Dit zijn de 9 finalisten van De Nieuwe Lichting 2026

Zonet kwam Rik De Bruycker bij Eva en Dries de negen finalisten van De Nieuwe Lichting 2026 bekend maken. Het is inmiddels de veertiende keer dat de zender op zoek gaat naar nieuw muzikaal talent. De selectie kwam tot stand uit meer dan duizend inzendingen en werd gemaakt door de muziekredactie van Studio Brussel, samen met een professionele jury bestaande uit onder andere Faisal Chatar, Marie Van Uytvanck, Jeroen de Pessemier en Thibault Christiaensen.

Vanaf nu kunnen luisteraars twee weken lang stemmen op hun drie favorieten via het Studio Brussel‑kanaal op VRT MAX. Wie uiteindelijk de titel De Nieuwe Lichting 2026 mag dragen, wordt op vrijdag 6 februari vanaf 16.00 uur bekendgemaakt door Nona en Thibault tijdens een live radioshow, vanop VRT. De drie winnaars treden in de voetsporen van artiesten zoals Brihang, Tamino, Equal Idiots, Sylvie Kreusch, Kaat Van Stralen en Ise. Ze winnen airplay op Studio Brussel, verschijnen op de cover van Knack Focus en krijgen professionele begeleiding van VI.BE.

De stemweek en finale vallen niet toevallig samen met de Week van de Belgische Muziek, die start op 2 februari. Studio Brussel draait een hele week lang de beste Belgische muziek.

Finalisten

Dit zijn de 9 finalisten (in alfabetische volgorde):

• Aqua Riyaz
• Benny Boo
• Eosine
• LIGHTSPEED
• Mia Lena
• Pyo
• Rosie Stuart
• TROY
• WASTE

Aqua Riyaz | 'Boy & The Swan'

Linter (Vlaams-Brabant)

Aqua Riyaz is het alias van een jonge kerel uit Linter die, meer nog dan Marc Van Ranst, verstand heeft van viraliteit. Na z’n deelname in die muziekwedstrijd met de draaierige stoelen en BV’s, werd zijn cover van Billie Eilish door miljoenen mensen van over de hele wereld bekeken. Intussen is Justin volwassen én opgeleid in het betere liefdeslied. Hij heeft geen geneeskunde gestudeerd, maar hij weet alsnog perfect het traankanaal te lokaliseren met z’n ‘Boy & The Swan’. Een lied dat hem doet dromen van romantisch ronddwalen in smalle straatjes, maar onze jury toch vooral richting de voordeur van de grote concertzalen wees. Of om het met de woorden van Marie Van Uytvanck te zeggen: "Toen ik zijn stem hoorde, ging de hemel open”. Hallelujah. De stem heeft hij, nu die van onze luisteraar nog. 

Benny Boo | 'Bird Shit'

Brussel

Benny Boo is de band rond dertiger Ben Tanghe die, na heel wat stuiterende projecten in de moedertaal, een omgekeerde beweging lijkt te maken. Richting het Engels én opnieuw richting z’n eerste liefde: de gitaar. En Benny is die nieuwe richting allesbehalve… Boo? Met een stevige dosis levenslust kijkt Benny Boo alle problemen recht in de ogen. In het nummer ‘Bird Shit’ bezingen ze met plezier én bravoure hoe men zelfs op z’n slechte momenten toch gewoon al fluitend door het leven kan gaan. En wat we daaruit leren? Wel, het ging nog nooit zo gezellig naar de haaien. Jurylid Thibault Christiaensen haalt er zelfs wat jongerentaal voor boven: “het is een vibe, een mood die gerust langer mag duren!”.

Eosine | 'And Now It Shows'

Luik en Gent (Luik en Oost-Vlaanderen)

Eosine zijn vier Gentse twintigers die met gitaren in de aanslag intussen al heel België, tot zelfs Duitsland en Slovenië toe hebben mogen bekampen. In hun nummer ‘And Now It Shows’ tonen ze zich muzikaal meer dan volwassen, terwijl hun Luikse frontvrouw Elena Lacroix het van de jeugdige groeipijnen uitschreeuwt. Inderdaad, vanuit Luik dus, via de E40, recht in de feels. Want wees nu eerlijk, een schreeuw zoals die van de Waalse Elena Lacroix klinkt over alle (taal)grenzen heen. Onze jury zat met open mond te luisteren én te voelen, want het is volgens jurylid Faisal dan ook het pérfecte overbrengen van die emoties die het nummer zo sterk maakt. Een nummer met een opvallende finale die de allerlaatste sprankels licht uit je radio doet verdwijnen. ​ 

LIGHTSPEED | 'All Fine For Me'

Oost-Vlaanderen

Lightspeed is een viertal uit het Waasland dat zichzelf de afgelopen jaren tot lokale rocksterren wist te kronen. Hun nummer ‘All Fine For Me’ trekt op als een diesel die in allerijl de LEZ-zone probeert te ontwijken. Maar eens op gang hebben ze met hun refrein meteen een oorwurm gevangen. ‘All Fine For Me’ maakt indruk met een snedigheid en energie die ook de jury wist te paaien. Jurylid Marie Van Uytvanck houdt het op “een beestig goed refrein, met pluspunten voor dat sexy stemgeluid”. En met die stem van zanger Rik Bontinck zijn ze dus klaar om na lokale, hopelijk ook interlokale, intercommunale én internationale geschiedenis te schrijven. 

