Zelfs Sylvia Kristel kon "Lady Chatterley’s lover" niet redden: "Kitscherige softporno in een lachwekkende film"

Het mocht er eind jaren 70, begin jaren 80 al wat gewaagder aan toe gaan in de buurtbioscoop en koppels konden er dan ook, al dan niet met rooie oortjes, gaan kijken naar soft-erotische films. Als zo’n film dan ook nog eens, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de boertige Tirolerfilms, gebaseerd was op een literair meesterwerk, dan was er geen enkele reden om zich niet aan een zwoel avondje uit te wagen. En dus waren de verwachtingen hoog gespannen toen 40 jaar geleden "Lady Chatterley’s lover", gebaseerd op de schandaalroman van D.H. Lawrence uit 1928, in wereldpremière ging. Met Sylvia "Emmanuelle" Kristel in de hoofdrol! Maar het werd niet meer dan "een vervelende en goedkope versie" van het boek, zoals de Nederlandse tv-zender VPRO ooit concludeerde.

"Lady Chatterley’s lover" was dus gebaseerd op de roman van D.H. Lawrence uit 1928, die toen een schandaal veroorzaakte door de expliciet beschreven seks tussen een aristocratische vrouw en een man uit de arbeidersklasse. De filmversie uit 1981 werd geregisseerd door Just Jaeckin, een voormalige modefotograaf, die "de kunst verstond om een vrouwenlichaam er op pellicule mooier en sensueler te laten uitzien."  Hij had eerder al met hoofdrolspeelster Sylvia Kristel samengewerkt in het bioscoopsucces "Emmanuelle". Kristel nam dit keer de rol van de naar seks hunkerende Lady Constance/Connie Chatterley op zich, terwijl de Britse acteur Nicolas Clay de bronstige stalknecht Oliver Mellors mocht spelen. Op 29 juni 1981 ging de film in Frankrijk onder veel mediabelangstelling in wereldpremière. Jammer genoeg werden de hoge verwachtingen verre van ingelost.

"Een van de meest controversiële erotische verhalen van de 20e eeuw wordt herleid tot zo’n visueel plaatje uit een Penthouse-tijdschrift, waar een fotomodel in een zijden pantalon afzakt naar de stal om de knecht te kietelen met een zweepje", tekende filmrecensent en Pulitzer Price-winnaar Roger Ebert in januari 1982 op.

"De klassieke roman van D.H. Lawrence krijgt een kitscherig softpornotintje in deze lachwekkende filmadaptatie. Al vinden we de casting wel intrigerend: de sensuele heldin wordt gespeeld door Sylvia Kristel, die wereldfaam verwierf met haar stripteases in "Emmanuelle". De hoofdrol in "Lady Chatterley’s  lover" is echter te hoog gegrepen voor de Nederlandse actrice, die alleen de passie maar niet het drama van de titelheldin kan veinzen.”, concludeerde Ward Verrijcken in februari 2000 in Het Laatste Nieuws.

"Het is een van de zeemzoeterigste en belachelijkste erotische scènes ooit in de filmgeschiedenis: Kristel die naakt op een bed ligt, terwijl ze door een onderdanige, zweverige Clay versierd wordt met allerhande onkruid en veldbloemen. Een eerder verschrikkelijke dan sexy scène." (PopMatters, maart 2015)

Diverse recensenten merkten ook "het gebrek aan passie tussen de hoofdrolspelers", Kristel en Clay, op. Sylvia Kristel: "Het is heel belangrijk om een groot en professioneel acteur naast je te hebben staan. Als je zelf intuïtief speelt en goed luistert, gaat het eigenlijk vanzelf. Maar als je tegenover iemand staat die geen niveau heeft, zak je langzaam weg in de blubber." (Het Parool, oktober 2012) Had ze het toen over haar tegenspeler, Nicolas Clay?

Clay was nochtans op dat moment een rijzende ster, vooral door zijn rol van Lancelot in het bioscoopsucces "Excalibur", waar hij naast onder meer Helen Mirren te zien was. De film wist ook 1 Oscarnominatie in de wacht te slepen. Maar na "Lady Chatterley’s lover" - een verkeerde keuze, aldus Roger Ebert - raakte zijn filmcarrière in het slop.

Ook voor Sylvia Kristel bracht  "Lady Chatterley’s lover" niet wat ze ervan verwacht had, ook al zou ze gezegd hebben dat de film "de beste was die ze ooit gemaakt had".  "Zelf keek Sylvia met een grote bitterheid terug op haar leven en carrière. "In 1981 acteerde ik met trots in de film "Lady Chatterley’s Lover" en nadien volgden er nog heel wat films, maar dat was eigenlijk allemaal slappe kost", zei ze somber, "Die films waren gewoon brood op de plank."" (Dag Allemaal, oktober 2012)

"Om de eindjes aan mekaar te knopen neemt ze letterlijk alle filmrollen aan die ze kan krijgen. En zo komt het dat de blonde, hemelsmooie Emmanuelle eind jaren 80 opduikt in cinemagedrochten als "Lady Chatterley’s Lover". De enige overeenkomsten bij de films: een flinterdun scenario en véél erotiek. "Het was natuurlijk werk", zou ze daarover zeggen, "Voor je plezier doe je zoiets niet, en ik moest mezelf er telkens aan herinneren dat ik ervoor betaald werd. Als ik dan eens klachten had, zei iemand: 'Honey, you'll laugh all the way to the bank'. Daarvoor deed ik het."" (HLN, oktober 2012)

Los van de negatieve reacties en het gebrek aan bioscoopbezoekers - de film kon later op video en dvd op meer bijval rekenen – zal de film wellicht nog het best herinnerd worden door volgende conclusie: "Opnieuw zien we een vrouw die op zoek gaat naar seksueel avontuur. Net als in de “Emmanuelle”-serie speelt vrouwelijk voyeurisme hier een belangrijke rol. Door te kijken trekt het vrouwelijke personage de macht naar zich toe. In het bos stuit Connie op Mellors die zich wast buiten zijn jachthut. Het mannelijke lichaam is nu het object van vrouwelijke seksuele begeerte, en niet andersom, zoals nog altijd het geval is in de meeste moderne pornofilms." (De Groene Amsterdammer, december 2000)

Maar een commercieel succes werd "Lady Chatterley’s lover", hoe dromerig-erotisch ook, 40 jaar geleden dus niet:

Meest gelezen