Videospeler inladen...

Waarom "Thuis" geen pure fictie is: het tragische verhaal van Christine en Adil is gebaseerd op dat van Veerle en Ewan

Opschudding en verdriet in de Eén-serie “Thuis”: de zwangerschap van Adil en Christine loopt niet goed af. Ze verliezen Finn, een van hun ongeboren zoontjes, als gevolg van het tweeling-transfusie-syndroom (TTS). De makers van “Thuis” hebben zich voor deze verhaallijn over zwangerschaps­verlies gebaseerd op wat Veerle (40) en Ewan (39) hebben meegemaakt. Zij verloren tijdens de zwangerschap van hun tweeling hun dochter Fien (*), zoon Jaan (4,5) kwam wel gezond ter wereld. 

De zwangerschap van Adil en Christine in “Thuis” loopt niet over rozen. De eerste vreugde, over het feit dat ze bijna miraculeus zwanger zijn geraakt van een tweeling, maakt al snel plaats voor grote zorgen, wanneer het tweeling-transfusie-syndroom (TTS) wordt vastgesteld. Christine ondergaat een ingreep en wordt opgevolgd. Maar zij en Adil zijn hoopvol, en geven hun ongeboren zonen de namen Jaan en Finn.

Plots voelt Christine nog maar één van haar twee kindjes bewegen in haar buik. Ze belt in paniek Adil, waarna ze zich naar de gynaecoloog haasten. “Er is bij één van de twee kindjes geen hartactiviteit meer”, klinkt het bikkelhard na een echografie. De wereld van Adil en Christine stort in. 

Bekijk hier het fragment uit de "Thuis"-aflevering (en lees voort onder de video):

Videospeler inladen...

Wat is TTS, het tweeling-transfusie-syndroom?

"Identieke tweelingen ontstaan uit één bevruchte eicel, die zich op een bepaald moment splitst. Twee derde van dit soort tweelingen blijven “verbonden” via één moederkoek: ze delen hun bloedcirculatie ("transfusie") In ongeveer 10 procent van die zwangerschappen ontstaat soms een transfusiesyndroom, waarbij het bloed onevenwichtig circuleert tussen beide foetussen. Het doorlaseren van de bloedvaten kan die transfusie stoppen", zegt Jan Deprest (KU Leuven), prof. gynaecologie en verloskunde.  Hij adviseerde de scenaristen van "Thuis" over het medische luik van de verhaallijn. 

"Het TTS veroorzaakt een plotse toename van vruchtwater bij één foetus, omdat die erg veel plast om het overtollige bloed weg te krijgen, terwijl de andere foetus veel minder vruchtwater produceert. De moeder merkt dat haar buik op korte tijd enorm uitzet. Zij loopt het risico dat haar vliezen plots breken. Maar zoals we helaas zien in "Thuis", is er ook een risico voor de ongeboren kindjes", aldus prof. Deprest. 

De “Thuis”-ploeg heeft zich voor deze verhaallijn gebaseerd op wat Veerle Declerck (40) en Ewan Torrekens (39) hebben meegemaakt. Ook zij waren in verwachting van een tweeling, maar enkel hun zoon Jaan (4,5) is gezond en wel ter wereld gekomen. Hun dochter Fien (*) overleed – net als Finn in “Thuis” – tijdens de zwangerschap. De tweeling van Adil en Christine heet dus niet toevallig Jaan en Finn: de “Thuis”-ploeg wil zo alle ouders die met zwangerschapsverlies te maken krijgen een hart onder de riem steken.

“Voor ons zijn die namen niet confronterend, we vinden het een hartverwarmend gebaar”, vertelt Veerle ons. “We hadden de suggestie zelf gedaan, maar de makers van “Thuis” zaten al op dat spoor. Het verhaal in “Thuis” is voor ons een eerbetoon aan Fien: zo krijgt ze op een bepaalde manier een écht bestaan, en dat voor een groot publiek.”

Veerle en Ewan
Kim Vanbesien fotografie

“Donderslag bij heldere hemel na 34 weken zwangerschap”

Anders dan in “Thuis” kreeg Veerle tijdens haar zwangerschap niet te maken met het TTS-syndroom. Wel met trisomie-18, een zeldzame genetische afwijking die vooral bij meisjes voorkomt. Bekender is trisomie-21, of het syndroom van Down. 

“Niet alle baby’s overlijden aan trisomie-18 tijdens de zwangerschap, sommigen worden geboren met hartproblemen of slikproblemen. Hierop waren we voorbereid, vanaf het moment dat we wisten wat er met Fien aan de hand was. Die diagnose was een keiharde slag in ons gezicht. Maar tijdens alle echo’s bleef het vruchtwater goed, en hoorden we telkens de hartjes van onze beide kindjes. We waren dus hoopvol.”

Tot de echo op 34 weken. “We wisten dat de bevalling op 37 weken zou worden ingeleid. De finish was in zicht: zo voelde het voor ons. Tot we op een surreële manier hebben vernomen dat er een overleden kindje in mijn buik zat. Er was net een andere gynaecoloog van dienst, die dacht dat we al op de hoogte waren. De mededeling was dus kort en bondig, maar het was een verschrikkelijk moment”, zegt Veerle. “Je kan alleen maar huilen, uren aan een stuk. De grond zakt weg onder je voeten.”

Je kan alleen maar huilen, de grond zakt weg onder je voeten.

