De radicale taal van N-VA-voorzitter Bart De Wever

N-VA-voorzitter Bart De Wever leek zondag in "De ochtend" op Radio 1 de hand uit te steken naar de PS om samen uit te dokteren hoe we in ons land verder kunnen samenleven. Maar vergis u niet, besluit minister van staat Mark Eyskens (CD&V): "De Wever spreekt zich klaar en duidelijk uit voor een splitsing: eerst binnen België en dan van België".

De jongste verklaringen van Bart De Wever munten uit door duidelijkheid en kordaatheid. Je kan zijn boodschappen lezen als:  “België moet gesplitst worden; een onafhankelijk Vlaanderen moet Brussel lozen; een paringsdans met de PS van Magnette leidt tot grote vruchtbaarheid en met het Vlaams Belang zal nooit worden bestuurd.” 

HERBEKIJK het interview van afgelopen weekend:

Videospeler inladen...

De N-VA-voorzitter wil onderhandelen met de PS over de scheiding van België. Blijkbaar wil hij voorafgaand bij wijze van test een soort interne splitsing invoeren via het confederalisme, waarbij de federale overheid wordt herleid tot een symbolische postzegel op een flinterdunne Belgische omslag rond de deelstaten. 

Tijd is immers nodig om na te denken hoe een onafhankelijke Republiek Vlaanderen erkend kan worden als volwaardig lid van de Europese Unie, terwijl België zal blijven bestaan met Brussel - een van de belangrijkste diplomatieke hoofdsteden in de wereld - en Wallonië als samenstellende delen. 

Europa?

Nieuwe leden worden in de Europese Unie maar toegelaten met eenparige goedkeuring van alle 27 lidstaten rond de tafel, en het is helemaal niet zeker dat het overblijvende België de nieuwe republiek Vlaanderen zomaar zal willen verwelkomen als 28ste lidstaat. 

Wat er inmiddels moet gebeuren met de verdeling van de openbare schuld, het behoud van het vertrouwen van buitenlandse investeerders, de aanwezigheid van multinationals die activiteiten ontwikkelen in verschillende Belgische gewesten, het bepalen van de Vlaamse staatsgrens rond Brussel, de opsplitsing van de sociale zekerheid, enzovoort is maar een greep uit een kluwen van kolossale problemen en gevaren - ook voor de welvaart van de burgers -  die opdoemen bij een eventuele splitsing van het land. 

Referendum en Rode Duivels?

Wellicht loont het dan de moeite vroeg of laat de Belgische staatsburgers bij referendum te raadplegen over het al dan niet aanvaarden van de opsplitsing van hun vaderland. De gevolgen van een scheiding zijn ongelooflijk complex en moeten op objectieve wijze door experten worden uitgelegd. 

Misschien moet zelfs de onvermijdelijkheid worden bekeken dat ook de geliefde Rode Duivels zullen worden opgesplitst in Vlaamse, Waalse en Brusselse naar keuze rode, gele zwarte of demonen.

Lees verder onder de foto.

Paradox?

De confederalisten houden bovendien blijkbaar geen rekening met een evidente paradox: hoe meer bevoegdheden van de federale overheid in België worden overgeheveld naar de deelstaten, hoe meer het noodzakelijk is te komen tot Belgische afspraken over de beleidsmaatregelen genomen door de regeringen en parlementen van de deelstaten. 

Meer dan 70 procent van de beslissingen genomen door de diverse regeringen en parlementen van het land worden rechtstreeks of onrechtstreeks bepaald en beïnvloed door Europese beslissingen van de Europese commissie, de Europese raad en het Europees parlement. 

De Europese instellingen werken enkel met de lidstaten die internationaal erkende staten zijn. In België wordt nu reeds tussen gewesten en gemeenschappen en de federale regering onderhandeld over een gemeenschappelijk Belgisch standpunt rond de Europese onderhandelingstafel. Bij ontstentenis hiervan kan België geen standpunt innemen en wordt ons een beslissing opgedrongen. Het is deze evidentie die voor gevolg heeft dat confederalisten logischerwijze uiteindelijk moeten pleiten voor de onafhankelijkheid van hun deelstaat.

Conflictoplossing?

Het ligt dan ook voor de hand dat bij de onderhandelingen van een zevende staatshervorming best voorafgaandelijk een akkoord bereikt wordt over het beslechten van de belangenconflicten tussen de regeringen en parlementen van het land. 

Naast conflictoplossing is er ook nood aan conflictpreventie en ruime raadpleging  over werkzame en efficiënte aanpassingen van de Belgische staatsstructuur. De Senaat kan wellicht worden omgevormd tot een hogere federale Raad met parlementair verkozen leden, maar ook met vertegenwoordigers van de burgerlijke samenleving en experten. Zonder samenwerkingsfederalisme zal het land inderdaad in brokstukken uiteenvallen.

Vlaams Belang?

 Bart De Wever zette zich terecht zeer scherp af tegen welkdanige samenwerking ook met het Vlaams Belang. Hij verweet deze partij tegelijkertijd extreem rechts en extreem links te zijn, nationalistisch en communistisch (of socialistisch), een formule die voor de Tweede Wereldoorlog in een belangrijk Europees land werd uitgetest, met alle gevolgen vandien. 

De vraag is natuurlijk of deze resolute verwerping van het Vlaams Belang zal kunnen worden gehandhaafd door N-VA, indien na de volgende verkiezingen zou blijken dat de Vlaamse nationalisten en het Vlaams Belang samen beschikken over een meerderheid in het Vlaams parlement en dus een Vlaamse regering kunnen vormen. 

Het is niet onwaarschijnlijk dat een meerderheid in de schoot van N-VA  dan zal kiezen voor een alliantie met Vlaams Belang en dat de huidige N-VA-voorzitter zal worden opzijgeschoven of ten minste zijn geloofwaardigheid zal verliezen.   

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen