Reporter gaat mee met moeder tijdens haar coronavaccinatie: “Wat een emotionele gebeurtenis”

Reporter Fred was erg opgelucht toen zijn moeder een uitnodiging kreeg om zich te laten vaccineren. Met corona maak je je niet alleen zorgen over jezelf, maar ook over de mensen die je graag ziet en dat was ook hier het geval. Hij reed met haar mee naar het vaccinatiecentrum in Maasmechelen. Dit is zijn verhaal.

“Goeiemiddag, alles goed met je?” Mijn moeder stond me al in de deuropening op te wachten met haar gsm in de hand. Ze had nadat ze een afspraak had gemaakt, een QR-code gekregen die ze moet laten zien in het vaccinatiecentrum. “Het is zover. Ik ben zo blij”, vertrouwde ik haar toe. “Toen je me de mail stuurde met je uitnodiging voor de vaccinatie, was ik emotioneel omdat mijn mama eindelijk gevaccineerd wordt.” “Daar kan ik wel inkomen”, knikt ze.

Ik ben gewoon content en blij dat het gaat gebeuren
Hannelore Notermans (78)

Het is een mooie dag en de afstand is niet zo groot, dus kiezen we voor de fiets om ernaar toe te gaan. De fietshelm wordt opgezet, want veiligheid primeert. Nog even een laatste check of we een mondmasker bijhebben en we waren weg. “Het is heel ontspannend om nu door Oud-Rekem en langs het kanaal te fietsen.” Zelf ben ik wat zenuwachtig, maar mijn moeder sust: “Ik ben gewoon content en blij dat het gaat gebeuren.”

Eenmaal bij het vaccinatiecentrum gaat het snel. Binnen wordt eerst de temperatuur gemeten vooraleer je verder mag. “Het is plezant en het is helemaal niet druk”, lacht ze. Ik wijs haar al naar de mevrouw die naar ons wenkt, want we zijn al aan de beurt. “Goeiemiddag mevrouw, alles goed met u?” Mijn moeder knikt. “Ik ben erg blij dat ik mag komen, maar waarschijnlijk is dat bij iedereen zo.” “Zeker wel”, bevestigt de mevrouw voor haar. 

Het groot moment is aangebroken. Een verpleegster neemt ons mee naar cabine 1. Het spuitje ligt al klaar om gezet te worden. “Ik heb toch een beetje stress”, zegt mijn moeder tegen haar. “Straks zal het wel beter gaan. Een korte check of het de juiste arm is die zal worden ingespoten. “Eén, twee, drie, prik” en het is zover. “Nu kan ik genieten van de zomer en van de kust”, vertelt ze tegen de verpleegster. “Ik ga een heel ander gevoel hebben. Ik was voor corona een bezige bij, maar heel wat zaken kunnen nu niet meer zoals gaan kaarten of mijn computerles. Ik ben vrijwilliger in de wereldwinkel en ik heb al laten weten dat ik na mijn tweede spuitje opnieuw kan komen.” 

Voorzichtig blijven

“Je hebt het gehad”, reageer ik enthousiast. “Goed, hè? Heerlijk zeg. Maar ik blijf wel voorzichtig, ook nog na het tweede vaccin. Maar nu gaan we naar huis en trek ik een goede fles open. We gaan erop klinken.” Ze krijgt er van mij een knuffel bovenop.

Meest gelezen