Veerle Declerck over de dood van haar sterrenkindje Fien (*)

Fien blijft nog enkele weken samen met Jaan in Veerles buik. Veerle zal een kerngezonde zoon en een overleden dochter op de wereld zetten. “Ondanks het grote verdriet waren we ook enorm benieuwd om Fien te zien. We wilden haar zo snel mogelijk in onze armen sluiten, en haar in die korte tijd nog zo veel mogelijk liefde geven.”

“Je huilt je te pletter. Maar er is niet alleen verdriet, ook veel liefde en warmte. Onze oudste zoon Joppe heeft zijn zusje in het ziekenhuis nog getoond als een fiere grote broer, aan mensen die op bezoek kwamen. Dat zijn waanzinnig intense momenten die je nooit vergeet. Maar je baby in een kistje moeten leggen thuis, en dat zelf moeten afsluiten: daar zijn geen woorden voor.”

Je baby in een kistje moeten leggen, en dat zelf moeten afsluiten: daar zijn geen woorden voor.

Veerle Declerck over het afscheid van haar sterrenkindje Fien (*)

Veerle en Ewan zijn al jaren “Thuis”-kijkers. De makers zijn met hen in contact gekomen via de organisaties “Boven de wolken”, die sterrenkindjes fotografeert, en “Met lege handen”, die activiteiten organiseert voor ouders na zwangerschapsverlies. 

“Ik heb een lang gesprek gehad met de scenaristen van “Thuis”, over de manier waarop we het verlies van Fien hadden beleefd, en hoe zowel ik als mijn man ons in die periode gedragen hebben. De “Thuis”-ploeg wilde de acteurs zo goed mogelijk voorbereiden.”

Acteurs Nawfel Bardad-Daidj (Adil) en Daphne Paelinck (Christine) werden door de scenaristen zo goed mogelijk voorbereid op de verhaallijn over zwangerschapsverlies.

Het verlies van hun dochter opnieuw onder woorden brengen, was pijnlijk voor Veerle. “Je herbeleeft gedeeltelijk die intense periode. Het is intussen 4,5 jaar geleden, dus het lukt me beter om mijn verhaal te doen op een rationele manier, zonder me volledig te verliezen in emoties." 

"De eerste weken kan je alleen maar wenen, wenen en wenen. De liefde die je al voelde voor je ongeboren kind, gaat over in een intens gemis. Ik kon alleen maar denken, toen ik onze zoon Jaan knuffelde: kon ik dat ook maar met Fien. De pijn over dat verlies blijft even erg, dat gaat niet weg. Want Fien is en blijft ons kind.”

Taboe doorbreken

Veerle en Ewan zijn enorm blij dat er in “Thuis” aandacht wordt besteed aan zwangerschapsverlies, omdat het een complexe en emotionele rollercoaster is. “Rouw en verlies, dat blijft een taboe, zeker als het over ongeboren kinderen gaat. We hebben zelf ondervonden dat niet iedereen beseft hoe moeilijk en ingrijpend zoiets is. Het voelde soms alsof we ons moesten verdedigen voor ons verdriet, omdat het gaat over een kind dat we zogezegd “nooit echt gekend hebben””, geeft Veerle toe.

“Mensen zeggen zoiets met de beste bedoelingen. Maar rouw en verdriet is hetzelfde voor álle mensen die iemand verloren hebben. Ja, daarna gaat het leven verder. En ja, het verdriet slijt een beetje. Maar je leven wordt nooit meer hetzelfde.”

“Als je iemand kent die te maken krijgt met zwangerschapsverlies, denk dan niet “ik zal maar niets zeggen, zo kan ik niets verkeerds zeggen”. Je kan perfect tonen dat je oprecht met iemand meeleeft door een welgemeende “cava?”, of een knuffel, of door te laten weten “ik denk aan jou”. Elk blijk van medeleven doet deugd, want een kind verliezen, is keihard. Hopelijk kan “Thuis” het taboe hierrond doorbreken.”

"Dankbaar voor elke seconde met Fien"

Veerle en Ewan hebben naast Jaan (4,5) en Fien (*) nog een zoon en twee dochters: Joppe (13), Floor (11) en Felien (3). “Onze kinderen hebben gezien dat we enorm verdrietig waren na de dood van Fien, maar ons grootste ontembare verdriet: dat hebben we onder ons twee beleefd. Heel de situatie heeft ons ook iets geleerd: koester als ouder het pure wonder dat een kind is”, zegt Veerle. De manier waarop haar dochter Fien haar zal bijblijven, omschrijft ze als “dankbaarheid”.

“Het gevoel van liefde voor al onze kinderen is veel intenser geworden sinds het overlijden van Fien, we beleven dat veel bewuster. Natuurlijk hadden we dit liever niet meegemaakt, maar we hebben elk moment met Fien zo bewust beleefd: daar zijn we immens dankbaar voor. Elke herinnering aan haar biedt ons troost.”

Kim Vanbesien fotografie

Op de website van Eén staat een brief van Veerle aan haar dochter Fien: die kan je hier lezen. Een interview met Mathias Claeys, de hoofdscenarist van "Thuis", over deze verhaallijn in de reeks vind je hier. De volledige aflevering van "Thuis" kan je herbekijken via VRT NU.

Zit je met vragen na de uitzending van "Thuis" of heb je nood aan een gesprek? Tele-Onthaal is elke dag bereikbaar op het telefoonnummer 106 of via chat op www.tele-onthaal.be.

Meest gelezen