25 jaar na de Witte Mars: "De maatschappij was geraakt in het diepste van haar hart: het kind"

Het is vandaag 25 jaar geleden dat in Brussel 300.000 mensen opstapten in de Witte Mars. Dat was één grote kreet van protest en frustratie richting politie en justitie die er niet tijdig in geslaagd waren om de zaak Dutroux op te lossen. Vier meisjes stierven in de gruwelkelder van Marc Dutroux, twee anderen konden bevrijd worden.

De zaak Dutroux deed een schokgolf door het land gaan, en lag uiteindelijk ook aan de basis van een aantal hervormingen, zoals die van de politie. Maar voor het zover was, kwam eerst nog die grote menigte op straat, achter de familieleden van de slachtoffers van Dutroux. Paul Marchal, vader van de vermoorde An, was één van de organisatoren van de mars. In Start Je Dag op Radio 2 Limburg blikte hij vanmorgen terug op die dag.

Het woord solidariteit heeft voor mij toen veel betekenis gekregen

Paul Marchal, vader van An

"Op het ogenblik dat wij in Brussel aankwamen, was daar al een immense menigte verzameld. Maar ik was me toen niet bewust van de enorm impact. Als mede-organisator hoop je dat alles in goede banen wordt geleid en dat er geen geweld wordt gepleegd. Maar als je dan die massa zag, met alle leeftijden van jong tot oud, dat was geweldig. Het woord solidariteit heeft voor mij toen heel veel betekenis gekregen."

Een manifestatie van dergelijke omvang hebben we sindsdien niet meer gezien. "Die steun heeft dan ook veel voor ons betekend. Je moet weten, op het ogenblik dat An en Eefje verdwenen waren, stonden we zo goed als alleen. Toen we aangifte gingen doen, bij de politie in Hasselt, werden we heel goed opgevangen. In Brugge heel wat minder, daar dachten ze dat de meisjes stappen waren. Stilaan zijn we zelf de touwtjes in handen gaan nemen, affiches gaan maken, zoekacties gaan houden, ... zo is dat gegroeid en hebben veel mensen ons geholpen, waar we trouwens heel dankbaar voor zijn. Het orgelpunt was dan die Witte Mars, waar zovele mensen nog eens getoond hebben dat ze meevoelden, dat ze achter ons stonden. En dat de maatschappij geraakt was in het diepste van haar hart, en dat is aan het kind."

Blijvende aandacht is belangrijk

Paul Marchal geeft ook aan dat ogenblikken zoals nu bij hem, zijn vrouw Betty en de familie, ook altijd weer doen voelen dat de wonden nooit volledig zullen helen. Toch vindt hij het belangrijk dat er nog steeds aandacht voor is, dat niet vergeten wordt en dat de maatschappij alert blijft. En dat het kind en zijn toekomst alle kansen blijven krijgen.

Meest gelezen