Dour: een muzikale menukaart met voor elk wat wils

Dour Festival vond al voor de 26e keer plaats in het gelijknamige dorpje in de provincie Henegouwen, op een boogscheut van de Franse grens. Een keer per jaar krijgen de 9.000 bewoners tienduizenden festivalgangers over de vloer. Een derde van de bezoekers komt uit het buitenland. Vooral Fransen en Nederlanders zijn goed vertegenwoordigd. De meerderheid van de festivalgangers zijn echter Belgen, zowel Vlamingen als Franstaligen.

Dat heel wat Vlamingen naar Dour afzakken, is na een korte wandeling over het festivalterrein meteen duidelijk. Aan de podia en voor de drank- en eetkraampjes wordt er veel Nederlands gesproken. Ilona, Veronique en Samuel pikken Dour al voor de derde keer mee. “Hier kunnen we dingen zien die over twee jaar misschien op Pukkelpop staan”, klinkt het. “We komen echt naar Dour om groepen en muziekgenres te ontdekken. En daarnaast is het hier ook heel anders dan op Vlaamse festivals. De sfeer is hier uniek, heel gezellig en chill. Bovendien is een ticket voor 4 dagen Dour een pak goedkoper dan een combiticket voor andere meerdaagse festivals.”

“Er valt hier een grote verscheidenheid aan genres te bekijken en beluisteren, en dat is iets waar we over waken”, vertelt woordvoerder Marc Steens. “Zowel reggaeliefhebbers als hiphoppers komen hier aan hun trekken, net als fans van alle soorten elektronische muziek. Er staat ook een podium met een metalprogramma. Wat muziek betreft kan alles op Dour.”

Er staan zeven podia op het festivalterrein, waar effectief telkens een ander muziekgenre weerklinkt. Het lijkt op die manier soms alsof er meerdere festivals op eenzelfde locatie plaatsvinden. Aan de Cannibal Stage wordt er druk geheadbangd door metalfans. Aan de Red Bull Elektropedia Balzaal klinken de betere dansbeats. Al sluipt er soms een popnummer van de Spice Girls of de betere boysband in de mix. Het publiek wiegt gewoon verder op de maat van de muziek, met de glimlach. Ook dat is Dour.

Aan de Jupiler Boombox zwaaien de Franstalige rappers de plak. De Dance Hall is er voor liefhebbers van dansmuziek en reggae. In “la petite maison dans la prairie” staan bands uit verschillende genres die het ontdekken waard zijn, zoals de Portugezen van Buraka Som Sistema. Aan de dub corner is het al dubstep wat de klok slaat. Op het hoofdpodium staat een mooie mix van jong talent en grote namen, zoals Kaiser Chiefs en afsluiter Phoenix.

Tijdens een wandeling over het festivalterrein vallen naast het divers aanbod nog andere dingen op. Zo kruisen enkele bijzondere vormen van decoratie mijn pad. Een paar schoenen aan een kabel in de lucht bijvoorbeeld. Dat zie je op andere festivals misschien ook, maar hier op Dour dan toch net dat tikkeltje prominenter. Of stukken zilverpapier die rond bomen gewikkeld zijn. Enkele festivalgangers hebben zich op hun lichaam en kledij uitgeleefd met fluorescerende verf. De weide ademt kleur en non-conformisme. De befaamde Doursfeer valt misschien nog het best te omschrijven met de Franse term “à l’aise”.

De zon is intussen doorgebroken en het warmt op in Dour. In een uithoek van het festivalterrein klinkt een mix van luide beats en gegil die de aandacht trekt. Er staat een kermiskraam met botsauto’s. De wachtrij is vrij beperkt en het enthousiasme van de festivalgangers die het kind in zichzelf weer naar boven laten komen, is aanstekelijk. Zo’n portie vertier kan ook ik maar moeilijk weerstaan.

Het was de afgelopen dagen tropisch warm in ons land. Toch bleef ook de weide in Dour uiteindelijk niet gespaard van enkele felle regenbuien. Het festival heeft sinds de uitgeregende editie in 2012 de reputatie van “modderfestival”, en dat wordt ook nu enigszins bevestigd. Gras is er nog maar amper te vinden op het terrein, grote regenplassen en diepe pakken modder eens te meer. Het is overal uitkijken waar je loopt.

