Moeder getuigt geëmotioneerd op proces over dood van Jairon (14), politie moet tussenbeide komen op einde van zitting

"Ik heb nu pas het gevoel dat ik eindelijk gehoord word", begon Danica haar getuigenis op het assisenproces over de dood van haar zoon. Na de dood van Jairon bleef ze met veel vragen zitten, waar ze tot op vandaag geen antwoorden op kreeg.

Danica verklaarde hoe Jairon in december 2022 voortdurend ziek werd. In het begin hielden zijn broers haar nog op de hoogte van zijn toestand, maar na verloop van tijd werd ze op afstand gehouden.

Uit het gsm-verkeer van vader Rennlhij M. bleek dat hij zijn kinderen had opgedragen om hun moeder af te wimpelen en te zeggen dat het goed met hen ging. Dat terwijl ze Jairon zelf al weken niet meer hadden gezien en ze niet wisten dat hij dood was.

"Ik wist dat er veel meer aan de hand was toen ik mijn zoon niet te pakken kreeg", vertelt Danica. "Ik probeerde dan op alle manieren contact te krijgen met Jairon: via politie en gerecht, maar ik heb ook Child Focus, ziekenhuizen en allerlei andere instanties aangeschreven. Ik heb echt alles gedaan."

Na herhaaldelijk smeken bij de politie om de zaak te onderzoeken, drongen de speurders op 25 februari 2022 binnen in de villa in Turnhout. Daar werd het lichaam van Jairon aangetroffen op bed, in verre staat van ontbinding.

"Dat was mijn ergste nachtmerrie", zei een geëmotioneerde Danica. "Hetgeen ik al naar elke instantie, naar ieder gerechtshof had geroepen, hetgeen waar ik altijd al bang voor was (…)."

Danica vertelde dat de broers eerst niet wilden geloven dat Jairon dood was. "Zelfs niet op zijn begrafenis", zucht ze. "Ze zeiden dat ze het pas geloofden als hun vader het zou zeggen. Ze dachten nog steeds dat God hem zou kunnen terugbrengen."

Het zou nog lang duren voordat de jongens doorhadden dat hun broer niet zou terugkeren, klinkt het. "Mijn kinderen waren volledig de weg kwijt. Ze waren gehersenspoeld en geïndoctrineerd door hun vader. Ik heb heel veel tijd in hen gestoken. Zo veel, dat ik geen tijd meer had om te rouwen om Jairon."

4 jaar later gaat het iets beter met hen. "Mijn jongens hebben in isolatie geleefd. Ze konden niets uit zichzelf. Het is dankzij het geloof, psychologische hulp, liefde, tijd en aandacht dat ze nu anders in het leven staan. Ze zijn nu pas aan het openbloeien."

Toch blijft het gemis van Jairon loodzwaar. "Jairon was een hele lieve jongen die andere mensen aan het lachen maakte. Hij was altijd zorgzaam en oplettend. Zijn broers waren 6 handen op 1 buik. Ze waren de 3 musketiers, zei hij vaak. Hij was de lijm tussen de andere 2 broers."

Vanaf het begin was Danica ervan overtuigd dat haar zoon werd vermoord. En dat denkt ze nu nog steeds. "Een kind dat op 1 maand tijd voortdurend van extreem ziek naar terug beter gaat, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Er is hem iets toegediend, en daardoor is er gebeurd wat er is gebeurd."

"Ik acht zijn vader in staat om te doden. Hij heeft Jairon bewust zo lang laten liggen, zodat er geen bewijzen meer zouden zijn (door de verre staat van ontbinding, red.). Hij heeft hetgeen dat hij heeft toegediend op die manier laten verdwijnen."

Al die tijd zie ik geen enkel berouw bij de beschuldigden", zegt ze. "Ik hoor geen spijt, geen sorry. Ik vraag hen om de waarheid te vertellen."

Op het einde van de zittingsdag liepen de gemoederen nog hoog op. Toen enkele aanwezigen probeerden Rennlhij M. te belagen, kwam de politie tussenbeide om hen uit elkaar te halen.

Dit was dag 3 van het assisenproces. Morgen komen onder meer de broers van Jairon aan het woord. Tegen het einde van de week wordt een uitspraak verwacht.