Orka die in 2018 wekenlang dood kalf droeg, nu opnieuw op "tour van verdriet"

Met haar snuit duwt orka J35, of beter bekend als Tahlequah, haar dode kalf voort in Puget Sound, een zeestraat van de Stille Oceaan bij Seattle in de staat Washington. Al sinds woensdag draagt ze het karkas met zich mee. Soms op haar kop, soms grijpt ze de kleine vin van haar pasgeboren kalf met haar tanden vast. Alles om het karkas zo lang mogelijk bij zich te houden. 

Iets wat ze in 2018 maar liefst 17 dagen volhield toen ze haar ander dood kalf aan de oppervlakte probeerde te houden. Ze verplaatste het karkas toen bijna 1.600 kilometer lang aan de kust van de Verenigde Staten. 

Het eerste mannelijke kalf van Tahlequah werd geboren in 2010 en stelt het goed. Voor haar tweede zoon uit 2020 zorgt ze nog steeds. Het is wanneer ze vrouwelijke jongen krijgt dat het telkens - in 2018 en nu - lijkt mis te lopen.  

Net de dood van een vrouwtjeskalf is extra moeilijk, omdat ze langer leven en kunnen zorgen voor een groei in de orkapopulatie die zo bedreigd is. Volgens het Center for Whale Research bestaan er nog 73 zuidelijke orka's. 

Dat de 25-jarige Tahlequah 2 van haar kalveren is verloren, strookt wel met de statistieken, want ongeveer 50 procent van de jonge orka's sterft in het eerste levensjaar. Hoe het komt dat J61 - zoals onderzoekers het kalf hebben genoemd - is overleden, is niet duidelijk. 

"We merken dat het kalf niet echt levendig overkomt", meldde de organisatie Orca Conservancy wel al vlak na de geboorte van het kalf rond 20 december. "Het kalf wordt soms voortgeduwd door haar moeder en lijkt te zwak om zelfstandig te zwemmen."

Dat de orka lijkt te rouwen, verbaast Joe Gaydos, de wetenschappelijke directeur van de SeaDoc Society, een organisatie die maritiem onderzoek uitvoert, niet. "Wij hebben dezelfde neurotransmitters als zij. We hebben dezelfde hormonen als zij. Waarom zouden we niet dezelfde emoties hebben als zij?" 

Tahlequah uit dus op deze manier haar verdriet. Omdat haar volledige aandacht gefocust is op het dragen van haar dode jong dat minstens 135 kilogram zou wegen, maken onderzoekers zich wel zorgen om de gezondheid van het dier.

"Een van de dingen waar ze waarschijnlijk geen tijd voor heeft, is eten zoeken. Het is zorgwekkend dat ze zo veel energie steekt in het proberen zorgen voor een kalf dat ze verloren is", zei Brad Hanson, een onderzoeker bij het NOAA Fisheries Northwest Fisheries Science Center. 

Ze wordt wel omringd door een hechte groep vol andere vrouwelijke orka's, onder wie ook haar zus. Tijdens haar vorige rouwperiode hebben zij na een tijd geholpen het dode karkas voort te duwen, zodat Tahlequah tot rust kon komen. 

Er komt ook goed nieuws van de groep die haar ondersteunt. Zo werd er woensdag ook een nieuw kalf gespot. Dat kalf - waarvan nog niet geweten is wat het geslacht is en wie de moeder is - lijkt het wel goed te stellen. 

De zuidelijke orka's, een van de verschillende orkagemeenschappen die in het noordwesten van de Stille Oceaan leven, hebben het moeilijk te overleven door de  geluidsoverlast van schepen en de giftige stoffen die steeds vaker aanwezig zijn in de oceaan die hun eten vergiftigen. 

"De Southern Resident orkapopulatie heeft voldoende toegang nodig tot hun voedselvoorraad, voornamelijk zalm, om te overleven," schreef het Center for Whale Research op sociale media.

"Elke geboorte telt en deze walvissen hebben voldoende vis nodig om zichzelf en hun kalveren te kunnen onderhouden. We blijven pleiten voor herstel van de Chinook-zalm door habitatherstel, verwijdering van dammen en rationeel beheer van de visserij in de Pacific Northwest."