Pixabay

Onze prestatiedruk is niet houdbaar in een wereld die stilstaat

Psychologe Elke Van Bogaert merkt op dat de prestatiedruk niet is gestopt terwijl de wereld stilstaat. Hoe kunnen we presteren in een wereld die momenteel niets presteert? Het is een dilemma dat velen onder ons frustratie, onzekerheid, angst tot zelfs paniek bezorgt. Daarom moeten we mild zijn voor onszelf, zegt Van Bogaert. Kijk van dag tot dag en bedenk: vandaag heb ik alweer overleefd.

opinie
Elke Van Bogaert
Elke Van Bogaert, zelfstandig psychologe, relatie en gezinstherapeut, Freelance psychologe bij Boeren Op een Kruispunt.

Onze maatschappij schenkt in tijden van crisis vaak aandacht aan de zwakkeren in de samenleving. Een mooi en erg nodig gebaar. Daarnaast creëren we ook helden, we plaatsen de mensen die hun nek uitsteken voor anderen even op een podium. Het geeft hen de vleugels die ze nodig hebben. 

Prestatiedruk stopt niet

Van even groot belang, maar vaker vergeten, is de gewone mens. De mens van vlees en bloed, met voldoende veerkracht om mentaal gezond te blijven in tijden van crisis. Er zit echter een grens op de rekbaarheid van hun veerkracht. En laat deze mensen nu net het overgrote deel van de bevolking zijn, de draagkracht van onze samenleving. Het zijn de optimisten, die het glas altijd halfvol zien, die het beste trachten te halen uit moeilijke situaties, die niet veel aandacht vragen, maar die misschien tegelijkertijd niet beseffen dat ze op hun limiet zitten. 

Het zijn mensen die vooruit willen, maar dat nu niet kunnen. In een wereld die stilstaat, kan je immers moeilijk stappen vooruit zetten. De media focussen daar echter wel op. We krijgen de boodschap om op een goede manier onze kinderen te onderwijzen, om ze structuur te bieden. We worden bedolven onder tips om fit en gezond te blijven. Zelfs reclame richt zich op hoe we deze quarantaine goed kunnen benutten door onze diepvries te ontdooien of grote schoonmaak te houden. Dit alles legt ongewild een druk op ons om te presteren. Presteren als ouder, werknemer, huishoudelijk manager, vrijwilliger, … 

Er zit een grens op de rekbaarheid van de veerkracht van de gewone mens

Maar hoe kunnen we presteren in een wereld die momenteel niets presteert? Het nieuws gaat toch ook enkel maar over corona? Er gebeurt niets anders in de wereld. Het is een dilemma dat velen onder ons frustratie, onzekerheid, angst tot zelfs paniek bezorgt. Sommigen gaan op zoek naar ongezonde middelen om de stilstand te kunnen ondergaan, zoals alcohol, drugs en ongezond eten. Anderen halen zichzelf onderuit, ze verwachten dat ze in deze tijden presteren, maar merken dat dit niet lukt en voelen zich falen. 

Een status quo in een stabiele situatie is misschien te overzien, maar een status quo in een onhoudbare situatie blijft een onhoudbare situatie.  Hoe lang kan iemand blijven stilstaan? Hoe lang kan iemand zijn adem inhouden? Want dat is wat we doen. We houden onze adem in en de ene kan dit langer of beter dan de andere. 

Angst regeert

De impact van de angst is duidelijk aanwezig als we rond ons kijken, maar tevens erg verschillend. Het leidt soms tot meer verbondenheid. We bakken cake voor onze buren, we gaan boodschappen doen voor vrienden, we glimlachen vaker naar toevallige passanten. Tevens creëert de angst afstand. Nog meer afstand dan nodig voor corona. Mensen vertrouwen elkaar nog minder. Dit virus geeft immers geen lelijke wratten in het gezicht. Iedereen is een potentiële besmetter, dus we mijden de ander. 

Hoe kunnen we het gezicht van de angst dragen en verdragen? Hoe kunnen we elkaar opnieuw moed geven?

In een storm is het enige wat je kan doen, overleven en wachten tot de storm over is geraasd

Er rijst de mening dat dit de wereld zal veranderen, dat corona een resetknop is. Maar ook als je de resetknop hebt ingeduwd, is het met de bedoeling dat alles weer zal werken zoals tevoren. Even zal er een effect zijn, maar we vergeten vlug. En net omdat we zo lang ter plaatse hebben moet trappelen, zullen we graag snel extra stappen vooruit willen zetten. De natuur neigt steeds naar evenwicht. Ik geloof niet in een essentiële verandering na corona, ik geloof wel dat we uit corona, net zoals uit elke crisis, iets kunnen leren. Namelijk dat in een storm het enige wat je kan doen, overleven is en wachten tot de storm over is geraasd. 

Dus, wees mild voor jezelf. Ons hoofd boven water houden, is de enige verwachting die we onszelf mogen opleggen.  We zitten in het oog van de storm. Dan kan je niet verwachten dat je rustig kan verder zwemmen, het enige wat je mag hopen is dat je blijft drijven. Trotseer de golven en hou je hoofd boven water.

Kijk van dag tot dag en bedenk: vandaag heb ik alweer overleefd. Ik ben gelukkig ter plaatse blijven staan. Ik ben niet verdronken. 

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen