Weggeblazen door terreur, het verhaal van de overlevenden: "Ook al zit Salah Abdeslam in zijn kooi, ik denk dat ik zin zou hebben om hem te wurgen"

Op 22 maart 2016 stond Walter Benjamin in de luchthaven van Zaventem aan te schuiven voor een vlucht naar Tel Aviv. Om 7 uur 58 blies de tweede terrorist zichzelf op bij de check-in, elf seconden nadat de eerste bom was afgegaan. Door de explosie verloor Walter zijn (rechter)been. Nu, meer dan 6 jaar en een lange revalidatie later, zijn het vooral de psychische gevolgen die het zwaarst wegen.

1. Vandaag, zes jaar later

"Fysiek gaat het wel. Ik kan stappen. Ik doe nog veel oefeningen, om in conditie te blijven. Maar psychisch zal het nooit helemaal in orde komen. Er zijn donkere dagen, dagen waarop ik me slecht voel. Ik ben niet iemand die te koop loopt met zijn verdriet, maar als ik alleen ben, kan ik plots een huilbui krijgen. Ik heb ook nog vaak hyperventilatie-aanvallen, of word ik plots overvallen door angst. Dat kan in het vliegtuig zijn, of op het strand. Ik heb al angstaanvallen gehad op straat, en in de auto. Nu weet ik al hoe ik daarmee om moet gaan." 

Walter Benjamin, december 2016

"Ook mijn slaap is nog altijd verstoord. Voor de aanslagen sliep ik erg goed, nu word ik ‘s nachts vaak wakker. Ik wil geen slaappillen nemen, dat is verslavend. Ik neem wel een hoge dosis melatonine." 

"Ik reis nog vaak naar Tel Aviv, maar voor ik vertrek neem ik altijd een Xanax. Als ik bij de terminal kom, scan ik de hele omgeving op zoek naar iets verdachts. Soms moet ik weer bij rij 3 of 4 inchecken, daar waar de bom ontploft is. Dat is telkens moeilijk." 

2. Heeft het assisenproces zin?

"Ik denk helemaal niets over dit proces. Voor mij is het een grote show, een circus. Voor de daders, voor het publiek en ook voor de slachtoffers. Het zal niets opleveren. Zij die hun bom hebben doen ontploffen, zijn dood. Salah Abdeslam, die komt nooit meer uit de gevangenis. Wat brengt het voor de rest? Ik weet dat er slachtoffers zijn die veel verwachten van dit proces, vooral psychisch. Maar ik, ik verwacht er niet veel van. Ik bekijk het vanop een afstand."

"Dat proces, wat maakt het uit?"

"Of ik zal getuigen? Ik zou niet weten wat ik op dat proces kan gaan doen. De uitvoerders staan terecht, niet ‘het brein’ dat achter de aanslagen zit. En Abdeslam zal niets nieuws zeggen. Dus wat maakt het uit? We zullen op het proces niet het antwoord krijgen dat we nodig hebben.  We gaan nooit de échte waarheid kennen.

En welke straf zullen ze krijgen? Abdeslam en Abrini kregen al levenslang op het proces over de aanslagen in Parijs. De anderen zullen nauwelijks straffen krijgen, denk ik. Drie, vijf, acht jaar? En dan zullen ze wellicht nog vervroegd vrijkomen ook. De mensen die gewond zijn, blijven gewond. Zij hebben levenslang gekregen. De mensen die dood zijn, blijven dood. Hun families hebben levenslang gekregen." 

Ik wil wel een persoonlijk gesprek met Salah Abdeslam. Welke vragen ik hem zou stellen, ga ik hier niet vertellen.

Walter Benjamin

3. De confrontatie met de daders

"Ik weet niet hoe ik zou reageren, mocht ik op het proces oog in oog staan met ‘dat crapuul’. Het zou daar behoorlijk uit de hand kunnen lopen. Ik moet me tegen mezelf beschermen. Ook al zit Abdeslam in zijn kooi, ik zou, denk ik, zin hebben om hem te wurgen. Ze spreken over recht en rechtvaardigheid. Maar die schurken hadden die woorden niet in gedachten op het moment dat ze mensen vermoordden, op het moment dat ze levens kapot maakten, dat ze hele families hebben ontwricht." 

"Ik zou wel graag een persoonlijk gesprek hebben met Salah Abdeslam. Ik zou hem een paar persoonlijke vragen willen stellen. Welke vragen, dat ga ik hier niet vertellen." 

BEKIJK - Zo begon de lange revalidatie van Walter Benjamin en twee andere slachtoffers (Pano, 2016)

Videospeler inladen...

Meest gelezen