"Noorwegen is een stad in Zweden, niet? Die onwetendheid werkte perfect voor "Lilyhammer""

Steven Van Zandt werd niet alleen wereldberoemd als Little Steven, de vaste gitarist van Bruce Springsteens E Street Band en de drijvende kracht achter het project "Artists United Against Apartheid", wat in 1985 de protestsong "Sun City" opleverde, hij scoorde ook als acteur in de rol van Silvio Dante, de manager van de Bada Bing!-stripclub in "The Sopranos". Tien jaar geleden voegde hij daar nog een andere glansrol aan toe, die van (ex-)gangster Frank "The Fixer" Tagliano die in het Noorse stadje Lillehammer, dat hij enkel kent van de Olympische Winterspelen in 1994, een nieuw leven probeert op te bouwen. Maar het integratieproces verloopt met horten en stoten, waarbij humor nooit ver weg is. Deels in het Noors en met ondertitels wist Netflix zelfs de Amerikaanse kijker te overtuigen om de serie in het hart te dragen.

"Lilyhammer", een coproductie van de Noorse tv-zender NRK1 en Netflix, werd op 25 januari 2012 voor het eerst op de Noorse televisie uitgezonden, om enkele weken later, op 6 februari, internationaal te gaan dankzij Netflix. De serie bleek zo’n succes dat na een eerste seizoen nog 2 seizoenen volgden. Met dank vooral aan Steven Van Zandt, die niet alleen zijn unieke x-factor als acteur volledig benutte, maar ook meeschreef aan de scenario’s.

Steven Van Zandt: "Toen ik toevallig in Bergen was, om samen te werken met een Noorse muziekgroep (The Cocktail Slippers, red), vroeg men me of een Noors schrijversduo (Anne Bjørnstad en Eilif Skodvin, red) me mocht komen bezoeken. Zij kwamen af met het idee van een gangster die in het kader van een getuigenbeschermingsprogramma naar Lillehammer gestuurd werd en vroegen of ik daar eens over wilde nadenken. Mijn eerste gedacht was: "Ik heb 10 jaar lang een gangster gespeeld. Ik ga dat niet nog een keer doen." Maar ik vond het zo’n geweldig uitgangspunt voor een serie. Vooral omdat Noorwegen, voor zover ik het toen kende, een uiterst mysterieuze plek was. Eigenlijk weten wij Amerikanen niets van Noorwegen. Behalve misschien dat er nauwelijks criminaliteit is en al zeker geen armoede. Ik kon dit heus niet laten liggen, om 2 culturen die zo tegengesteld waren, met elkaar samen te brengen." (Collider, december 2013)

"Het had ook een ander land dan Noorwegen kunnen zijn, maar dat zou niet zo goed als nu gewerkt hebben. Omdat niemand, maar dan ook echt niemand, iets over Noorwegen weet. Noem eens een typisch Noors product. Of een Noorse beroemdheid. Allemaal onbekend. Veel Amerikanen denken dat Noorwegen een stad in Zweden is." (Folk and Tumble, augustus 2019)

"Iedereen verklaarde me zot. "Jij hebt meegespeeld in een van de beste series ooit en nu zak je af naar Noorwegen? Om mee te werken aan een programma waarover je eigenlijk niets weet?" Alsof ik een verkeerde carrièrekeuze maakte. Maar omdat ik zelf aan het script mocht meewerken, iets wat uiteindelijk een jaar geduurd heeft, wist ik dat deze serie zou kunnen aanslaan. En zo is het ook gebeurd." (Collider)

""Are you out of your fucking mind?" kreeg ik vaak te horen toen ik vertelde dat ik aan een Noorse tv-serie ging meewerken. En eigenlijk was het ook mijn eerste gedachte. Maar dat idee, een man met hoofdzakelijk een crimineel verleden die neergepoot wordt in een plek waar er geen criminaliteit is, liet me niet los. En dat ik weer een gangster moest spelen, waardoor men misschien ging denken dat ik niets anders kan, dat kon ik me toch niet aantrekken. De rol van Frank was me immers op het lijf geschreven." (Daily Record, januari 2014)

"Eigenlijk was het vrij uniek dat een Amerikaanse acteur meewerkte aan een buitenlandse serie. Clint Eastwood was te zien in de spaghettiwesterns van Sergio Leone en Telly Savalas in een aantal Europese films. Dat waren dan bioscoopfilms. Dat een Amerikaans acteur meewerkte aan een serie, ik kon niemand bedenken. Het leek me dan ook een ronduit zot idee. Zo’n avontuur mocht ik niet aan mij laten voorbijgaan. Zelfs als ik daarvoor opnieuw een gangster moest spelen." (App., september 2021)

""Lilyhammer" is persoonlijker. Alles wat ik in de periode van "The Sopranos" geleerd heb, heb ik ook toegepast in “Lilyhammer”.” (Newsmonkey, juni 2019)

"Het werd een wonderbaarlijke keuze van Netflix waarmee geschiedenis geschreven is. Dat men koos voor een buitenlands tv-programma dat uiteindelijk in zijn originele vorm zijn weg over de hele wereld gevonden heeft. De keuze om ondertitels te gebruiken was ronduit verbijsterend en iedereen sprak erover tijdens mediabeurzen." (Collider)

""Lilyhammer" is het eerste succes van zijn soort dat niet gereproduceerd is voor Amerika, maar nog steeds de echte Noorse acteurs behoudt. De bazen van Netflix wilden een serie die zo authentiek mogelijk was. Het was een experiment. Uiteindelijk bleek de timing perfect. De juiste show op het juiste moment." (Dansende Beren, mei 2019)

"Misschien komt er ooit nog een vervolg. Want steeds nieuwe kijkers blijven "Lilyhammer" ontdekken, waardoor die serie nu 10 keer groter is dan toen ze voor het eerst werd uitgezonden. Het is volgens mij het meest onvoorspelbare programma in de tv-geschiedenis, met een volslagen open einde. Dus, wie weet?" (Cleveland, september 2021)

Tien jaar geleden geraakte Frank Tagliano alvast op de volgende manier van New York naar Lillehammer:

Meest gelezen