Hoe Sporza de Wielermanager toegankelijker maakte voor blinde gebruikers: “We wilden er geen extra drempel van maken”

“Het was eigenlijk een evidentie”, vertelt Eline Wouters, Product Owner van de digitale producten van Sporza. “Als we zoveel moeite doen om de Sporza-website en -app toegankelijk te maken, dan is het logisch dat we dat ook doen voor projecten zoals de Wielermanager.” 

Van feedback naar samenwerking 

Vorig jaar werd de Wielermanager nog ontwikkeld door een externe partner. Daardoor lag de toegankelijkheid van het spel niet volledig in handen van het Sporza-team. Toen een blinde gebruiker meldde dat hij niet kon deelnemen aan het spel, kwam die feedback wel binnen bij VRT. 

Niet veel later besliste Sporza om de Wielermanager intern opnieuw op te bouwen. Dat bood meteen ook een kans om toegankelijkheid structureel mee te nemen. 

“Toen we begonnen aan de nieuwe versie van het spel, hebben we die gebruiker opnieuw gecontacteerd”, zegt Eline. “We vroegen of hij mee wilde testen of het spel effectief toegankelijk genoeg was. Dat heeft enorm geholpen.” 

Naast die samenwerking werd ook een interne én externe toegankelijkheidsaudit uitgevoerd. Toch maakte vooral de rechtstreekse feedback van een gebruiker met een visuele beperking het verschil. 

“Een audit gebeurt vaak door ziende mensen”, legt Eline uit. “Dat blijft toch theoretisch. Door samen te werken met iemand die dagelijks hulpmiddelen gebruikt om websites en apps te bedienen, krijg je inzichten die je anders moeilijk zelf ontdekt.” 

Kleine aanpassingen, grote impact 

Voor blinde gebruikers draait toegankelijkheid niet om wat zichtbaar is op het scherm, maar om hoe logisch een digitale omgeving is opgebouwd. Daarom lag de focus bij de Wielermanager vooral op structuur en duidelijke interacties. 

“We hebben ervoor gezorgd dat schermlezers op een logische manier door het spel kunnen navigeren”, vertelt Eline. “Bijvoorbeeld wanneer iemand een ploeg samenstelt of een renner wisselt, wordt duidelijk voorgelezen wat er gebeurt en welke actie succesvol uitgevoerd werd.” 

Volgens Eline bleek uit de testen gelukkig dat veel van de eerdere aandachtspunten goed waren aangepakt. En de impact bleef niet uit. 

“De gebruiker stuurde achteraf nog mailtjes dat hij effectief had meegespeeld”, vertelt ze. “Hij vond het soms nog moeilijk om de juiste keuzes te maken binnen zijn wielerploeg, maar dat is natuurlijk ook gewoon deel van het spel. Voor ons was dat net fijn om te horen: zijn ervaring was eigenlijk dezelfde als die van andere spelers. Hij was vooral blij dat hij eindelijk kon deelnemen. Blijkbaar speelden er zelfs nog andere mensen met een visuele beperking mee.” 

Toegankelijkheid als mindset 

Voor Eline stopt toegankelijkheid niet bij mensen met een visuele beperking alleen. Volgens haar gaat het veel breder dan dat. 

“Mensen die de taal minder goed beheersen, of gebruikers met oudere toestellen of tragere smartphones: ook zij moeten onze producten vlot kunnen gebruiken”, zegt ze. “Als publieke omroep hebben we daarin een belangrijke verantwoordelijkheid. Als wij het niet doen, kunnen we moeilijk verwachten dat anderen in de maatschappij er wel aandacht aan besteden.” 

Toegankelijkheid hoeft volgens haar ook geen groot of ingewikkeld project te zijn. 

“Je moet het niet bekijken als één enorme investering”, besluit ze. “Het zit vaak in kleine keuzes en kleine verbeteringen. Maar al die kleine stappen samen maken uiteindelijk een groot verschil.”