten, en mijn brein wilde ook niet mee. Dat chemobrein is voor sommigen moeilijk te aanvaarden, maar het is een feit dat ik nieuwe dingen moeilijker kon aanleren dan voordien. Toen ik 15 maanden na de diagnose weer aan het werk ging, kreeg ik wel hulp bij de reïntegratie. Maar de terugkeer naar de werkvloer was toch niet eenvoudig, ik moest ook naar een andere werkplek. Zelf was ik veel veranderd, ik stond anders in het leven. En eenzaamheid en isolatie heb ik ook meegemaakt, zoals nu veel mensen in de coronacrisis hebben leren kennen. Eens weer aan het werk, wilde ik mijn achterstand inhalen, en begon ik enkele opleidingen. Maar mijn chemobrein speelde mij parten: de nieuwe informatie die ik kreeg, vergat ik weer heel snel. En uiteindelijk duurt de psychologische verwerking van kanker soms langer dan het fysieke herstel. Zeker als alleenstaande is het toch ook wel opnieuw zoeken naar zingeving in de samenleving. Misschien had telewerk toen wel een deel van de oplossing kunnen zijn. Nu werk ik ook grotendeels thuis als taalinstructeur bij de Vlaamse overheid. Ik kan wel rustig thuis werken, en mijn werkuren kiezen volgens de energie die ik op bepaalde momenten heb. Anderzijds heb ik veel nieuwe digitale tools moeten aanleren, en dat vraagt toch wel veel tijd.”

Ik focus vooral op wat ik wél kan, en niet op mijn beperkingen
Véronique Verheyen

“Vandaag gaat het wel goed met mij”, besluit Véronique. “Mijn chemobrein heeft mij wat beperkingen opgelegd, maar mijn creativiteit heeft er niet onder geleden. Ik ben de voorbije 4 jaar met prachtige mensen in contact gekomen, heb enkele mooie exposities kunnen opzetten. Ik focus dus vooral op wat ik wel kan, en niet op mijn beperkingen. Dat wil ik ook meegeven aan andere mensen die met kanker geconfronteerd worden.”

Meest gelezen