Meest recent

    Jimmy Webb: "Dat "MacArthur Park" een hit werd, tartte elke verbeelding"

    Ruim 7 minuten lang, met verschillende muzikale ritmes en een vrij kinderachtige tekst. De hitkansen van "MacArthur Park" waren vrij minimaal, om het nog zacht uit te drukken. Songwriter Jimmy Webb wilde in de herfst van 1967 dan ook eerder de grenzen van wat een lied mag en kan zijn aftasten, dan  een volgende hitsingle schrijven. Maar het nummer groeide uit tot een klassieker en werd zelfs een wereldwijde nummer 1-hit toen Donna Summer er in 1978 een discodreun onder duwde.

    Maar 50 jaar geleden zag niemand dat succes aankomen, ook niet Webb zelf die toen net een wereldhit geschreven had voor The 5th Dimension, namelijk "Up, up and away". Het nummer week dan ook af van de vlotte popdeuntjes die in de hitparades scoorden. Ook de tekst -onder meer "Someone left the cake out in the rain. I don't think that I can take it. 'Cause it took so long to bake it. And I'll never have that recipe again."- deed de wenkbrauwen fronsen.

    Jimmy Webb: "Ik had “MacArthur Park" aanvankelijk geschreven voor een popgroep, die het uiteindelijk weigerde te zingen. Iets later werd ik gevraagd om de muziek voor een film te schrijven, waaraan ook de Ierse acteur Richard Harris meewerkte. Na de opnames gingen we samen op stap, waar we 'Black velvets', 50% guinness en 50% champagne, dronken. Op een van die avonden grapten we tegen elkaar: "We zouden samen een single moeten opnemen." Een paar weken later was het zover." (The Guardian, november 2013) Eind december 1967 nam Harris het nummer op en in april 1968 werd het op single uitgebracht.

    "Een radiostation in Los Angeles zag wel potentieel in het lied en zette het eind jaren 60 op zijn playlist. Iets wat we in onze stoutste dromen nooit hadden durven dromen. Dat deze 'olifant' op de achterkant van een album als single zou opgepikt worden. Het nummer, ruim 7 minuten, werd dan ook nog eens helemaal gespeeld." (Australische nieuwswebsite News, juni 2017)

    "Toen de radiostations het nummer oppikten, vroegen ze voor een kortere versie. Maar dat heb ik altijd geweigerd. Tot ieders verbazing bereikte het nummer de 2e plaats in de Amerikaanse hitparade." (The Guardian)

    "We hebben het nummer nooit beschouwd als een liedje dat moest verkopen. Voor ons was het eerder een opgenomen kunstwerkje." (News)

    Jimmy Webb 2014 WireImage

    "Maar er volgde ook kritiek, dat zoiets niet hoorde op de radio. Ze vroegen zich af waarom ik hen voor de gek hield met een dergelijk lang nummer. Het maakte hen toen boos, en ja, ook nu nog." (News)

    "Sommigen denken dat die cake verwijst naar een of andere geestverruimende substantie. Maar het was louter hetgeen ik zelf meemaakte in het MacArthur Park in Los Angeles. Ik sprak daar af met mijn vriendin die bij een verzekeringsmaatschappij werkte. We aten dan cake samen. En als het regende, vertrokken we, en lieten we die cake daar achter. Toen mijn vriendin me dan in de steek liet, gebruikte ik die cake als een metafoor, iets waar je afstand van doet. En ja, in dat park schaakten ook een aantal oude mannen onder de bomen." (The Guardian)

    "MacArthur Park was één en al realiteit voor mij, waar mijn vriendin en ik samenkwamen om te eten, om in de roeibootjes te peddelen en om de eenden te voederen. De woorden in dat lied zijn dus ook heel realistisch. Er is geen enkele psychedelische ondertoon. Die cake, dat was een dagdagelijks product, iets wat je daar vaak zag als er verjaardagsfeestjes in het park gehouden werden. Maar sommigen hebben er veel meer achter gezocht. Intellectueel vergif noem ik dat."  (Los Angeles Times, juni 2007) In het muziekoverzicht "Book of bad songs" van columnist Dave Barry werd het lied alvast als slechtste nummer ooit beoordeeld en werd het gezien als "ultiem wapen bij een psychologische oorlogsvoering". 

    Hoelang kunnen we in een condoom blazen vooraleer het uit elkaar spat?

    "Ook al voelt het nummer soms als een zware last om mee te dragen, toch voel ik er een grenzeloze jeugdige ambitie in. Misschien had ik er dan toch wat meer tijd in moeten steken. Maar wie had gedacht dat het zo groot zou worden?" (Los Angeles Times)

    "Het nummer staat ook symbool voor de jaren 60: laten we zien hoever we de grenzen kunnen verleggen. Hoelang kunnen we in een condoom blazen vooraleer het uit elkaar spat?" (Los Angeles Times, juni 2013)

    Na Harris waagden zich onder meer Frank Sinatra en Aretha Franklin aan "MacArthur Park", maar het was de discoversie van Donna Summer die het nummer in 1978 op de eerste plaats van de Amerikaanse hitparade deed terechtkomen ("What a thrill!", aldus Webb):