Drie vrouwen en vier mannen willen Frans president worden, maar wie maakt echt een kans?

Over drie maanden kiezen de Fransen een nieuwe president. Op zondag 10 april nemen alle kandidaten deel aan de eerste ronde, twee weken later blijven de twee sterkste over. Alle belangrijke kandidaten zijn gekend, al moet president Emmanuel Macron officieel nog zijn kandidatuur stellen, en wordt aan de linkerzijde nog gespeculeerd dat gewezen minister Christiane Taubira mogelijk nog een verrassingskandidaat wordt. Van alle nu gekende kandidaten halen drie vrouwen en vier mannen vijf procent of meer in de peilingen. 

Klik op een portret voor de sterke en zwakke punten van elke kandidaat, en ontdek wie echt een kans maakt.

Kandidaat voor:

PS, de Franse socialistische partij. Traditiegetrouw een grote politieke macht, maar stelt nationaal sinds 2017 niet zoveel voor. Doet het wel goed in lokale verkiezingen, heeft verschillende regio’s en grote steden in handen. PS-er François Hollande was president tussen 2012 en 2017.

Kandidaat sinds:

Midden oktober, Hidalgo haalde het bij een stemming van de partijleden (72 procent) ruim van de burgemeester van Le Mans, Stéphane Le Foll.

Positie in de peilingen:

Zevende plek, schommelt al maandenlang rond vijf procent, in december zelfs minder.

Eerdere verkiezingsresultaten:

Haar eerste presidentsverkiezingen. In juni 2020 werd ze gemakkelijk herverkozen tot burgemeester van Parijs.

Komt uit:

In 1959 geboren in Spanje (62 jaar). Op haar veertiende met haar ouders geëmigreerd naar Frankrijk. Heeft de dubbele nationaliteit. Woont en werkt al decennia in Parijs.

Maakt ze een kans?

Nee, lijkt een meeloper. Hidalgo was met grote verwachtingen begonnen, maar ze slaagt er tijdens de campagne niet in haar stempel te drukken. Ze trappelt ter plaatse of verliest terrein.

Belangrijkste troef:

Als burgemeester van Parijs heeft ze bewezen een bestuurder te zijn, die verandering tot stand kan brengen. Ze heeft ook een groen profiel en bestuurt haar stad met een groene coalitiepartner.

Zwak punt:

Twee andere kandidaten aan de linkerzijde doen het beter in de peilingen, Mélenchon en Jadot. Hidalgo pleitte voor linkse voorverkiezingen, te oordelen aan het gekibbel daarover komt het zover niet.

Kandidaat voor:

Europe-Ecologie Les Verts of EELV, in een coalitie met kleine groene bewegingen. Groen scoorde goed in de gemeenteraadsverkiezingen en bestuurt enkele steden, maar in vorige presidentsverkiezingen was een groene kandidaat nooit in beeld.

Kandidaat sinds:

Eind september won Jadot nipt de voorverkiezing van “eco-feministe” Sandrine Rousseau, met 51 procent tegen 49.

Positie in de peilingen:

Zesde plaats met zo’n zeven procent van de stemmen. Daar lijkt weinig verandering in te komen, zijn stemmenaantal varieert tussen 5 en 9 procent.

Eerdere verkiezingsresultaten:

Jadot was in 2017 al de groene presidentskandidaat, maar hij trok zich toen terug voor de (weinig succesvolle) socialist Benoît Hamon. Jadot is europees parlementslid, bij de Europese verkiezingen in 2019 werden de groenen verrassend de derde partij.

Komt uit:

Geboren in 1967 (54) in een dorp in het noorden, niet ver van Laon. Afkomstig uit een gezin van leerkrachten. Werkte voor zijn politieke carrière bij Greenpeace.

Maakt hij een kans?

Nauwelijks. De campagne gaat vaak over immigratie en rechtse thema’s. Alleen als kandidaat van verenigd links zou hij een kleine kans maken.

Belangrijkste troef:

In lokale en regionale verkiezingen deed zijn partij EELV het beter dan ooit. Jadot zelf is al jarenlang een bekend groen boegbeeld.