De organisatie doet wat ze kan om het terrein ook de laatste festivaldag leefbaar te houden. Op verschillende plaatsen is er extra grind gestrooid. Waar het slijk echt te diep is, liggen planken in kunststof. Maar ook die zijn gevaarlijk glad. Echte waaghalzen of festivalgangers met stevige regenlaarzen trekken zich daar niks van aan. Voor anderen is het voorzichtig schuifelen, steun zoeken bij elkaar en hopen dat je rechtop blijft staan. Een beetje zoals op een glad wegdek bij de eerste sneeuw. Naarmate de dag vordert en er geen regen meer bij valt, gaat de bodem er weer op vooruit.

In de namiddag zijn de festivalgangers nog behoorlijk rustig. Enthousiasme heerst er zeker wel maar de krachten worden nog even opgespaard voor die laatste feestnacht. De Britten van Kaiser Chiefs, die in Dour hun enige Belgische festivaloptreden geven, brengen daar verandering in.

Zanger Ricky Wilson, als vanouds volledig in jeans gekleed, heeft er veel zin in. Met knaller “Everyday I love you less and less” vliegt de groep er meteen stevig in. Ricky heeft zijn Frans opgefrist, en dat zullen we geweten hebben. Zijn “merci beaucoup”, “bon soir” en “mademoiselles et monsieurs” wekken veel sympathie op. In zijn bindteksten gaat het er olijk aan toe. “Un, dos, tres. Oh no, it’s un, deux, trois . Désolé.”

Wilson is een volksmenner pur sang, en dat laat hij van begin tot einde duidelijk zien. Al van bij het tweede nummer springt hij op de versterker en trekt hij aan de kabel van zijn microfoon. Daardoor zit er even wat storing op de klank.

Ricky zou Ricky niet zijn als hij niet even toetsenist Peanut (Engels voor pinda, nvdr) naar voren roept, die met plezier de rol van verlegen pispaal op zich neemt. Hij mag het publiek doen klappen, voor de intro van “Modern Way”. “Ceci est cacahouète (Frans voor pinda, nvdr) ”, licht Ricky toe. Dat Frans wordt er nummer na nummer beter op. “Maintenant avec les mains dans le ciel”, klinkt het zelfverzekerd. Hit “Ruby” halverwege de set wordt enthousiast meegeschreeuwd. “Doure Doure Doure Doure”, knipoogt Wilson op het einde.

Wilson staat erom bekend om tijdens elk optreden even in een paal aan de geluidstechnici te kruipen. En tradities zijn er om in ere te houden. Hij grijpt zijn moment tijdens “I predict a riot”. Elegant en behendig combineert hij het klimmen en zingen, deelt hij “vuistjes” uit en checkt of het met iedereen nog goed gaat. Hij geniet van de aandacht, en zijn publiek ook.

Kaiser Chiefs hebben nog een primeur voor Dour: ze spelen voor het eerst het nummer “My life” uit hun nieuwe plaat “Education, education and war”. “If you love it then cheer, if not, keep it to yourself”, knipoogt Wilson. De groep speelt nog verschillende nummers uit die laatste plaat. Ze halen het tempo op geen enkel moment uit het optreden. Afsluiten doen Kaiser Chiefs onvermijdelijk met hun eerste grote hit “Oh my god”. Ricky loopt als een gek van links naar rechts om de weide tot een wave te bewegen, wat ook lukt. “Merci beaucoup, bon soir et enjoy Phoenix”. De Franse band mag het hoofdpodium nog doen bewegen voor Boys Noize het feest daar afsluit.

Dour Festival heeft er met 195.000 bezoekers op vier dagen tijd een recordeditie opzitten. Toch rusten de organisatoren niet op hun lauweren. Ze denken eraan om volgend jaar een extra festivaldag te organiseren.

“Dit jaar was er op woensdagavond al een feestje om de kampeerders op Dour te verwelkomen. Daar kwamen ongeveer 23.000 mensen op af. De reacties waren zo lovend en het is zo goed meegevallen dat we volgend jaar wellicht een extra festivaldag organiseren”, zegt woordvoerder Marc Steens. “Misschien geen volledige programmatie vanaf de middag, maar we zouden eraan kunnen beginnen tegen de vooravond. We mogen tenslotte niet vergeten dat vier dagen festival slopend is, zowel voor de bezoekers als voor onze medewerkers. Maar we voelen dat er interesse is voor die extra dag. We moeten enkel bekijken of dit logistiek, financieel en qua menselijke inzet wel haalbaar is”, aldus Steens.