Karima Douch was zelf op de luchthaven aanwezig, toen daar op 22 maart 2016 een terroristische aanslag plaatsvond. Achteraf kreeg ze de opdracht om de achtergebleven bagage terug te brengen naar de slachtoffers of hun nabestaanden. Dat ging ook over kapotte spullen, die eventueel iets kunnen betekenen bij het rouw- en verwerkingsproces van mensen. 

Honderden mensen kregen dankzij haar en haar collega's hun bagage al terug, maar nog niet alles is opgehaald. In een kamer op de luchthaven staan nog zo'n 200 reiskoffers, honderden gsm's en speelgoedknuffels te wachten. 

Het blijft voor Douch nog steeds moeilijk om de kamer binnen te stappen waar alles ligt opgeslagen. "Elke keer als de deur opengaat, ruik ik de geur van 22 maart", zegt ze. Toch wil ze doorgaan tot alle bagage terecht is. "Het geeft altijd wel hoop dat de mensen toch blij zouden kunnen zijn met iets dat ze terugkrijgen."

"Elke bagage en elk stuk is natuurlijk van een enorme waarde en komt hard binnen, maar als je de kinderspulletjes ziet, dan krijg je direct een krop in de keel."

Douch deed de koffers een voor een open op zoek naar de eigenaar. Als die gevonden werd, was het telkens afwachten hoe die persoon zou reageren. 

"Iedereen is anders. We hebben mensen gehad die niets wilden zeggen. Die gewoon zeiden: dit is mijn koffer en ze waren weg. Er waren andere slachtoffers die nood hadden aan een babbel. Je hebt ook heel emotionele mensen. Andere mensen kwamen gewoon eventjes kijken en zeiden dat ze de bagage niet meer moesten hebben."

Ze hoopt dat ze uiteindelijk alles zal kunnen teruggeven. "We zijn er nu zes jaar mee bezig en we hopen gewoon dat alles bij de juiste personen terechtkomt."

Gisteren ging op Eén en VRT NU de fictiereeks "Lost luggage" in première die gebaseerd is op het verhaal van Karima Douch. De reeks werd bedacht door Tiny Bertels, die mee het scenario schreef. Bertels raakte zes maanden na de aanslagen in Brussel geïnspireerd door een artikel in de krant over Karima Douch. 

"Daarin zei ze dat ze alles wat was achtergebleven in de vertrekhal bijhield, omdat die dingen het begin konden zijn van een rouwproces als ze die teruggaven aan de slachtoffers", zegt Bertels in "De zevende dag". "De vanzelfsprekendheid waarmee zij die dingen belang gaf, zelfs een kapotte schoen, en dat zij zich daar belangeloos voor inzette, dat ontroerde mij enorm."

Volgens Douch is het een mooi verhaal geworden. "Maar het komt hard binnen. Ik werd teruggesleurd naar de dag zelf", zegt ze in "De zevende dag". "Zowel voor mij als voor vele anderen zal het altijd moeilijk blijven." 

Bertels zegt dat ze zich tijdens het schrijven van de reeks heel erg bewust was van de pijn en het trauma waar veel mensen mee worstelen. "We hebben er bewust voor gekozen om weinig van de aanslagen zelf te tonen. We wilden niet die wonde nog eens openmaken. We hebben geprobeerd om een soort van kracht of troost door te geven."