Zwak punt:

De verdeeldheid aan de linkerzijde. Jadot heeft de hand uitgestoken naar de socialisten en anderen, maar een gezamenlijke kandidaat lijkt er niet te komen. Zelfs uit het eigen kamp krijgt Jadot kritiek.

Kandidaat voor:

Rassemblement National of RN, de radicaal-rechtse opvolger van het Front National. In 2015 heeft Marine haar vader Jean-Marie aan de deur gezet. Ze wil de partij aanvaardbaar maken en heeft al openlijk racistische kandidaten geweerd.

Kandidaat sinds:

Officieel kandidaat sinds april, maar Marine Le Pen zegt al jaren dat ze in 2022 opnieuw presidentskandidate zou zijn.

Positie in de peilingen:

Meestal op de tweede plaats, al moest ze in december Valérie Pécresse even voor zich dulden, en werd ze in november even voorbijgestoken door Eric Zemmour.

Eerdere verkiezingsresultaten:

Derde deelname aan de presidentsverkiezingen. In 2012 sneuvelde ze in de eerste ronde met 18%. In 2017 haalde ze de tweede ronde wel, tegen Emmanuel Macron haalde ze 34%.

Komt uit:

Geboren in Neuilly bij Parijs in 1968 (53), als derde dochter van Jean-Marie Le Pen en zijn toenmalige vrouw. Le Pen zit al heel haar leven in de politiek, woont en werkt dicht bij Parijs.

Maakt ze kans?

Grote kanshebber om opnieuw de tweede ronde te halen, al zijn Zemmour en vooral Pécresse geduchte tegenstanders. Haalt ze de tweede ronde dan voorspellen de peilingen dat ze het beter zal doen dan in 2017, maar de kans dat ze het wint van huidig president Macron blijft klein.

Belangrijkste troef:

Marine Le Pen is een vaste waarde en de meest geloofwaardige aan de uiterste rechterzijde. Velen hebben geprobeerd om haar in de partij van de troon te stoten, allemaal hebben ze gefaald.

Zwak punt:

Het is haar derde deelname, zelfs aanhangers twijfelen of ze ooit aan de macht zal komen. Het perspectief en een nieuwe dynamiek ontbreken voorlopig in deze campagne.

Kandidaat voor:

La République en Marche, LREM. De partij is voor de vorige verkiezingen opgericht voor en door Emmanuel Macron. Hij krijgt de steun van kleinere centrumpartijen, zoals de MoDem (François Bayrou). Een breder platform “Ensemble Citoyens!” is gevormd, vooral met het oog op de parlementsverkiezingen van juni.

Kandidaat sinds:

Officieel nog geen kandidaat. Al lijkt Macron al in campagnemodus en twijfelt niemand dat hij zichzelf wil opvolgen. De verwachting is dat hij ten laatste in februari zijn kandidatuur bekendmaakt.

Positie in de peilingen:

Staat al de hele tijd onbetwist op de eerste plaats.

Eerdere verkiezingsresultaten:

Won in de tweede ronde van 2017 tegen Marine Le Pen met ruim 66 procent van de stemmen. In de eerste ronde al eindigde hij eerst met 24 procent. Straf, want hij was nooit eerder verkozen en had geen grote partij achter zich.

Komt uit:

In 1977 geboren in Amiens in het noorden (44 jaar). Komt uit een doktersgezin. Werkte bij Rothschild, een bank voor kapitaalkrachtigen. Werd later medewerker van de socialistische president Hollande en minister van economie onder zijn bewind.

Maakt hij kans?

Emmanuel Macron is favoriet om zichzelf op te volgen.

Belangrijkste troef:

De president kan – in vergelijking met zijn voorgangers – een behoorlijke tevredenheidsscore voorleggen. Bewees een staatsman te zijn met internationale uitstraling. Welbespraakt, relatief jong en een onbetwist politiek talent.

Zwak punt:

Het imago van ‘president van de rijken’ blijft hem achtervolgen. Niet de man van de menselijke warmte. Komt elitair en cerebraal over en wekt weinig sympathie bij de modale Fransman.

Kandidaat voor:

LFI, La France Insoumise. Uiterst-linkse partij, opgericht in de aanloop naar de verkiezingen van 2017. Om te verbreden en te vernieuwen trekt Mélenchon straks naar de kiezer onder de vlag “Union Populaire”.

