Willy (82) was al vijftig keer drager tijdens de Fiertel in Ronse: "Het leverde me wel eens een blauwe schouder op. Maar het schrijn dragen, dat gaat voor alles"

De Fiertelommegang is een brok Oost-Vlaams erfgoed. De Ronsenaren dragen elk jaar het schrijn met de relikwieën van de heilige Hermes rond de stad om de inwoners te beschermen tegen geestesziekten. Maar de ommegang is niet voor watjes: het parcours is 32 km lang en de dragers moeten een schrijn van ruim 80 kilogram in de lucht houden.

Romain Steurbaut (88) en Willy Vanhoecke (82) wandelen de tocht dit jaar met een medaille op de borst. Romain krijgt het ereteken omdat hij al 60 keer drager was. Daar zal het trouwens ook bij blijven, want hij houdt het dit jaar bij wandelen. Zijn goede vriend Willy zal het schrijn wel opnieuw dragen, net zoals hij dat de voorbije 50 jaar ook deed.

"Het wordt voor mij echt een bijzondere editie", blikt Willy vooruit. "Ik groeide op langs het oorspronkelijke parcours van de Fiertel. De organisatie koos jaren geleden voor een andere route, maar in 2023 keert de ommegang terug naar het historische traject. Ik kom als drager dus weer langs mijn geboortehuis, dat voelt speciaal."

Een schrijn van ruim tachtig kilogram in de lucht houden, is dat geen uitdaging voor een tachtiger? "Zeker, maar ik train er wel een beetje voor. Romain en ik zijn bijvoorbeeld ook bergbeklimmers, zo blijven we in conditie. Dit jaar zal het zeker nog lukken, wat volgend jaar brengt is nog onduidelijk. Romain zal dit jaar voor het eerst niet meer dragen, ik wel. Ik ga ermee door zolang ik kan."

Willy hoeft het gewicht gelukkig niet het hele parcours te torsen. "We hebben in totaal vier ploegen die elkaar om de twee kilometer afwisselen. In totaal draagt iedereen dus acht van de 32 kilometer. En bij mij zal het dit jaar nog iets minder zijn, want ik wil de nieuwelingen de kans geven om het te leren kennen."

Het is echter niet altijd evident om de samenstelling van de ploegen te veranderen, waarschuwt Willy. "Jonge mensen zijn vaak groter dan de oudere generatie. Dat maakt het moeilijker om het evenwicht te vinden. Wanneer je het gewicht van het schrijn niet goed kunt verdelen, dragen de kleinste dragers soms veel meer dan de groteren."

En dat dragen is op zich al geen sinecure. "Het lijkt allemaal spontaan en glijdend te gaan, maar het is niet zo", verklapt Willy. "Bergop en bergaf het evenwicht bewaren is niet evident. Voorop loopt een ‘belder’, die met z’n bel het stapritme aangeeft. Maar als één drager die kadans niet goed volgt, kun je plots het dubbele gewicht op je schouder krijgen."

Willy hield er in het verleden al eens een blauwe schouder aan over, maar de pijn is het hem waard. "Die bel, die hele sfeer, het brengt je bijna in een soort trance. Je ervaart een soort mythisch gevoel, en dat maakt het allemaal veel draaglijker."