Verpleegkundigen op intensieve zorg in Hasselt over vierde coronagolf: "Afscheid nemen via tablet went niet"

De afdeling intensieve zorg draait op volle toeren in het Jessa Ziekenhuis in Hasselt. Zaterdag is er nog een nieuwe covid-afdeling geopend. “Het gaat snel nu”, zegt Heleen Van Noppen die er werkt. "De patiënten stromen toe. Het is emotioneel en fysiek moeilijk om de job nog te blijven doen. Op onze afdeling zijn er veel mensen die uitvallen.”

"Voor we naar de patiënten gaan, doen we een bril op, een mondmasker en daarover een shield", vertelt verpleegkundige Heleen Van Noppen. "Dan volgt het pak, een haarkapje en de handschoenen. “Het enige wat je dan nog van ons ziet, zijn onze ogen, de rest van ons lichaam is ingepakt om ons te beschermen tegen het virus. We schrijven onze naam op ons scherm en kleven een foto op ons pak. Zo hebben de patiënten toch een idee wie er aan hun bed staat."

Beluister hier het aangrijpende getuigenis van Heleen Van Noppen:

"En dan moet je via de tablet aan de familie vertellen dat we hun geliefde in slaap gaan doen, zonder te weten of die nog wakker wordt", gaat Heleen verder, haar stem kraakt. "Aan twee kanten wordt er dan gehuild. Dat is zo emotioneel, maar je kan er niet bij stil staan, want de volgende patiënt wacht op je. Je wordt er emotioneel moe van.”

Ik dacht na de vaccinaties dat het beter zou gaan, en dat de mensen hun verstand zouden gebruiken

Heleen Van Noppen, covid-verpleegkundige Jessa Ziekenhuis

Jeroom Scheepers staat al 30 jaar op de afdeling intensieve verzorging. Hij heeft al veel gezien, “maar covid is een ander verhaal”, zegt hij. “We zien patiënten binnenkomen, nog relatief gezond. Ze kunnen nog praten, wandelen en eten, maar we weten dat dat zal verdwijnen en dat sommigen het niet zullen halen.” 

Vorig jaar is voor mij de bom gebarsten. Ik was mentaal op en moest een tijd thuis blijven. Het ziekenhuis heeft me goed ondersteund en bij mijn terugkeer hebben ze me voorlopig niet op de covidafdeling gezet. Toen ik vorige week zelf vond dat ik met deze vierde golf moest bijspringen op  de covidafdeling begon ik te trillen en te zweten. Het ging pas over toen een collega de patiënt overnam en ik opnieuw op een andere afdeling ging helpen. Ik voel me er niet goed bij, maar corona heeft op me ingehakt.

Ik heb er altijd een zaak van gemaakt dat een patiënt niet alleen moet sterven. Als de familie er niet kan of mag bij zijn, blijf ik er bij. Met corona wist ik dat er patiënten waren die ik achterliet om iemand anders te verzorgen, die ik niet meer levend zou zien. 

Heleen werkt nog maar 3 jaar als verpleegkundige. Anderhalf jaar daarvan staat ze op de corona-afdeling. Ze wordt emotioneel als ze het over verantwoordelijkheid heeft. “Ik denk dat een bezoek van 2 minuten aan onze afdeling veel mensen zou doen veranderen in houding ten opzichte van covid-19.”

Meest gelezen