Wat wenst MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez de Vlamingen toe op 11 juli? "Vlaanderen moet doorzetten"

Onlangs nog was Georges-Louis Bouchez te gast in Kortrijk, waar schepen van Cultuur en Vlaams Parlementslid Axel Ronse (N-VA) hem na de spektakelmusical 1302 voorstelde als "de sympathieke Leliaard uit Mons". Bouchez ging de ultieme uitdaging aan: zonder verpinken zegde hij de leuze "Schild en Vriend" na en overleefde hij zijn bezoek aan de stad van de Guldensporenslag. 

In de eerste plaats een prettige feestdag natuurlijk, maar ik wens Vlaanderen ook toe dat het zich economisch verder kan ontwikkelen, en dat het bijvoorbeeld die werkgelegenheidsgraad van 80 procent bereikt. Op dit moment heeft Vlaanderen een werkgelegenheidsgraad van iets meer dan 76 procent, en de laatste loodjes wegen altijd het zwaarst. Maar Vlaanderen moet doorzetten. 

Verder hoop ik ook dat Vlaanderen optimistisch naar de toekomst kijkt en niet naar Vlaams Belang kijkt als een politieke partij die een oplossing kan brengen. En zeker niet naar hun desastreuze economische programma.

Ja, natuurlijk. Bekijk de economische parameters. Vlaanderen heeft een werkgelegenheidsgraad van meer dan 76 procent. Wallonië zit op 65 en Brussel op nauwelijks 62 procent. Dat is toch duidelijk. Nog een cijfer: met 35 procent van de Belgische bevolking realiseert Wallonië nauwelijks 22 procent van het bbp (bruto binnenlands product, red). Dat spreekt toch voor zich.

Franstalige politici maken vaak de fout om die cijfers te verbergen, of om er net een positief cijfer uit te pikken. "In maart waren onze exportcijfers beter" of "we zijn beter in het produceren van apennootjes", om maar iets te zeggen. Maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Ik hou van Wallonië en Brussel, maar je moet die harde diagnose durven te stellen. 

Natuurlijk speelt de geschiedenis een rol, maar daar kan je je toch niet eeuwig op blijven beroepen? Ik zie dat de Vlaamse regeringen in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw enkele fundamentele keuzes hebben gemaakt, zoals investeren in het digitale. Dat rendeert nu voor Vlaanderen, en dat zie je aan de cijfers.

In de eerste plaats: de mentaliteit tegenover arbeid. Het is niet dat Walen minder willen werken, maar de politieke mentaliteit én de vakbondsmentaliteit moedigen werken niet aan. Als je geen job hebt, dan ben je in Wallonië een slachtoffer. Je wordt nooit geresponsabiliseerd zoals in Vlaanderen wel gebeurt. 

Onlangs zijn er in Vlaanderen verschillende beslissingen genomen die werk aanmoedigen, en daar is geen reactie op in de Vlaamse publieke opinie. Als ik nog maar voorstel om iemand die langdurig werkloos is een opleiding te laten volgen, steigert de hele linkerzijde in Wallonië.

Het tweede verschil is dat er in Vlaanderen meer durfkapitaal is. De bank KBC speelt daarin een rol, of de familie Colruyt. Maar sowieso zijn er in Vlaanderen spelers die miljarden omzetten. In Wallonië is dat nauwelijks een half miljard. Als er dus mensen zijn met goede ideeën - start-ups - dan moet je vaststellen dat zij geen kapitaal in eigen regio vinden. Die mensen moeten Vlaamse bedrijven proberen te verleiden, en dat is een goede zaak. Liever Vlaamse ondernemers dan buitenlandse, want is tenminste nog Belgisch kapitaal.

Wallonië heeft te veel op buitenlands kapitaal geteerd. Maar toen de staalindustrie in elkaar stortte, zijn die buitenlandse investeerders vertrokken. Of ze zijn er wel nog, maar ze investeren niet meer in eigen streek.  

Nochtans bewijst Waals-Brabant dat het wel mogelijk is. Tussen haakjes: dat is een provincie waar de MR bijna 40 procent haalt. Dat is een provincie die later is ontstaan dan alle andere provincies en dus geen last heeft van de politieke structuren van de andere provincies, waar vooral de socialisten de plak zwaaien. En dat levert een economisch voordeel op.  

Wallonië heeft een erg jonge bevolking, en dat zou een troef moeten zijn. Het zou een troef voor Vlaanderen moeten zijn. Vlaanderen zou die jonge werknemers moeten kunnen aantrekken. Er is in Wallonië ook nog veel ruimte voor economische ontwikkeling, en via het Franstalige netwerk -onder meer ook via Brussel- in de wereld kunnen economische banden worden opgebouwd.

Verder is Wallonië joviaal, en gezellig. Die sfeer is ook een pluspunt. Er is ook talent te vinden. De universiteit van Louvain-La-Neuve is een ontwikkelingspool voor die sterke provincie Waals-Brabant, en vergeet niet dat de ULB 5 of 6 Nobelsprijswinnaars heeft opgeleverd.

Het is gewoon simpel: Vlaanderen en Wallonië zijn elkaars eerste klanten. Vlaanderen moet in Wallonië investeren. Meer in Wallonië investeren, is eigenlijk meer in Vlaanderen investeren.

Ik ben een Belgicist, maar dat betekent niet dat je regionale boodschappen moet negeren. Vlaanderen maakt deel uit van België, en dus is die boodschap op 11 juli erg belangrijk.

Voor mij brengt 11 juli geen nationalistische boodschap, want die feestdag is een onderdeel van de Belgische cultuur. Als die Guldensporenslag er niet was geweest, zou de geschiedenis van België helemaal anders zijn verlopen. Vlaanderen zou wellicht helemaal verfranst zijn geraakt. 

Je kan niet van een land houden zonder de regionale verschillen te appreciëren. In Frankrijk zijn er grote regionale verschillen, maar ze zingen allemaal de Marseillaise. Tussen een Texaan en New Yorker zijn grote verschillen, maar ze zijn allebei Amerikaan.

Vlaanderen zet zijn geschiedenis in de verf, en dat brengt identiteit. Het gaat om iets om trots op te zijn. En dat ontbreekt toch in Wallonië.

Ik kom er vaak, en dat maakt een verschil. Maar ten zuiden van de taalgrens is Vlaanderen onbekend. Ik geef een voorbeeld: onlangs was ik bij de uitreiking van de MIA’s, waar Soulsister in de bloemetjes werd gezet. Ik wist niet dat dit een Belgische groep was. Ik kende de hits wel, maar ik dacht dat dit Engelsen of Amerikanen waren. Maar het zijn gewoon twee Vlamingen.

Misschien moeten we in de toekomst ook denken aan een ceremonie om prijzen uit te reiken aan artiesten uit de twee gemeenschappen.