Weergave van de dubbele DNA-helix.
Image by Darwin Laganzon from Pixabay/Public domain

Goed nieuws voor politie: mensen kunnen hun DNA ook achterlaten zonder dat ze iets aanraken

Mensen kunnen hun DNA achterlaten op een oppervlak zonder het aan te raken. Dat heeft belang voor het gebruik van DNA in politieonderzoeken en rechtszaken. Het blijkt uit een nieuwe studie waarin ook staat dat hoe langer iemand in een kamer verblijft hoe groter de kans is dat ze een genetisch spoor van zichzelf achterlaten.  

De studie van de Australische Flinders University onderzocht hoeveel DNA door mensen achtergelaten wordt op verschillende afstanden en na kortere en langere periodes. 

Platen om DNA te verzamelen werden rond de bureaus van een aantal mensen gezet op afstanden tussen een halve en 5 meter en ze bleven daar tussen één dag en 6 weken. Na die periode werd het DNA van de platen verzameld en werd er een profiel van opgesteld. 

Zonder dat iemand de platen direct had aangeraakt, was er DNA van verschillende mensen aanwezig op de platen reeds na één dag. Hoe dichter de platen bij een individu stonden en hoe langer ze daar bleven, des te sterker was het DNA-profiel. 

De vooruitgang van de forensische wetenschap heeft er voor gezorgd dat men nu al DNA-profielen kan opstellen aan de hand van zeer beperkte stalen, zeer kleine hoeveelheden DNA, zeiden twee van de auteurs van de studie, doctor Olivia Handt en doctor Duncan Taylor van de Flinders University en Forensic Science SA. 

"Dat roept de vraag op hoe het DNA van mensen op een bepaald oppervlak kan terechtkomen, een vraag waarop we het antwoord moeten weten om DNA bruikbaar te laten zijn voor politieonderzoeken en rechtbanken die beraadslagen over een misdaad", zei Taylor. 

"Iemand kan zijn DNA achtergelaten hebben door iets aan te raken, maar ons onderzoek toont aan dat het ook achtergelaten kan zijn enkel en alleen door het feit dat die persoon in de directe nabijheid geweest is."  

Een 'DNA-mannetje'.
Image by Schäferle from Pixabay/Public domain

Afstand en tijdsduur

Niet echt een verrassing was dat uit de resultaten van het onderzoek bleek dat afstand en tijdsduur de sleutelfactoren waren die bepaalden hoeveel DNA er waarschijnlijk gevonden ging worden.

De platen om het DNA te verzamelen die tot 2 meter ver van het bureau stonden, verzamelden het meeste DNA, terwijl het erg onwaarschijnlijk was ook maar iets van DNA te vinden op platen die verder stonden dan 4 meter. 

Wat de tijdsduur betreft, toonde de studie aan dat hoe langer iemand in de omgeving van een oppervlak verbleef, hoe groter de kans was dat zijn DNA gedetecteerd werd, en dat de hoeveelheid DNA die achtergelaten werd, toenam in de loop van de tijd. 

Beschermingsuitrusting in een forensisch labo in de VS (archieffoto).
Copyright 2021 The Associated Press. All rights reserved

Kruisbesmetting

De auteurs zeggen dat de studie niet alleen helpt om beter te begrijpen hoe DNA terecht zou kunnen komen op een plaats delict - een plaats waar zich een misdaad heeft voorgedaan - maar dat de studie ook aantoont hoe belangrijk het is kruisbesmetting te vermijden, of in dit geval kruisverontreining. 

"Er is niet veel voor nodig om je DNA achter te laten, en deze studie toont het belang aan van al de aangewezen persoonlijke beschermingsuitrusting, zoals maskers en handschoenen, die gebruikt wordt in forensische laboratoria", zei Taylor. 

De studie van Taylor, Handt en projectleider Lucas Puliatti van de Flinders University is gepubliceerd in Forensic Science International: Genetics. Dit artikel is gebaseerd op een persbericht van Flinders University. 

Meest gelezen