ISOPIX

Je verwacht daadkracht van Vlaamse regering, maar je wordt geconfronteerd met gekibbel, haantjesgedrag en pijnlijk niksdoen

Joost Bonte, expert armoede in het Eén-programma "Zorgen voor Mama", voelt zich "van meewarig tot boos" omdat de Vlaamse regering de deadline van de begrotingsgesprekken niet heeft gehaald en zo door een politieke crisis vaart. Net nu de bevolking door de energiecrisis daadkrachtige maatregelen verwacht. 

Het gros van de Vlamingen sukkelt – zonder er zelf voor gekozen te hebben – in de miserie. Je verwacht dan daadkracht van onze beleidsmakers maar je wordt geconfronteerd met gekibbel, haantjesgedrag en een pijnlijk niks-doen. Het dispuut draait nu om het groeipakket (de vroegere kinderbijslag). De keuze is blijkbaar: "meer geld gegeven aan wie meer nodig heeft" of "aan iedereen meer geven". Bij de overheveling van de kinderbijslag (4 miljard euro op jaarbasis) van het federaal niveau naar de gewesten heeft Vlaanderen een historische – en gigantische – kans laten liggen om (kinder)armoede terug te dringen. 

Men koos ervoor om elk kind evenveel te geven met hier en daar een sociale correctie. Mocht men het basisbedrag lager gelegd hebben dan kon men aanzienlijk meer corrigeren en bijpassen en zo het leven van mensen die in precaire omstandigheden moeten leven kwaliteitsvoller gemaakt hebben.

De patstelling in de huidige onderhandelingen is te wijten aan de "of/of" discussie: gericht de schaarse middelen inzetten voor zij die het hardst afzien of een algemene index op het groeipakket. 

Vlaanderen heeft een historische – en gigantische – kans laten liggen om (kinder)armoede terug te dringen

De eerste optie levert alvast meer soelaas voor mensen die het echt moeilijk hebben. Ze kan de armoede bij gezinnen en hun kinderen aanzienlijk terugdringen. In andere landen, Canada bvb, maakte men deze keuze en zag men de kinderarmoede aanzienlijk dalen. 

Daarnaast is het welvaartsvast maken van het groeipakket iets dat te verdedigen valt en noodzakelijk is. Een combinatie van beide stellingen is ideaal: de en/en oplossing!

We helpen graag onze kwakkelende en kakelende regering om op een heel eenvoudige manier uit deze impasse te geraken. Voor veel burgers is de uitkomst van deze discussie immers cruciaal.

Zal ik de brooddoos van mijn kinderen kunnen vullen?

Zal ik de schoolfactuur kunnen betalen?

Zal ik een winterjas en -schoenen kunnen kopen?

Wat met de volgende energiefactuur? En het verjaardagsfeestje? Sinterklaas?

Stress

Bij gezinnen die gebukt gaan onder de stress zien wetenschappers immers een duidelijke vertraging van de hersenontwikkeling bij de kinderen. En armoede is permanente stress 24 op 7. Tot nu toe kunnen we het beleid catalogeren onder "schuldig verzuim’" als onze overheid die stress niet wegwerkt kunnen we dit niet anders meer benoemen dan "kindermishandeling met voorbedachten rade".

Bij een aantal gezinnen wordt het groeipakket meteen doorgesluisd naar de spaarrekeningen van de kroost. Het is hen gegund. Bij veel andere gezinnen is het groeipakket een absolute noodzaak om de huur, de energiefactuur, de winterjas, de schooluitstap te bekostigen en dan vast te stellen dat op het eind van je centen de maand nog lang niet om is.

Is het dan zo moeilijk om eens grondig na te gaan of het niet anders kan? Of het groeipakket niet ingezet kan worden als een hefboom om armoede te bestrijden, om ongelijkheid te lijf te gaan en ontwikkelingskansen te garanderen voor elk kind?

Van "schuldig verzuim" naar "kindermishandeling met voorbedachte rade"?

Joost Bonte was ook te zien als armoedexpert in het Eén-programma "Zorgen voor mama"
© VRT

De discussie gaat over veel meer dan een begroting in evenwicht of breekpunten voor partijen. Dit gaat over onze kinderen, kinderen van vlees en bloed.

Hun talenten hebben we nodig om de samenleving een toekomst te bieden. We kunnen het ons niet permitteren om een groot deel van hen – moedwillig - achter te stellen. Misschien zit er wel een Albert Einstein of Marie Curie, een Marcel Proust of Isabel Allende, een Adil El Arbi of Anne Teresa De Keersmaeker, een Rigoberta Menchú of Nelson Mandela in de klas die omwille van een knorrende maag zijn/haar aandacht niet bij de les kan houden. Slachtoffer door onvoldoende kansen te krijgen vanwege de armoedesituatie van hun ouders.

Daarom vraag ik aan de politici van de Vlaamse meerderheid: “Grijp deze kans aan om de kinderarmoede in Vlaanderen te stoppen of te voorkomen: herverdeel het groeipakket”. En aan de politici van de oppositie: “Help hen daarbij, zonder leedvermaak”.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen