Van vondst in bos tot DNA-match 3 maanden later: zo verliep de identificatie van het lichaam van Britta Cloetens

Op 18 december 2022 vindt een jager per toeval menselijke resten in het bos van Sorinnes in Dinant. Negen dagen later, op 27 december, doet de man aangifte bij de lokale politie van Haute-Meuse. Die start een onderzoek op, en meer dan drie maanden later wordt een DNA-match gevonden. 

Het gaat om het lichaam van Britta Cloetens, de jonge vrouw die in 2011 verdween in Wilrijk. De dader, Tijl Teckmans, werd in 2015 veroordeeld tot 30 jaar cel, nadat hij gedeeltelijke bekentenissen had afgelegd. Wat hij echter nooit blootgaf, was waar hij het lichaam van Cloetens had gedumpt. Twaalf jaar later wordt haar lichaam onverwachts gevonden en geïdentificeerd. Hoe is de zaak-Britta Cloetens toch opgelost geraakt na 12 jaar?

Nadat de jager de menselijke overschotten aan de lokale politie had bezorgd, schakelden zij het slachtofferidentificatieteam of DVI (Disaster Victim Identification) in. "Die onderzoekers zijn gespecialiseerd in het zoeken naar stoffelijke resten en kijken na of er op de plek nog meer resten liggen", vertelt Bieke Vanhooydonck, forensisch expert bij het Nationaal Instituut voor Criminalistiek en Criminologie (NICC). "De vondst van de jager was een erg beperkt stuk bot. Het DVI vond daarna nog meer stoffelijke resten, waarna een DNA-onderzoek werd opgestart."

Niet alleen was de vondst beperkt, het waren ook erg oude menselijke resten, vertelt gerechtsjournaliste bij VRT NWS Caroline Van den Berghe in "De ochtend". "In eerste instantie dacht het gerecht dat het botten waren van soldaten uit de Tweede Wereldoorlog. Na de vondsten van het DVI is er toch een DNA-onderzoek opgestart om te kijken of het ging om het lichaam van een vermiste persoon. Het dossier kreeg ook geen prioriteit, want niemand had een idee over welke zaak het ging. Zo komt het dossier achteraan in het rijtje, en duurt het enkele maanden voordat er een link met de zaak wordt gelegd." 

Op basis van de gevonden stukken maken forensische experten vervolgens een basisprofiel op van het geslacht en de leeftijd. "Daar gaat eerst een antropologisch onderzoek aan vooraf, en ook een wetsdokter onderzoekt de resten", vertelt Van den Berghe. "Botten analyseren is bovendien niet eenvoudig", voegt Vanhooydonck van het NICC toe. "Die moeten eerst grondig gekuist worden, waarna er DNA uit geëxtraheerd moet worden. Dat is een moeilijkere opgave dan DNA halen uit bloed of sperma."

Eens dat gelukt is, wordt het DNA in de databank van het NICC gestoken. Daarin wordt het vergeleken met het DNA van vermiste personen. "Destijds hebben we van Britta Cloetens DNA via haar haarborstel opgeslagen", vertelt Vanhooydonck. 

Een match vinden duurt enige tijd, vertelt Van den Berghe. "Het loopt niet zoals in de politieseries waarin het op enkele uren geklaard wordt. Er kunnen verschillende weken of maanden over gaan." En wonderbaarlijk, werd via de databank een match gevonden met Britta Cloetens. Dat toont volgens Vanhooydonck hoe belangrijk de databank is om vermiste personen terug te vinden, ongeacht hoelang het geleden is. "Niemand legde de link met de zaak toen de overschotten werden gevonden in het bos. Die link werd pas gelegd in de databank."

Drie jaar geleden werden de ondervragingen van de dader Tijl Teckmans uitgezonden in een VRT-reeks van Caroline Van den Berghe en Dirk Leestmans. Maanden bleef hij elke betrokkenheid ontkennen, tot hij toegaf dat hij Britta om het leven had ­gebracht. Volgens zijn versie hadden ze geflirt en gekust op de rand van de kofferbak van een wagen. Toen zij niet wilde verdergaan, zou hij in een vlaag van woede de koffer op haar hoofd hebben dichtgeslagen. 

"De versie van Teckmans geloofde niemand", vertelt Van den Berghe in "De ochtend". "Maar zonder een lichaam was het moeilijk om het tegendeel te bewijzen. De vraag is of de precieze omstandigheden nog achterhaald kunnen worden op basis van de resten, en of er überhaupt verder onderzoek zal komen." Volgens Vanhooydonck is het niet eenvoudig om de doodsoorzaak te achterhalen via botresten. "Dat moet de wetsdokter bepalen, maar het hangt allemaal af van wat je terugvindt en in welke staat je het terugvindt."

Het belangrijkste nu is dat het lichaam gevonden is, daar is iedereen het over eens. "De familie van Britta kan haar eindelijk een laatste rustplaats geven en afscheid nemen", vertelt Van den Berghe. Niet alleen de familie, maar ook alle betrokkenen in het onderzoek hoopten op een doorbraak als deze, voegt Vanhooydonck nog toe. "Woensdag was een hoogdag op het NICC. Daarvoor doen we het."