Gentse atletiekclub Bashir Abdi in extase na marathonbrons

Heel België duimde afgelopen nacht massaal mee voor Gentenaar Bashir Abdi tijdens de beklijvende marathon op de Olympische Spelen. Maar nergens was het delirium zo groot als bij atletiekclub KRC Gent, waar tientallen fans en familieleden hun held naar voren schreeuwden. “Het is zo wijs, zo mooi”, zegt zijn goede vriend Bert Misplon.

Bashir Abdi pakte heel knap de bronzen plak op de Olympische marathon, hét koningsnummer tijdens de Spelen. De atleet, die op zijn dertiende in Gent belandde en zich moeiteloos integreerde tot een erg graag geziene vriend van en voor iedereen, moest erg diep gaan om op het podium te geraken. Terwijl alle topfavorieten een voor een afhaakten, bleef Bashir met nog drie andere atleten over in een groepje achter de ongenaakbare wereldrecordhouder Kipchoge. Lange tijd droomde iedereen van een medaille, totdat hij op een kilometer van de meet de rol leek te lossen. Maar Bashir verdapperde, mede door de aanmoedigingen van zijn Nederlandse vriend Abdi Nageeye in de kopgroep, en haalde het na een prangende sprint van een Keniaan.

Rollercoaster

De zeventig supporters in de cafetaria van atletiekclub KRC Gent gingen helemaal uit de bol. “Het was fantastisch”, vertelt Bert Misplon de ochtend nadien met een schorre stem. “Het zag er lange tijd zo goed uit en plots vreesden we allemaal dat hij vierde zou worden. En dan doet hij het toch. We juichten allemaal zo hard mee, het was echt een rollercoaster van emoties. Echt geweldig mooi om dat samen met zijn familie te beleven. We zijn zo blij, zeker voor Bashir, echt een fantastisch mens. Na de wedstrijd kreeg ik hem aan de lijn, terwijl hij aan het wachten was voor de dopingcontrole. Hij zei me dat hij krampen kreeg in zijn hamstring en zijn benen niet meer omhoog kreeg. Het was puur op karakter dat hij doorzette en hij was zo blij dat hij toch nog op het podium kon staan. Ik ken echt niemand die zo door een muur kan gaan als Bashir. Wat hij er de afgelopen jaren allemaal voor gedaan heeft, ver weg van zijn gezinnetje, dat is echt straf.”

Voetbalschoenen

Bert leerde Bashir kennen tijdens een monitorkamp en ze werden meteen zeer goede vrienden. “Ik deed toen zelfs een dagje mee aan de Ramadan en dat smeedde toen nog meer een sterke band.” Dat Bashir ooit Olympisch eremetaal zou lopen, dat had niemand in het begin durven te denken. “Ik weet nog dat hij me belde dat het niet zo goed ging op de voetbal en me vroeg of hij eens mee kon trainen op de atletiek. Hij liep toen mee op zijn voetbalschoenen, op zijn spikes. ‘Tak tak tak tak’, klonk het toen. Zijn techniek was echt niet goed, onze trainer heeft daar erg veel tijd in gestoken om dat goed te krijgen.”

Ik weet nog dat hij me belde dat het niet zo goed ging op de voetbal en me vroeg of hij eens mee kon trainen op de atletiek. Hij liep toen mee op zijn voetbalschoenen, op zijn spikes. ‘Tak tak tak tak’, klonk het toen

Goede vriend Bert Misplon

Bussen naar Parijs

Bashir schreeuwde zijn ambities niet op voorhand van de daken. “Dat is niks voor hem, hij zou dat hautain vinden. Maar hij gaf bij mij wel toe dat hij droomde van een medaille en dat wel realistisch kon worden. Zo is hij ook. Als hij ergens voor gaat, dan doet hij er alles voor. Iedereen gunt het hem ook zo hard. Nochtans was hij er op voorhand niet gerust in. We hoorden elkaar in de weken voor de wedstrijd dagelijks. Door de jetlag kon hij er maar moeilijk goed slapen en hij piekerde zich suf. Vlak voor zijn marathon stuurde ik hem nog een berichtje om hem te motiveren: ‘Bashir, als jij het lastig hebt, denk dan dat alle atleten het lastig hebben. Maar jij bent mentaal sterker en kunt echt nog beter dan hen.’ Die mentale kracht heeft hem naar het podium geleid.”

In de eerste interviews na de marathon gaf Abdi al aan dat hij in Parijs voor het allerhoogste wil gaan. Steun van zijn fans zal hij dan zeker genoeg krijgen. “Dan zakken we met enkele bussen af naar daar”, lacht Misplon.

kasto80

Meest gelezen