Een bewogen weekend: het pad van een politicus loopt niet altijd over rozen

Het was een bewogen weekend in de politiek, waarin we zagen dat het pad van politici niet altijd over rozen loopt. Wetstraatwatcher Ivan De Vadder zag twee keer een fenomeen in de rand van het politieke leven dat aantoont dat de politieke stiel soms wel hard kan zijn. Intussen werd er voortgezwoegd aan de Vlaamse Septemberverklaring en bliezen de militanten van twee partijen verzamelen.

In de eerste plaats was er de zeer reële dreiging van de poging tot ontvoering van de minister van Justitie Vincent van Quickenborne (Open VLD), een poging die door de veiligheidsdiensten is verijdeld. De minister leeft intussen met zijn gezin ondergedoken. Daarmee heeft de drugsoorlog die de afgelopen jaren vooral Antwerpen heeft geteisterd, nu ook de bovenwereld bereikt.

Het was trouwens de voorspelling van Antwerps burgemeester Bart De Wever (N-VA) dat dit zou gebeuren. In augustus zei hij in "Terzake": “We zullen naar alle waarschijnlijkheid nog ergere dingen zien, zoals in Nederland: vergismoorden, moorden op familieleden en moorden in de bovenwereld.”

Nu is het bijna zover. De bedreigingen zijn er alvast. Geregeld genieten politici van verscherpte bewaking, en zien wij, programmamakers, politici in onze studio’s opduiken in het gezelschap van veiligheidsdiensten. Tijdens de coronacrisis heeft ook viroloog Marc Van Ranst kennisgemaakt met een ondergedoken bestaan door de bedreigingen op dat moment. Gelukkig blijven we, in tegenstelling tot Nederland, tegenwoordig bespaard van de moorden zelf. 

Maar voor wie dacht dat ons land daar helemaal immuun voor is: in 1991 werd in Cointe de Luikse PS-politicus André Cools vermoord door twee huurmoordenaars, in opdracht van het maffiamilieu. Het onderzoek naar die moord legde vervolgens het grootste corruptieschandaal in onze politieke geschiedenis bloot: het Agustaschandaal. Dat leidde onder meer tot het ontslag van NAVO-secretaris-generaal Willy Claes, en uiteindelijk zelfs tot zijn veroordeling.

Het belangrijkste doel van de Septemberverklaring?

Het andere fenomeen is het onwel worden van Hilde Crevits, de viceminister-president voor CD&V in de Vlaamse regering, tijdens de onderhandelingen voor de begroting. Crevits werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig is de minister intussen aan de beterhand, maar de onderhandelingen zijn zonder haar verdergezet. Dat is vervelend voor CD&V, die zijn meest ervaren en invloedrijke minister heeft moeten missen, maar het zou, voor de Vlaamse regering in haar geheel, even vervelend zijn geweest mocht de langverwachte Septemberverklaring daardoor zijn uitgesteld.

Die Septemberverklaring van de Vlaamse regering is een symbool geworden. De federale regering die al verschillende maatregelen heeft genomen en meer dan 4 miljard heeft uitgegeven om de energieprijzen te milderen, vindt al een tijdje dat ook de Vlaamse regering haar duit in het zakje mag doen. Maar die regering laat zich niet opjagen en heeft eigenlijk van in het begin, enkele weken geleden, de bekendmaking van alle maatregelen verwezen naar die Septemberverklaring, die vandaag wordt voorgelezen.

En daar hoort ook een ideologische redenering bij. De Vlaamse regering wil haar beslissingen kunnen nemen met de knip op de portefeuille, omdat ze een gezonde begroting belangrijk vindt, en niet bereid is om zich diep in de schulden te steken. Volgens minister van Begroting Matthias Diependaele (N-VA) is het onduidelijk of de crisis een marathon wordt, en heeft het dan ook geen zin om een sprint te lopen in de uitgaven.

En misschien is dat wel het belangrijkste doel van deze Septemberverklaring: aangeven dat de Vlaamse regering het anders aanpakt dan de federale en de Waalse regeringen die zich diep in de schulden steken om de energiefacturen te milderen.

Vlaams Belang en Vlaams Blok, één en hetzelfde

Intussen heeft Vlaams Belang zijn 45e verjaardag gevierd, waarmee het niets anders doet dan andere partijen, zoals de liberalen die verleden jaar 175 jaar liberalisme vierden. Maar daarmee geeft Vlaams Belang ook impliciet het signaal dat het de volwaardige erfgenaam is van Vlaams Blok, een partij waarvan de financiële vzw’s in 2004 werden veroordeeld voor overtredingen op de racismewet. Dat was ook de enige reden van de naamsverandering, geeft voorzitter Van Grieken dit weekend toe: “Wij zijn van naam moéten veranderen’.  In de krant "De Zondag" zei Chris Janssens, de fractieleider in het Vlaams parlement: “Vlaams Blok en Vlaams Belang zijn één en dezelfde partij”.

Vlaams Belang vierde dit weekend haar 45ste verjaardag

PS-voorzitter Paul Magnette geeft les

Ook de PS riep zijn militanten dit weekend bij elkaar, in dit geval voor hun 200e congres. Voorzitter Paul Magnette maakte in een interview in de krant De Standaard duidelijk dat hij een titanenstrijd wil voeren. Langs de ene kant wil hij een dam vormen tegen extreemrechts, waarbij Magnette verwijst naar overwinningen in Zweden en Italië, maar in één adem ook Vlaanderen vermeldt. “We moeten vermijden dat de mensen zich naar die partijen keren om oplossingen te vinden voor hun problemen en woede.” 

Langs de andere kant vindt de radicaallinkse PVDA/PTB, die van elke vrijdag een colèredag willen maken, evenmin genade in de ogen van Magnette. Magnette gaf in De Standaard les over het verschil in de linkse ideologieën: “Als partij kun je aan een manifestatie deelnemen, dat doe ik zelf ook. Maar het is niet aan partijen om dat zelf te organiseren. Niet dat het me verrast, de PTB/PVDA is een leninistische partij en voor leninisten bestaat er geen middenveld. Zij zien alleen het volk, en de avant-garde die het moet leiden.”

In "De zevende dag" werd het interview met Magnette door een slechte verbinding na enkele minuten verbroken, bij RTL zelfs al na 30 seconden. Het pad van de avant-garde loopt dus niet altijd over rozen. Dat is dit weekend nog eens ten overvloede bewezen.

Meest gelezen