"We hebben veel hulp gekregen van de buren in onze appartementsblok die ons matrassen, bestek en andere spullen hebben gebracht," zegt Vitaliy. Het wordt de mama van zijn vriendin soms allemaal teveel als ze terugdenkt aan wat ze de laatste dagen allemaal heeft meegemaakt. Zelfs sirenes van een voorbijrijdende ambulance doen haar hier panikeren. 

En dan zijn er de taferelen aan de grens met Polen, die op het netvlies gebrand blijven. "Mannen mogen de grens niet over, en moesten daar afscheid nemen van hun vrouwen en kinderen, niet wetende of ze mekaar ooit zullen terugzien," zegt Vitaliy. Er stonden wachtrijen van maar liefst 30 kilometer om vanuit Oekraïne de grens over te steken, en het is maar met veel geluk en wat hulp dat hij zijn familie teruggevonden heeft in de massa. 

Met spanning volgen Vitalyi en zijn familie hier het nieuws op de voet. "We hopen nog altijd het beste: dat mijn familie over een paar weken of maanden naar hun eigen appartement in Oekraïne terug kan, maar alleen als alles veilig is. "De vluchtelingen hebben alleen een reistas met de hoogstnoodzakelijke dingen bij. Het jonge broertje van 9 heeft zelfs zijn schoolboeken moeten achterlaten.  Vitaliy hoopt dat zijn gevluchte familie hier het statuut van vluchteling kan krijgen, maar dat is allemaal nog onduidelijk. "Maar tot alles weer veilig is, houden we de moed erin".