Videospeler inladen...

BEKIJK - "Ze folterden en behandelden me als slaaf": vluchteling getuigt over hel in Libië na Arabische Lente

Tien jaar geleden waaide de Arabische Lente over naar Libië. Al snel ontaardde die hoopvolle revolutie in chaos en geweld en reikten de gevolgen tot ver buiten het land. Eén van die gevolgen was de migratiecrisis waarbij honderdduizenden mensen clandestien de Middellandse Zee probeerden over te steken. Paul, uit Zuid-Soedan, was één van die vluchtelingen en maakte de hel mee in Libië. Rudi Vranckx sprak met hem voor de VRT-NWS-portretreeks "Tien jaar Arabische Lente".

In onderstaande portretreeks "10 jaar Arabisch Lente" getuigt Paul over zijn ervaringen als vluchteling in Libië (let op, het kunnen harde beelden zijn):

Videospeler inladen...

Migranten uit Sub-Sahara-Afrika die Europa willen bereiken om er asiel aan te vragen, reizen vaak via Libië.  Libië is immers de toegangspoort naar Europa. Onder Khaddafi werden ze tegengehouden door allerlei heimelijke deals met Italië. Na de val van Khaddafi en de chaos die daarop volgde,  groeide de mensenhandel in Libië. 

Gewapende milities en mensenhandelaars profiteren van het leed van deze migranten. Vaak worden ze vastgehouden in detentiecentra waar ze gemarteld of verkracht worden om hun familie te dwingen losgeld te betalen. 

Ik heb in zes maanden niet één keer kunnen douchen. 

"Ik werd opgesloten en gefolterd in Libië," vertelt Paul, een Zuid-Soedanese vluchteling die in 2017 zijn thuisland door de oorlog ontvluchtte en nu in Brussel verblijft. Wanneer hij in Libië terecht kwam, werd hij ontvoerd door milities in de buurt van Bani Walid, in het noordwesten van Libië, en vastgehouden in een ondergrondse gevangenis. "Er waren geen toiletten. Ik heb in de zes maanden dat ik opgesloten zat, niet één keer kunnen douchen."

Paul sliep met honderden andere lotgenoten in een kleine ruimte. Vrouwen werden er voortdurend misbruikt. Wanneer Paul drieduizend dollar moest betalen aan de milities en dit geld niet had, werd hij gemarteld. "Ze sloegen ons met stokken en ze elektrocuteerden ons tot we bewusteloos op de grond vielen. Ik zag vrienden voor mijn ogen sterven."

Na zes maanden kon Paul ontsnappen uit de gevangenis en probeerde hij met een schamel bootje Europa te bereiken. "Op een gegeven moment was de boot lek en zag ik iedereen huilen. Met onze handen probeerden we het water uit de boot te scheppen. Ik was heel bang, want ik kan niet zwemmen. Gelukkig kon het reddingschip Aquarius ons net op tijd redden." 

Paul is erkend vluchteling in België en werkt nu bij de groendienst aan de rand van Brussel: "Ik ben één van de gelukkigen."

Meest gelezen