Kandidaat sinds:

Al ruim een jaar kandidaat, sinds november 2020.

Positie in de peilingen:

Constant vijfde. Is de grootste kandidaat aan de linkerzijde, haalt tussen 7 en 12 procent.

Eerdere verkiezingsresultaten:

Zijn derde presidentsverkiezingen, haalde 11 procent in 2012 en bijna 20 in 2017. Toen was hij met voorsprong de grootste van links, en zat hij zelfs Marine Le Pen en François Fillon op de hielen.

Komt uit:

Geboren in 1951 in Tanger, in Marokko (70 jaar). Verhuisde als kind naar Frankrijk. Woonde als jongeman in de Jura. Was ooit minister voor de PS. Heeft een appartement in Parijs.

Maakt hij kans?

Nauwelijks. Zijn hoogtepunt lijkt voorbij. Hij blijft met zijn partij een belangrijke oppositiefactor die het beleid uitdaagt, maar maakt weinig kans om de macht te veroveren.

Belangrijkste troef:

Charismatisch en recht voor zijn raap. Heeft een duidelijke visie, die hij overtuigend vertolkt. Laat weinigen onverschillig, you love him or you hate him.

Zwak punt:

Radicaal in zijn overtuigingen maar ook in zijn gedrag. Bijtende stijl, niet altijd elegant. Geen verzoener, niet het type dat de eenheidskandidaat van links zou kunnen worden.

Kandidaat voor:

LR, of Les Républicains. De centrumrechtse partij is de erfgenaam van Generaal de Gaulle (ze worden nog wel Gaullisten genoemd), en leverde tussen 2007 en 2012 de president met Nicolas Sarkozy. De partij heette toen nog UMP. Historisch globaal de grootste partij van Frankrijk, en opnieuw de grootste bij de regionale verkiezingen van 2021.

Kandidaat sinds:

Op 4 december haalde Pécresse het in de tweede ronde van de voorverkiezingen door de leden van LR. Ze versloeg de duidelijk rechtse Eric Ciotti, met 61 procent tegen 39.

Positie in de peilingen:

Tweede plaats. Ze scoorde eerst maar zo’n tien procent. Maar toen de partij haar tot presidentskandidaat koos schoten de peilingen omhoog. Ze stond in december al op de tweede plaats, naast of voor Marine Le Pen.

Eerdere verkiezingsresultaten:

Eerste keer presidentsverkiezingen. In de regionale verkiezingen haalde haar lijst het met voorsprong in de regio Ile-de-France. Ze is voor de tweede keer op rij voorzitter van die regio.

Komt uit:

Geboren in 1967 in Neuilly bij Parijs (54 jaar), komt uit een gegoede familie van zakenlui met invloed bij de elite en de politiek. Haar familienaam was Roux, maar ze nam de naam aan van haar echtgenoot.

Maakt ze kans?

Ja. Valérie Pécresse noemt zichzelf “de enige die Emmanuel Macron kan verslaan”, en dat is nauwelijks overdreven. In de veronderstelling dat ze de tweede ronde haalt zit ze president Macron in die beslissende stembeurt op de hielen.

Belangrijkste troef:

Pécresse is een gewezen minister, met veel bestuurservaring die haar partij achter zich heeft verenigd. Een gedegen kandidate met dossierkennis en een geloofwaardig politiek parcours.

Zwak punt:

Ze spreekt vooral de klassieke centrumrechtse kiezer aan. Haar elitaire profiel maakt haar weinig populair bij de bescheiden inkomens en de jongeren. Ze verschilt sociaal-economisch niet veel van president Macron en moet dus werk maken van een eigen positionering.

Kandidaat voor:

Partijloos, heeft na zijn kandidatuur zijn eigen partij Reconquête – herovering – opgericht. Zijn discours is uiterst-rechts, vooral tegen de Islam en tegen migratie. Hij werd al veroordeeld voor het aanzetten tot racistische haat.

Kandidaat sinds:

Eind november maakte hij zijn kandidatuur bekend met een videoclip van ruim tien minuten. Na de zomer was hij niet weg te denken van het politieke toneel, hij werd door de media al lang als een presidentskandidaat beschouwd.

