Foto: Tormod Sandtorv

Turkmenistan wil "de poort van de hel" dichtgooien en de al vijftig jaar brandende vuurkrater doven

In de Centraal-Aziatische republiek Turkmenistan heeft president Goerbangoeli Berdimoechamedov bevolen dat de "poort van de hel" gedicht moeten worden. Dat is een enorm gat in de grond dat al vijftig jaar in brand staat vanwege het opstijgende aardgas. De Darvaza-krater is wel uitgegroeid tot een toeristische trekpleister in het land.

De staatstelevisie heeft de beslissing van president Berdimoechamedov meegedeeld. Hoe de krater gedicht gaat worden, is nog niet duidelijk, maar in Turkmenistan is het de gewoonte dat wat de president wil ook geschiedt, al heeft hij dat enkele jaren geleden ook al eens aangekondigd. 

Al sinds 1971 ontsnapt brandend gas uit de grote Darvaza-krater in de woestijn. Foto: Flydime.
Copyright: CC

De "poort van de hel" zoals de Darvaza-krater ook genoemd wordt, is een enorm gat van 70 meter doorsnede in de Karakoemwoestijn in Turkmenistan en is een toeristische attractie in dat land geworden. Volgens de president vormt het brandende gas een gevaar voor het milieu en de omwonenden in de wijde omgeving. Niet dat daar veel mensen wonen, maar hij kan wel gelijk hebben dat de vervuiling zich over de lange afstand uitstrekt. Turkmenistan is een groot exporteur van aardgas en is rijk en heeft dus toerisme niet echt nodig. (Lees verder onder de foto).

De krater overdag. Foto: P.Lechien.

De krater is in feite door mensen gemaakt en ontstond toen wetenschappers in de Sovjet-Unie boringen uitvoerden op zoek naar gas. Ze vonden dat ook, maar op een meer spectaculaire manier dan ze verwacht hadden. Een deel van de bodem stortte in 1971 in en zo ontstond de enorme krater in een doorgaans vlak gebied. Omdat gevreesd werd dat giftige gassen zouden ontsnappen, werd toen beslist om het gas in brand te steken. Sindsdien brandt dat al vijftig jaar onafgebroken, al zijn de vlammen niet altijd even hoog.

Vooral 's avonds biedt de vlammenzee in het diepe gat een indrukwekkende aanblik en wat meer avontuurlijke toeristen vinden nu net dat een reden om naar Turkmenistan te gaan. In de Kaukasische "republiek van vuur" Azerbeidzjan zijn er ook dergelijke brandende gaten in de grond, maar die zijn veel kleiner. Toch is niet de vuurkrater, maar wel een paard de nationale trots van Turkmenistan. (Lees verder onder de foto).

Het Akhal Teke, de grote trots van de Turkmeense natie.

Land van paarden en aardgas

Turkmenistan ligt in Centraal-Azië en grenst aan Kazachstan, Oezbekistan, Afghanistan, Iran en de Kaspische Zee. Het land dankt zijn naam aan de Turkmenen, een van de vele aan Turken verwante nomadenvolkeren die al meer dan duizend jaar rondtrokken in Centraal-Azië. Uit die periode dateert de grote liefde van de Turkmenen voor de Akhal Teke, een bijzonder mooie  paardensoort die het nationale dier van het land is geworden. De zuidelijke stad Merw was lange tijd een pleisterplaats op de Zijderoute tussen China en het Westen.

In de 19e eeuw werd het gebied -net als een groot deel van Centraal-Azië- een deel van het Russische rijk en nadien van de Sovjet-Unie. In 1991 werd Turkmenistan onafhankelijk. Net zoals de andere voormalige Sovjetrepublieken in de regio bleef de macht in handen van de voormalige partijfunctionarissen. Turkmenistan kent een erg autoritair regime, eerst onder president en voormalig partijleider Saparmurat Nijazov en na diens dood in 2006 door huidig president Berdimoechamedov. In Turkmenistan wonen 5,6 miljoen mensen. De meeste Turkmenen zijn soennitische moslims, maar het regime is seculier.

Meest gelezen