50 jaar Ter Heide, een tweede thuis voor mensen met beperking: “Ik kan elk moment van de dag binnenwandelen"

De gehandicaptenvoorziening Ter Heide bestaat 50 jaar. Wat ooit begon als een initiatief van enkele ouders, is vandaag een tweede thuis voor 430 kinderen en volwassenen, verspreid over vier campussen. Barbara is een van de bewoners die er al bij is van het prille begin. “De constante in de 50 jaar is het thuisgevoel”, vertelt haar moeder Rita Jaenen aan Radio 2 Limburg.

Barbara was een van de eerste bewoners op Ter Heide, ze is de dochter van oud-collega Rita Jaenen. "We kwamen van een instelling waar je je kind aan het begin van de gang meegaf aan een zuster. Verder mochten we een keer per maand op bezoek komen. "

Op Ter Heide waren we plots op ieder moment van de dag welkom in de leefgroep. Dat was een enorme opluchting, het voelde als een tweede thuis.”

Wie kon metselen, bouwde mee en wie een keuken kon plaatsen werd aangesproken

De ouders waren ook heel betrokken. ”Wilden we een kinderboerderij, dan bouwden we die zelf. Was er geld nodig voor nieuwe huizen, dan organiseerden we activiteiten om centen in te zamelen. Wie kon metselen, bouwde mee en wie een keuken kon plaatsen werd aangesproken.” 

Corona

Tijdens de week woont Barbara op Ter Heide en in het weekend en in de vakanties komt ze naar huis. “Ik heb het geluk dat ik een sterk lichaam heb, en dat ik hulp krijg van familie, vrienden en het Wit-Gele Kruis. Op die manier lukt het om op mijn tachtigste voor mijn dochter te zorgen." 

Sinds de tweede coronagolf is Barbara trouwens permanent thuis. “Het viel Barbara zwaar dat ze tijdens de eerste golf niemand van de familie zag. De voorziening kon toen noodgedwongen niemand toelaten.  Ze heeft bij het weerzien een hele voormiddag geweend. Nu is Barbara dus thuis", zegt Rita. “Maar Ter heide is er wel altijd mocht het niet lukken.” 

Ter Heide vandaag

Vandaag heeft Ter Heide Campussen in Genk, Zonhoven, Tongeren en Borgloon en biedt de voorziening plaats aan 430 bewoners. Op verschillende plaatsen worden nieuwe huizen gebouwd. De tweede generatie, zeg maar. “Toch staat het thuisgevoel nog steeds voorop”, zegt Rita. “We hebben ouders die elke avond bellen om een liedje te zingen voor het slapen gaan, of ouders die hun kind zelf in bed komen leggen.”

Nieuwe structuur

In de nieuwe structuur krijgen gehandicapten hun eigen budget. Ze kunnen dus naar believen rondkijken naar een instelling die het beste bij hen past. En er is een zorggarantie. 

Toch klinkt dat mooier dan het is, vindt Rita. “Want met de behoeften die onze gasten hebben, kan je niet zomaar terecht in een andere voorziening.” Ter Heide zelf moet zich langs de andere kant wel op die manier profileren. “Jezelf in de markt zetten, doe je met een koekjesfabriek, maar niet met mensen. Het is een evenwicht dat we goed moeten bewaken. Dansen op een slappe koord, en dat probeert de directie elke dag. Ter Heide is in de eerste plaats een thuis voor onze bewoners. Dat is al 50 jaar zo en dat willen we nog graag lang zo houden”, besluit Rita. 

Meest gelezen