Positie in de peilingen:

Tussen twee en vier. Stond bijna de hele herfst op de derde plaats. In november haalde hij even de tweede plek, maar in december zakte hij weg naar de vierde plek, achter Pécresse en Le Pen.

Eerdere verkiezingsresultaten:

Zemmour is nieuw in de politiek, heeft nog nooit aan een verkiezing meegedaan. Een uniek fenomeen, heeft zich via de media tot presidentskandidaat geprofileerd.

Komt uit:

Geboren in Montreuil bij Parijs in 1958 (63 jaar), in een gezin van Algerijnse Joden. Heeft zijn hele loopbaan gewerkt als journalist, bij de conservatieve krant Le Figaro en later bij de rechtse nieuwszender C-News.

Maakt hij kans?

Niet kansloos om de tweede ronde te halen. Maar de peilingen geven hem daarin erg weinig kans om president Macron te verslaan.

Belangrijkste troef:

Hij is nieuw, taalvaardig en zet de liefde voor Frankrijk bovenaan. Uiterst-rechtse kiezers en nationalisten zien hem als de nieuwe hoop, een kans om door te breken tot het hoogste ambt.

Zwak punt:

Heeft veel aanhangers, maar nog meer tegenstanders. Voedt de tegenstellingen door zijn uitgesproken meningen. Stoot sommige kiezers af door conservatieve standpunten over vrouwen en ethische kwesties.

Evolutie van de peilingen

Zes kleinere kandidaten

Kandidaten in Frankrijk moeten 500 handtekeningen van verkozenen voorleggen, daar zijn ook burgemeesters bij van kleine dorpjes. Er zijn ruim twintig kleinere kandidaten, maar niet iedereen zal die handtekeningen bij elkaar krijgen. Hieronder zeven kleinere kandidaten, van wie vermoed kan worden dat ze zullen meedoen. Op vier maart wordt duidelijk wie er officieel kandidaat is, dan wordt de lijst met kandidaten definitief.

Klik op een portret om meer te lezen over de kandidaat.

59, radicaal-rechts kandidaat voor DLF, Debout la France. Dupont-Aignan was lid van de centrumrechtse UMP, maar koos zijn eigen weg. Hij legt sterk de nadruk op de onafhankelijkheid van Frankrijk. In 2012 haalde hij geen 2 procent, maar bij de presidentsverkiezingen van 2017 haalde hij al 4,7 procent. De peilingen geven hem nu zo’n drie procent, een “grote” kandidaat dus bij de kleintjes.

52, kandidaat van de PCF, de communisten. Zijn eerste deelname, haalt in de peilingen consistent ruim twee procent van de stemmen. De communisten sloten zich in het verleden vaak aan bij een links blok onder leiding van de socialistische kandidaat, maar deze keer lijkt dat er niet van te komen.

66, heeft zijn eigen partij ‘Résistons’. Centrumkandidaat die opkomt voor het rurale Frankrijk, zoon van een herdersfamilie uit de Pyreneeën. Bekend voor zijn soms grappige tussenkomsten in het parlement. Lasalle haalde in 2017 ruim twee procent in de presidentsverkiezingen. De peilingen geven hem nu ongeveer de helft..

40, kandidaat voor Les Patriotes. Voormalige rechterhand van Marine Le Pen die met haar samenwerkte om de scherpe randen van de partij weg te halen. Intussen in onmin geraakt en komt nu op voor zijn eigen partij. Zijn eerste deelname aan presidentsverkiezingen, de peilingen geven hem één procent of mogelijk een fractie meer.

54, arbeider en vakbondsman, kandidaat voor de NPA, een anti-kapitalistische partij. Hij nam eerder deel aan de presidentsverkiezingen van 2012 en 2017, en haalde daar telkens iets meer dan één procent van de stemmen. De peilingen geven hem deze keer wat minder.

51, kandidate voor de uiterst-linkse Lutte Ouvrière (LO). Ze nam al deel aan de presidentsverkiezingen van 2012 en 2017, en haalde toen telkens minder dan één procent. Ze geeft les, en bleef in het verleden ook lesgeven tijdens de presidentscampagne. Ook nu haalt ze in de peilingen maar zo’n half procent.

Meest gelezen