Mia Lena | 'Un De Plus'

Brussel

Mia Lena, een samentrekking van haar voornamen ‘Marie’ en ‘Magdalena’, is een jonge zangeres uit onze hoofdstad. Ze zit sinds haar zesde dagelijks achter de toetsen, maar het is pas de laatste jaren dat ze écht haar muzikale draai gevonden heeft. Zo ruilde ze intussen de taal van Shakespeare in voor die van Rimbaud (niet te verwarren met Rambo). Wie zijn Franse lessen met aandacht heeft gevolgd, begrijpt het meteen: ze weigert in ‘Un De Plus’ slechts een naam in een lijstje te zijn. Al zal ze zich haar plaats op dit lijstje van 9 finalisten niet beklagen. Jurylid Jeroen de Pessemier valt helemaal voor haar “Belgo-Frenchie touch” (niet te verwarren met de Bulldogs) en met haar vrolijke flow en idem dito gitaarriedel bezorgt ze ons met ‘Un De Plus’ een smile die zo op die poster in het tandartskabinet terecht kan komen. 

Pyo | 'Dog And Bone'

Brussel

Pyo is geen afkorting, maar wel fonetisch voor Karel Piot: een jonge kerel die in Brussel woont en muziek maakt. Vanuit Brussel is het maar een kleine stap richting de rest van de wereld en dat bewijst Pyo door met zijn muziek al tot in Japan en Zuid-Korea te geraken. Dat zijn muziek alle grenzen overschrijdt, hoort ook onze jury. Die viel voor de “internationale sound” van zijn 'Dog And Bone'. Die sound is het best te omschrijven als een soort van moderne cold wave uit de grootstad, waar de wind toch altijd iets killer staat. ‘Dog And Bone’ is een emotionele smeekbede, stevig vastgeschroefd op een ritmisch pulserende drumcomputer die recht uit een tienerkamer van de jaren ‘80 zou kunnen komen. Maar die tienerkamer brengt, mogelijk door de toen nog toegelaten gloeilampen, meer dan genoeg warmte om veilig en zachtjes te verdwijnen. 

Rosie Stuart ​ | 'Cupid'

Gent (Oost-Vlaanderen)

Rosie Stuart is de groep rond Roosje Nilis. Wat begon als haar soloproject, is intussen uitgegroeid tot een 4-koppige band. Hun nummer ‘Cupid’ begint met een snedig, rammelig baslijntje dat ons meteen meetrekt in het spel dat liefde heet. En met succes, want ​ ‘Cupid' heeft raak geschoten bij onze jury en er worden zelfs wat snaren geraakt. Niet enkel bassnaren, neen. Om het in de woorden van Faisal te zeggen: “Rosie Stuart raakt exact de juiste vocale snaar!”. Waar we die specifieke snaar precies kunnen vinden is ons nog een raadsel, maar het is duidelijk: zodra Rosie Stuart vertrokken is en alle haren rechtop gaan staan, weet je precies waar Faisal het over heeft. 

TROY | 'Run'

Leuven (Vlaams-Brabant)

Trompetgeschal! Als je een goede eerste indruk wilt maken, zorg dan dat je binnenkomt met stijl. En dat heeft de Leuvense Troy goed begrepen met zijn nummer ‘Run’. Het nummer kondigt zichzelf aan met een heel orkest, en dat is niet eens zo gek... Troy z’n hart ligt als trompettist bij de goudkleurige koperen blazers. En waar hij als jonkie lid was van de lokale fanfare, is hij intussen begeesterd én geschoold door Kendrick Lamar & co. Van deze jonge twintiger krijgen we een mix van rap en jazz en soul en beats. Volgens jurylid Faisal geen evidentie om tot één goed klinkend geheel te smelten, maar waar hij toch maar lekker én aanstekelijk goed in is geslaagd. Hoe gaat dat spreekwoord ook weer… Wie z’n goud goed smelt, zal trofeeën oogsten? 

WASTE | 'Dog House'

Antwerpen

Waste is de naam van een vijftallige gitaarband die in een mum van tijd de moshpit kwijlend in gang kan duwen. Hun nummer ‘Dog House’ is de ultieme plaat voor een energieke dans. Met een zanger die zichzelf al in de eerste 30 seconden naar de waanzin schreeuwt, heeft de fan van het hardere werk dan ook heel wat om de tanden in te zetten. Maar opgepast! Ergens tussen Antwerpen en Aarschot heeft er zich een lokale uitbraak van hondsdolheid voorgedaan, die zich volgens de jury in een sneltempo kan gaan verspreiden. Thibault Christiaensen spreekt zelfs van “een nummer dat stoempt aan een hoog tempo en een refrein heeft dat festivalweides zal doen brullen!”. ​ Waste legt met hun ‘Dog House’ dus ook de meest bronstige teckels lief aan hun lijntje. Woef. 

Finale van De Nieuwe Lichting 2026: vrijdag 6 februari vanaf 16 uur live te volgen op Studio Brussel en op het Studio Brussel-kanaal op VRT MAX.