Radio 2

Aalmoezenier van luchthaven Zaventem: "Nog nooit zo'n stille herdenking"

Voor de aalmoezenier van de luchthaven van Zaventem  blijft de herdenking van de aanslagen elk jaar een emotioneel moment. Zeker nu de luchthaven zo leeg is, door de coronacrisis. Samen met het koningspaar, de premier en een tiental slachtoffers stond hij vandaag om exact 7.58 uur een minuut stil bij deze trieste verjaardag. Het moment dat de eerste bom ontplofte, vijf jaar geleden. 

Op de luchthaven van Zaventem zijn drie kapelletjes waar reizigers en personeel terecht kunnen bij aalmoezenier Michel Gaillard. Maar vandaag is hij hier voor de herdenking van de vijfde verjaardag van de aanslagen. Een herdenking die hij sereen, ingetogen, en muisstil noemt. “Ik heb intussen al een aantal herdenking meegemaakt, maar toen ik hier vanmorgen binnenkwam, voelde het heel vreemd. Normaal is er muziek, geroezemoes van passagiers en werknemers. Nu hoor je niets. Door de coronacrisis zijn er natuurlijk een pak minder reizigers, maar degene die hier zijn, zijn zo stil. Je voelt dat iedereen zijn eer wil betuigen aan de slachtoffers. Dat is mooi”.

Wonde die nooit heelt

Ook Beatrice Lamah volgt de plechtigheid, maar van op afstand. Zij werkt al twintig jaar aan de incheckbalie op Brussels Airport. Maar tijdens de herdenking zijn enkel het koningspaar, de premier, en enkele tientallen slachtoffers aanwezig. Door de coronamaatregelen kan het niet anders. Maar daarna is er heel de voormiddag tijd voor alle andere slachtoffers, familie, en werknemers van de luchthaven om naar het herdenkingsmonument te trekken. Dat is nodig voor Beatrice, die er vijf jaar geleden ook bij was. “Ik was net de eerste reiziger van de dag aan het inchecken toen een bom ontplofte. We hadden geen idee wat er gebeurde. Pas bij de tweede besefte ik dat het een aanslag moest zijn.” Vijf jaar later is de pijn nog niet verdwenen. “Tijd heelt alle wonden zegt men, maar dat is niet waar. De wonde is er nog steeds. Gelukkig vinden we als collega’s veel troost bij elkaar. Al is dat met corona niet mogelijk. Dat is heel jammer. Maar we blijven op de luchthaven één grote familie.”

 Die eerste aanblik ga ik nooit vergeten. Ik zag personeelsleden die naar me toekwamen maar me niet herkenden omdat ze in shock waren

Op de dag van de aanslagen moest almoezenier Michel normaal op de luchthaven zijn. Maar door een speling van het lot, besloot hij pas later te gaan. “Ik had de dag ervoor heel lang gewerkt hier op de luchthaven. Je moet weten, ik heb hier ook een kantoor waar ik andere missen en begrafenissen voorbereid. Maar het was dus een lange dag.  Van 6 uur ’s ochtends tot 11 uur ’s avonds. Toen ik 's ochtends aan het ontbijten was, kreeg ik plots telefoon waarin iemand me koudweg zei, dat er twee bommen waren ontploft.  Ik heb alles achtergelaten, mijn bord, bestek, koffietas en ben meteen naar de luchthaven gereden. Dat was niet makkelijk, omdat de weg was versperd. Maar uiteindelijk ben ik er geraakt. Die eerste aanblik ga ik nooit vergeten. Ik zag personeelsleden die naar me toekwamen maar me niet herkenden omdat ze in shock waren. Dat beeld zat heel de dag in mijn hoofd.” 

Op de luchthaven van Zaventem stierven op 16 maart 2016 12 mensen, waaronder de twee zelfmoordterroristen. 

Radio 2

Meest gelezen