Deze Vlamingen gaan dóór aanslag in Berlijn vanmiddag naar Canal Pride in Amsterdam: "Net nu het moment om zichtbaar te zijn"

"Door wat er in Berlijn gebeurd is, vond ik dat het er net nu toe doet om er te zijn."

Eigenlijk was Seppe Geerts (42) uit Antwerpen niet van plan om vandaag naar de Worldpride in Amsterdam af te zakken. Maar de aanslag tijdens de Pride in Berlijn, exact een week geleden, deed hem van gedachten veranderen. 

"De aanslag was een wake-upcall", zegt ook Jurgen Dedeckere (43) uit Brussel. Om praktische redenen was ook hij niet meer van plan om naar Amsterdam te reizen voor de Pride. "Maar net nu is het belangrijk om te tonen dat wij ons niet laten afschrikken, dus zal ik er zijn."

Ook Sarah Ringoet (49), een Vlaamse theatermaker die al bijna 30 jaar in Amsterdam woont, twijfelde geen seconde. "Wat in Berlijn is gebeurd, heeft een gigantische impact gehad. Dat voelde je ook hier in Amsterdam. Maar je mag je niet laten intimideren. Dit is het moment om te zijn wie je bent. Niet om weer in de kast te kruipen om je in een hoekje te verstoppen."

Tijdens de Canal Pride Parade kleuren de Amsterdamse grachten in alle tinten van de regenboog. Een feestelijke dag dus. Maar voor de aanwezigen, zowel zij die meevaren als zij die komen kijken, is de parade - zeker nu - veel meer dan dat. 

"Een Pride is heel erg leuk", benadrukt Jurgen. "Maar bovenal is het nog altijd een protest. Het is begonnen als een protest en dat is het vandaag nog steeds."

Die dubbele betekenis, vieren en actievoeren, is volgens Seppe net de kracht van Pride. "Dankzij het feestelijke aspect kunnen mensen zijn wie ze zijn én elkaar vinden. Dat is belangrijk voor jezelf als individu. Tegelijkertijd is de Pride voor mij een belangrijk moment van protest. Je maakt je zichtbaar. Je toont dat je jezelf durft te zijn en blijft strijden voor je rechten."

Volgens Sarah dreigt die oorspronkelijke betekenis van Pride soms onder te sneeuwen. "Er zijn bijvoorbeeld veel hetero mensen die naar de Pride komen. En dat is fantastisch. Maar zie het niet alleen als een leuke stoet. Want Pride is niet de enige dag dat wij hen nodig hebben. Kom ook op de andere 364 dagen van het jaar op voor de LGBTQIA+-gemeenschap."

En dat protest blijft volgens alle 3 meer dan nodig. "Wat er pakweg in 2010 gerealiseerd leek op vlak van aanvaarding, wordt vandaag weer afgebouwd", zegt Seppe. "Kijk maar naar jongeren, die steeds vaker een conservatievere en intolerantere mening hebben tegenover de LGBTQIA+-gemeenschap."

"Ik gaf zelf jarenlang relationele en seksuele vorming op scholen. Ex-collega's vertellen me dat thema's als gender en seksuele diversiteit vandaag veel gevoeliger liggen dan 10 jaar geleden. Dat vind ik een enge evolutie."

Sarah herkent die evolutie ook in Amsterdam. "Toen ik hier kwam wonen, was het klimaat heel anders. Het ging een tijdlang beter met de acceptatie, maar je merkt nu dat die opnieuw onder druk staat. Er is weer vaker sprake van intimidatie, agressie en discriminatie. Gewoon in het dagelijkse leven. Zeker de transgemeenschap krijgt het zwaar te verduren. "

"We hebben het hier op vlak van rechten goed", benadrukt Jurgen. "Maar dat betekent niet dat homohaat verdwenen is. Mijn vrienden en ik zijn eens uitgescholden door een groep jongeren in de homobuurt in Brussel. Ze noemden homo's walgelijk en spuwden op het regenboogzebrapad. Dat heeft me echt gechoqueerd."

Toch overheerst de angst niet. "Na Berlijn vroeg ik me heel even af of ik mij zorgen moet maken", zegt Seppe. "Maar eigenlijk doe ik dat niet. Misschien is dat naïef, maar ik blijf geloven dat zo'n aanslag de uitzondering is."

"Ik ben echt helemaal niet bang om te gaan", vult Jurgen aan. "De veiligheidsmaatregelen zijn aangescherpt, waarschijnlijk zal ik die soms zelfs wat irritant vinden", lacht hij. "Maar jezelf tonen blijft belangrijk. Niet alleen op de Pride. Als ik een partner heb, wil ik ook gewoon zijn hand kunnen vasthouden op straat."

En ze zijn niet alleen. Wie gisteren door Amsterdam wandelde, zag het meteen: de stad liep opnieuw vol voor Pride. Van angst was weinig te merken. Integendeel, bezoekers uit binnen- en buitenland stroomden toe.

"Het is fijn om te zien dat mensen gewoon komen", zegt Sarah. "Dat ze doorgaan met hun leven. Want iedereen heeft ook het recht om te leven. Waarom zou de LGBTQIA+-gemeenschap dat niet mogen?"